Βαρουφάκης στο βρετανικό Guardian: Ο Σόιμπλε θέλει να εκδιωχθεί η Ελλάδα από την ευρωζώνη

Ευθύνες επιρ­ρί­πτει ο πρώην Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών, Γιάννης Βαρου­φά­κης, στον υπουργό οικο­νο­μι­κών της Γερ­μα­νίας, Βόλφ­γκαν Σόιμπλε, σε άρθρο του που φιλο­ξε­νεί η εφη­με­ρίδα Guardian με τίτλο «H Γερ­μα­νία δεν θα δείξει έλεος στον ελλη­νικό πόνο, έχει συμ­φέ­ρον να μας “σπάσει”». Ο κ. Βαρου­φά­κης ανα­φε­ρό­με­νος στην εξέλιξη των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων δια­τυ­πώ­νει τη γνώμη πως ο κύριος Σόιμπλε ηγείται μιας «κλίκας» χωρών της Ευρω­ζώ­νης, επι­θυ­μία της οποίας είναι να εκδιω­χθεί η Ελλάδα από την ζώνη του κοινού νομί­σμα­τος.

Αυτός είναι ο λόγος όπως υπο­στη­ρί­ζει ο πρώην ΥπΟικ που ο κ. Σόιμπλε αρνεί­ται πει­σμα­τικά να συνερ­γα­στεί στο θέμα της ανα­διάρ­θρω­σης του χρέους, το οποίο χαρα­κτη­ρί­ζει ζωτικής σημα­σίας για την ανά­πτυξη της χώρας μας.

«Το οικο­νο­μικό δράμα της Ευρώπης, κυριαρ­χεί στα πρω­το­σέ­λιδα των εφη­με­ρί­δων εδώ και πέντε χρόνια για ένα λόγο: για την πει­σμα­τική άρνηση των πιστω­τών να μας προ­σφέ­ρουμε ουσια­στική ελά­φρυνση του χρέους. Γιατί αντι­στέ­κε­ται στην ανα­διάρ­θρωση του χρέους αφού αυτό συμ­βα­δί­ζει με την κοινή λογική, με την ετυ­μη­γο­ρία του ΔΝΤ αλλά και με τις καθη­με­ρι­νές συναλ­λα­γές των τρα­πε­ζι­τών οι οποίοι έρχο­νται αντι­μέ­τω­ποι με στρε­σα­ρι­σμέ­νους οφει­λέ­τες» διε­ρω­τά­ται ο κ. Βαρου­φά­κης.

Όπως διευ­κρι­νί­ζει η απά­ντηση δεν υπάρχει σε οικο­νο­μι­κές ανα­λύ­σεις αλλά βρί­σκε­ται βαθιά κρυμ­μένη στην δαι­δα­λώδη πολι­τική της Ευρώπης. Το 2010, το ελλη­νικό κράτος έγινε αφε­ρέγ­γυο. Τότε υπήρξαν δύο επι­λο­γές που συνά­δουν με τη παρα­μονή της στην ευρω­ζώνη: η λογική – αυτή που κάθε οικο­νο­μο­λό­γος θα συνι­στούσε – επέβαλε την ανα­διάρ­θρωση του χρέους και τη μεταρ­ρύθ­μιση της οικο­νο­μίας και η τοξική επιλογή που προ­έ­βλεπε την χορή­γηση νέων δανείων σε μια πτω­χευ­μένη οντό­τητα προ­σποιού­με­νοι ότι παρα­μέ­νει φερέγ­γυα. Η Ευρώπη επέλεξε την δεύτερη» ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Και συνε­χί­ζει: «Η επίσημη Ευρώπη επέλεξε να βάλει την διάσωση των γαλ­λι­κών και γερ­μα­νι­κών τρα­πε­ζών που ήταν εκτε­θει­μέ­νες στο ελλη­νικό δημόσιο χρέος πάνω από την κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μική βιω­σι­μό­τητα της Ελλάδας. Έτσι οι αξιω­μα­τού­χοι της ΕΕ παρου­σί­α­σαν την αφε­ρεγ­γυό­τητα του ελλη­νι­κού κράτους ως πρό­βλημα έλλει­ψης ρευ­στό­τη­τας, και δικαιο­λό­γη­σαν την “διάσωση” σαν μια περί­πτωση “αλλη­λεγ­γύης” για τους Έλληνες. Επι­βλή­θηκε αυστηρή λιτό­τητα στην Ελλάδα και το ακα­θά­ρι­στο προϊόν μειώ­θηκε κατά το ένα τέταρτο. Αρκούσε το μαθη­μα­τικό μυαλό ενός οκτά­χρο­νου για να κατα­λά­βει ότι αυτή η δια­δι­κα­σία δεν θα τέλειωνε καλά. Και μόλις αυτή η ανέ­ντιμη πρα­κτική ολο­κλη­ρώ­θηκε η Ευρώπη απέ­κτησε αυτό­ματα έναν νέο λόγο για να μην προ­χω­ρή­σει σε ανα­διάρ­θρωση του χρέους: θα πλήτ­το­νταν οι τσέπες των Ευρω­παίων πολιτών! Και έτσι υπήρξαν αυξα­νό­με­νες δόσεις λιτό­τη­τας, ενώ το χρέος αυξή­θηκε, ανα­γκά­ζο­ντας τους πιστω­τές να δώσουν περισ­σό­τερα δάνεια με αντάλ­λαγμα περισ­σό­τερη λιτό­τητα» παρα­τη­ρεί ο πρώην Έλληνας Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών.

