Γολγοθάς για μια αιμοκάθαρση

Ο 64χρο­νος Νίκος Τ. κά­πο­τε ήταν «με­γά­λος και τρα­νός». Από οι­κο­νο­μι­κά ευ­κα­τά­στα­τη οι­κο­γέ­νεια και ο ίδιος ση­μα­ντι­κός επι­χει­ρη­μα­τί­ας. Οι «ανα­πο­διές» των τε­λευ­ταί­ων ετών τον άφη­σαν, θα μπο­ρού­σε να πει κα­νείς, στον δρόμο, με σο­βα­ρό πρό­βλη­μα σακ­χά­ρου, το οποίο του προ­κά­λε­σε νε­φρι­κή ανε­πάρ­κεια. Χωρίς να έχει ασφα­λι­στι­κή κά­λυ­ψη και κα­νέ­να ει­σό­δη­μα, ο κ. Νίκος είναι ανα­γκα­σμέ­νος εδώ και έναν μήνα να «ξε­ρο­στα­λιά­ζει» στις εφη­με­ρί­ες των δη­μό­σιων νο­σο­κο­μεί­ων προ­κει­μέ­νου να υπο­βλη­θεί στην ανα­γκαία για τη ζωή του αι­μο­κά­θαρ­ση. Μέρα παρά μέρα ζητεί τη βο­ή­θεια ενός καλού φίλου του, συ­ντα­ξιού­χου δι­κη­γό­ρου, προ­κει­μέ­νου να ενη­με­ρω­θεί για τα εφη­με­ρεύ­ο­ντα νο­σο­κο­μεία.

«Μπαί­νω στο Δια­δί­κτυο και μα­θαί­νω ποιο νο­σο­κο­μείο εφη­με­ρεύ­ει κάθε φορά. Τον ενη­με­ρώ­νω και ο Νίκος πάει και στή­νε­ται στην ουρά και πε­ρι­μέ­νει. Πριν από δέκα ημέ­ρες πήγε στις 2 το με­ση­μέ­ρι σε ένα νο­σο­κο­μείο, το οποίο ξε­κι­νού­σε εκεί­νη την ώρα την εφη­με­ρία του, και τον πήραν για αι­μο­κά­θαρ­ση στις 9 το βράδυ. Τα κυ­ριό­τε­ρα προ­βλή­μα­τα είναι δύο: πρώ­τον, τα­λαι­πω­ρεί­ται τη στιγ­μή που έχει πολλά άλλα προ­βλή­μα­τα υγεί­ας και, δεύ­τε­ρον, δεν τον πα­ρα­κο­λου­θεί συ­γκε­κρι­μέ­νος για­τρός ή ια­τρι­κή ομάδα, όπως συμ­βαί­νει με όσους έχουν μό­νι­μη θέση, με ό,τι αυτό συ­νε­πά­γε­ται για την υγεία του».

Από νο­σο­κο­μείο σε νο­σο­κο­μείο

Ο κ. Νίκος Τ. είναι ένας από τους 55 ανα­σφά­λι­στους αι­μο­κα­θαι­ρό­με­νους ασθε­νείς που ζουν στην Αθήνα και ανε­βαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά τον δικό τους γολ­γο­θά για να κρα­τη­θούν στη ζωή. Η πε­ρί­πτω­σή του δεί­χνει από μόνη της ότι όλες αυτές οι εξαγ­γε­λί­ες των αρ­μό­διων υπουρ­γών περί ισό­τη­τας στην πρό­σβα­ση υπη­ρε­σιών Υγεί­ας δεν είναι τί­πο­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο από ευ­σε­βείς πόθοι.

Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των ανα­σφά­λι­στων αι­μο­κα­θαι­ρό­με­νων ασθε­νών είναι πολύ σκλη­ρή, αφού ανα­γκά­ζο­νται να γυρ­νούν από νο­σο­κο­μείο σε νο­σο­κο­μείο για να μπο­ρέ­σουν να υπο­βλη­θούν σε αι­μο­κά­θαρ­ση, την οποία συχνά δεν κα­τα­φέρ­νουν να ολο­κλη­ρώ­σουν. Συχνά, λόγω φόρ­του ερ­γα­σί­ας και εκτά­κτων πε­ρι­στα­τι­κών, αντί να διαρ­κέ­σει η αι­μο­κά­θαρ­ση τέσ­σε­ρις ώρες όπως επι­βάλ­λε­ται, διαρ­κεί μόλις δύο ή τρεις ώρες.

Οι ίδιοι οι νε­φρο­πα­θείς κα­ταγ­γέλ­λουν ότι πολ­λές φορές ακόμη και εφη­με­ρεύ­ο­ντα νο­σο­κο­μεία, στα οποία πη­γαί­νουν για αι­μο­κά­θαρ­ση, δεν μπο­ρούν να τους δε­χτούν λόγω πλή­ρω­σης των θέ­σε­ων. Ετσι, είναι ανα­γκα­σμέ­νοι ή να πη­γαί­νουν σε άλλο νο­σο­κο­μείο που εφη­με­ρεύ­ει ή να ξα­να­πη­γαί­νουν στο ίδιο κατά τη διάρ­κεια της εφη­με­ρί­ας, ακόμη και αργά το βράδυ, προ­κει­μέ­νου να βρουν θέση στη Μο­νά­δα Τε­χνη­τού Νε­φρού.

