Ο επικήδειος του Α. Σαμαρά για την κόρη του, Λένα – “Ευχαριστώ γι’ αυτό το δώρο, έστω για 34 χρόνια”

Συ­γκί­νη­σε ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Αντώ­νης Σα­μα­ράς, εκ­φω­νώ­ντας επι­κή­δειο λόγο στην εξό­διο ακο­λου­θία της κόρης του, Λένας.

Στο Α΄ Νε­κρο­τα­φείο πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε, το με­ση­μέ­ρι της Δευ­τέ­ρας (11/8) η κη­δεία της Λένας Σα­μα­ρά, κόρης του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού, Αντώ­νη και της συ­ζύ­γου του, Γε­ωρ­γί­ας, που έφυγε από τη ζωή σε ηλι­κία 34 ετών.

Από νωρίς, πλή­θος κό­σμου, συγ­γε­νείς, φίλοι, καθώς και πο­λι­τι­κοί κα­τέ­φθα­σαν στο Α’ Νε­κρο­τα­φείο για τον ύστα­το απο­χαι­ρε­τι­σμό.

Λίγο μετά τις 12:30, έφτα­σε στην εκ­κλη­σία η Γε­ωρ­γία Σα­μα­ρά, αλλά και ο Αντώ­νης Σα­μα­ράς, με τον γιο του, Κων­στα­ντί­νο, που δέ­χτη­καν τα ει­λι­κρι­νή συλ­λυ­πη­τή­ρια πο­λι­τών. Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός, μά­λι­στα, εκ­φώ­νη­σε επι­κή­δειο λόγο.

Με­τα­ξύ άλλων, ανέ­φε­ρε: «Τι να πει ένας πα­τέ­ρας που χάνει το παιδί του, τι να πει μια μη­τέ­ρα που χάνει το σπλά­χνο της, τι να πει ένας αδελ­φός που χάνει το άλλο του μισό όταν η ψυχή του χάνει τον πιο πιστό της σύ­ντρο­φο.

Τι να πω σαν πα­τέ­ρας γι’ αυτή την πνοή αγά­πης που γέ­μι­σε τη ζωή μας γι’ αυτή τη μυ­στι­κή αύρα κα­λο­σύ­νης που συ­γκί­νη­σε με τον χαμό της τό­σους πολ­λούς.

Γι’ αυτό κι εγώ ευ­χα­ρι­στώ τον Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο έστω για 34 χρό­νια».

Ανα­λυ­τι­κά ο επι­κή­δειος του Αντώ­νη Σα­μα­ρά

Η πιο δύ­σκο­λη στιγ­μή είναι να απο­χαι­ρε­τάς κά­ποιον που λά­τρε­ψες τόσο πολύ. Η πιο αφύ­σι­κη στιγ­μή είναι να απο­χαι­ρε­τάς κά­ποιον που είναι το ίδιο σου το παιδί.

Όμως δεν την απο­χαι­ρε­τού­με σή­με­ρα την Λένα μας, ούτε η Γε­ωρ­γία, ούτε ο Κώ­στας, ούτε η για­γιά της, ούτε εγώ.

Μαζί της θα’ μαστε συ­νέ­χεια. Δίπλα στο φως το δικό της. Δίπλα στο χα­μό­γε­λο το δικό της. Δίπλα στην τα­πει­νο­φρο­σύ­νη την δικιά της που -όταν έπρε­πε- γι­νό­ταν και αρ­χο­ντιά ελ­λη­νι­κή. Δίπλα στα τόσα λα­μπε­ρά, τα γα­λά­ζια τα μάτια τα δικά της, ένα κομ­μά­τι λάμ­ψης από Ελ­λά­δα και αγάπη που μοί­ρα­ζε απλό­χε­ρα.

Δίπλα στην κα­λο­σύ­νη την δικιά της, που χά­ρι­ζε ηρε­μία, φρο­ντί­δα και κου­ρά­γιο. Δίπλα στο «σ’ αγαπώ» το δικό της. Δίπλα στο «να προ­σέ­χεις μπα­μπά» το δικό της. Δίπλα σε αυτήν την σιω­πη­λή αλλά πα­νά­κρι­βη, αυ­θε­ντι­κά αγνή και απρο­σποί­η­τη ακτι­νο­βο­λία αγά­πης που σου πρό­σφερ­νε, χωρίς αντάλ­λαγ­μα.

Τι να πει ένας πα­τέ­ρας που χάνει το παιδί του; Τι να πει μία μάνα που δεν θα ξανα-αγκα­λιά­σει το σπλά­χνο της; Τι να πει ένας αδελ­φός που χάνει το άλλο του μισό, όταν η ψυχή του χάνει τον πιο πιστό της σύ­ντρο­φο;

Τι να πω σαν πα­τέ­ρας, για αυτήν την πνοή αγά­πης που γέ­μι­ζε τη ζωή μας, για αυτή την μυ­στι­κή αύρα κα­λο­σύ­νης της Λένας, που συ­γκί­νη­σε με το χαμό της τό­σους πολ­λούς, που τόσο πολύ ευ­γνω­μο­νού­με;

Πί­στευε πολύ η Λένα στο καλό και στο Θεό. Έλα­μπε όταν έδινε.

Για αυτό και εγώ ευ­χα­ρι­στώ το Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο, έστω για 34 χρό­νια μόνο…

Καλό τα­ξί­δι Λε­νά­κο μου!

Πηγή: news247.gr