Ανα­φε­ρό­με­νος στην εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ ανα­φέ­ρει πως «η κυβέρ­νησή μας εκλέ­χθηκε με την εντολή να τελειώ­σει αυτή την θανα­τη­φόρα δίνη, να απαι­τή­σει την ανα­διάρ­θρωση του χρέους και ένα τέλος στην εξο­ντω­τική λιτό­τητα. Οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις είχαν φθάσει στα γνωστά αδιέ­ξοδά τους για έναν απλό λόγο: οι πιστω­τές μας συνέ­χι­ζαν να απο­κλεί­ουν όποιο απτό τρόπο ανα­διάρ­θρω­σης του χρέους προ­τεί­ναμε, την ίδια στιγμή που επέ­με­ναν το χρέος μας να επι­στρα­φεί “παρα­με­τρικά” από τους πιο αδύ­να­μους των Ελλήνων, τα παιδιά και τα εγγόνια τους» συμπλη­ρώ­νει ο κ. Βαρου­φά­κης.

Συνε­χί­ζο­ντας ανα­φέ­ρει πως «οι πέντε μήνες δια­πραγ­μα­τεύ­σεων που ακο­λού­θη­σαν υπό συν­θή­κες οικο­νο­μι­κής ασφυ­ξίας και την συνε­πα­γό­μενη απειλή του bank-run έγιναν υπό την επί­βλεψη και την καθο­δή­γηση της ΕΚΤ. Η απειλή ήταν ξεκά­θαρη: αν δεν συν­θη­κο­λο­γού­σαμε, θα ερχό­μα­σταν σύντομα αντι­μέ­τω­ποι με capital controls, προ­βλή­ματα στα ΑΤΜ, μια παρα­τε­τα­μένη τρα­πε­ζική αργία, και τελικά, το Grexit. Από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την εξουσία τον περα­σμένο Ιανουά­ριο, η πλειο­νό­τητα της Ευρω­ζώ­νης είχε υιο­θε­τή­σει το Grexit είτε ως τελική επιλογή είτε ως όπλο κατά της κυβέρ­νη­σής μας. Οι Έλληνες φυσιο­λο­γικά τρό­μα­ξαν με την σκέψη του ακρω­τη­ρια­σμού τους από την Ευρω­ζώνη. Δυστυ­χώς η Ελλάδα δεν είναι σαν την Αγγλία. Για να βγούμε θα πρέπει να δημιουρ­γή­σουμε ένα νέο νόμισμα από το μηδέν. Στο κατε­χό­μενο Ιράκ, η εισα­γωγή νέων χαρ­το­νο­μι­σμά­των χρειά­στηκε του­λά­χι­στον έναν χρόνο, 20 φορτία από Boeing 747, την κινη­το­ποί­ηση του στρατού των ΗΠΑ, τρεις εται­ρίες εκτύ­πω­σης και εκα­το­ντά­δες φορτηγά. Το Grexit θα ισο­δυ­να­μούσε με ανα­κοί­νωση μιας υπο­τί­μη­σης 18 μήνες πριν: μια συνταγή ρευ­στο­ποί­η­σης όλων των Ελλη­νι­κών μετοχών και μετα­φο­ράς τους στο εξω­τε­ρικό με κάθε τρόπο».