Ζωή γαν­τζω­μέ­νη στα μη­χα­νή­μα­τα

«Η αι­μο­κά­θαρ­ση είναι απα­ραί­τη­τη για να μεί­νουν στη ζωή αυτοί οι άν­θρω­ποι. Η χρό­νια νε­φρι­κή ανε­πάρ­κεια τε­λι­κού στα­δί­ου είναι μια βα­ρύ­τα­τη, μη ανα­στρέ­ψι­μη χρό­νια πά­θη­ση που προ­ϋ­πο­θέ­τει εφ’ όρου ζωής υπο­κα­τά­στα­ση της νε­φρι­κής λει­τουρ­γί­ας των πα­σχό­ντων προ­κει­μέ­νου να κρα­τη­θούν στη ζωή. Η ζωή τους εξαρ­τά­ται από μη­χα­νή­μα­τα και φάρ­μα­κα απα­ραί­τη­τα για την πε­ριο­δι­κή ρύθ­μι­ση των στοι­χειω­δέ­στε­ρων βιο­λο­γι­κών λει­τουρ­γιών. Επί­σης, η επί­σκε­ψή τους κάθε φορά που πρέ­πει να υπο­βλη­θούν σε αι­μο­κά­θαρ­ση σε άλλο νο­σο­κο­μείο δεν δια­σφα­λί­ζει την ανα­γκαία κλι­νι­κο­ερ­γα­στη­ρια­κή συ­νε­χή πα­ρα­κο­λού­θη­ση από ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο ια­τρο­νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό, ώστε να εξα­σφα­λί­ζε­ται κα­λύ­τε­ρη πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών Υγεί­ας, μι­κρό­τε­ρη νο­ση­ρό­τη­τα και με­γα­λύ­τε­ρη επι­βί­ω­ση των ασθε­νών»δη­λώ­νει στο «Βήμα» ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του Πα­νελ­λη­νί­ου Συν­δέ­σμου Νε­φρο­πα­θών κ.Γρη­γό­ρης Λε­ο­ντό­που­λος.

Οπως εξη­γεί ο συ­ντο­νι­στής διευ­θυ­ντής του Νε­φρο­λο­γι­κού Τμή­μα­τος του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Νι­καί­ας κ. Χρή­στος Ια­τρού, τα νο­σο­κο­μεία είναι πάντα πλήρη. Οι θέ­σεις των μο­νί­μων αι­μο­κα­θαι­ρό­με­νων είναι κα­λυμ­μέ­νες και δυ­στυ­χώς οι ανα­σφά­λι­στοι και οι άπο­ροι δεν μπο­ρούν να εξυ­πη­ρε­τη­θούν στον ιδιω­τι­κό τομέα, σε αντί­θε­ση με τους ασθε­νείς που έχουν ασφα­λι­στι­κή κά­λυ­ψη.

Αυ­ξά­νε­ται ο αριθ­μός των ανα­σφά­λι­στων

Σύμ­φω­να με τον κ. Ια­τρού, ο ρυθ­μός αύ­ξη­σης των αι­μο­κα­θαι­ρο­μέ­νων ασθε­νών είναι ση­μα­ντι­κός. Πα­ρα­τη­ρεί­ται αύ­ξη­ση κατά 2% ετη­σί­ως. Πα­ράλ­λη­λα, αυ­ξά­νε­ται ο αριθ­μός των ανα­σφα­λί­στων νε­φρο­πα­θών, των αν­θρώ­πων δη­λα­δή που αδυ­να­τούν να κα­τα­βά­λουν τις ει­σφο­ρές τους και χά­νουν την ασφα­λι­στι­κή τους κά­λυ­ψη. Οι δε θέ­σεις στις μο­νά­δες του δη­μο­σί­ου τομέα είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νες. Το δη­μό­σιο νο­σο­κο­μείο, όμως, υπο­χρε­ού­ται να τους δε­χτεί στην εφη­με­ρία του, διότι οι πε­ρι­πτώ­σεις αυτές είναι σαν οξέα πε­ρι­στα­τι­κά.

«Σε εφη­με­ρία του Κρα­τι­κού της Νί­καιας έχου­με φθά­σει στο ση­μείο να δε­χθού­με ακόμη και 20 έκτα­κτα πε­ρι­στα­τι­κά. Από αυτά, τα μισά ήταν άπο­ροι και ανα­σφά­λι­στοι και τα υπό­λοι­πα άν­θρω­ποι που νο­ση­λεύ­ο­νταν στο νο­σο­κο­μείο για άλλα προ­βλή­μα­τα υγεί­ας, οι οποί­οι όμως ήταν νε­φρο­πα­θείς και έπρε­πε να υπο­βλη­θούν σε αι­μο­κά­θαρ­ση. Ακόμη και αν ανή­κουν σε μο­νά­δα άλλου νο­σο­κο­μεί­ου του δη­μό­σιου ή του ιδιω­τι­κού τομέα, από τη στιγ­μή που νο­ση­λεύ­ο­νται στο Νο­σο­κο­μείο της Νί­καιας, εκεί πρέ­πει να κά­νουν και την αι­μο­κά­θαρ­σή τους. Δεν είναι δυ­να­τόν να με­τα­κι­νη­θούν σε άλλη μο­νά­δα μόνο και μόνο για αυτόν τον λόγο» ση­μειώ­νει. Επί­σης, θέτει και το πρό­βλη­μα των συ­νε­χών με­τα­κι­νή­σε­ων των ανα­σφά­λι­στων αι­μο­κα­θαι­ρό­με­νων ασθε­νών. «Με­τα­κι­νού­με­νοι από εφη­με­ρία σε εφη­με­ρία, ποιος για­τρός τούς πα­ρα­κο­λου­θεί;» ανα­ρω­τιέ­ται.