Ανα­φε­ρό­με­νος στον διάδοχό του κ. Ευκλείδη Τσα­κα­λώτο τονίζει: «Αυτή η εβδο­μάδα φέρνει την κορύ­φωση των συνο­μι­λιών, καθώς ο Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος πασχί­ζει ξανά, να βάλει το άλογο εμπρός από το κάρο: να πείσει ένα εχθρικό Eurogroup ότι η ανα­διάρ­θρωση του χρέους απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση της επι­τυ­χίας για τη μεταρ­ρύθ­μιση στην Ελλάδα και όχι εκ των υστέρων αντα­μοιβή γι ‘αυτό» παρα­τη­ρεί ο κ. Βαρου­φά­κης. Και συνε­χί­ζει: «Στην Ευρώπη δεν γνώ­ρι­ζαν πως να αντα­πο­κρι­θούν στην οικο­νο­μική κρίση. Θα έπρεπε να προ­ε­τοι­μα­στούν για μία “αποβολή” ή να προ­χω­ρή­σουν σε μία ομο­σπον­δία; Κατά πρώτον η θεσμική αδρά­νεια είναι δύσκολο να νικηθεί. Ένα δεύτερο είναι ότι ένα μη βιώσιμο χρέος δίνει στους πιστω­τές τερά­στια δύναμη πάνω στους οφει­λέ­τες – και όπως γνω­ρί­ζουμε η δύναμη δια­φθεί­ρει ακόμα και τους καλύ­τε­ρους. Αλλά το τρίτο είναι αυτό που μου φαί­νε­ται το πιο ενδια­φέ­ρον. Το ευρώ είναι ένα υβρίδιο νομί­σμα­τος ανάμεσα σ’ ένα καθε­στώς στα­θε­ρών συναλ­λαγ­μα­τι­κών -όπως το ERM τη δεκα­ε­τία του 1980 ή ο χρυσός τη δεκα­ε­τία του 30- και ένα κρατικό νόμισμα. Και η Ευρω­ζώνη πέφτει ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο θέσεις του ευρώ: είναι περισ­σό­τερο ένα καθε­στώς συναλ­λαγ­μα­τι­κών ισο­τι­μιών και λιγό­τερο ένα εθνικό νόμισμα».

Εδώ ακριβώς εντο­πί­ζει ο κ. Βαρου­φά­κης και το σημείο τριβής. Όπως συμπλη­ρώ­νει «μετά την κρίση του 2008/9 η Ευρώπη δεν γνώριζε πως να αντα­πο­κρι­θεί. Θα έπρεπε να ετοι­μά­σουν το έδαφος για μία έξοδο (βλέπε Grexit) ή να ενι­σχυ­θεί η πει­θαρ­χία; Ή μήπως να μετα­κι­νη­θούν σε μία ομο­σπον­δία; Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει τίποτα από τα δύο, μόνο αυξά­νε­ται το υπαρ­ξιακό άγχος. Ο Σόιμπλε είναι πεπει­σμέ­νος ότι ότι όπως έχουν τα πράγ­ματα, χρειά­ζε­ται ένα Grexit για να καθα­ρί­σει το τοπίο, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Ξαφνικά, ένα μονίμως μη βιώσιμο ελλη­νικό χρέος, χωρίς το οποίο το ενδε­χό­μενο Grexit θα εξα­σθε­νί­σει, έχει απο­κτή­σει μια χρη­σι­μό­τητα για τον Σόιμπλε. Τι εννοώ με αυτό; Βασι­ζό­με­νος σε μήνες δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, η πεποί­θησή μου είναι ότι ο Γερ­μα­νός Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών θέλει την Ελλάδα να βγει από το ενιαίο νόμισμα. Και να βάλει τον φόβο του Θεού επάνω από την Γαλλία, και να τους υπο­χρε­ώ­σει να απο­δε­χτούν το δικό του μοντέλο πει­θαρ­χίας στην Ευρω­ζώνη» κατα­λή­γει ο κ. Βαρου­φά­κης.