Περιμένοντας την επενδυτική βαθμίδα

Από τις καθη­με­ρι­νές μάχες της φορο­λο­γίας, στις τρα­γι­κές ελλεί­ψεις του ΕΣΥ. Τα αδια­νό­ητα περι­στα­τικά έφεραν στο προ­ε­κλο­γικό προ­σκή­νιο τη δημόσια υγεία – αν και καλό θα ήταν να μην χρεια­ζό­ταν να πεθάνει κόσμος για να μιλή­σουμε για την αξία και την προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής… Και αν εσύ που δια­βά­ζεις αυτές τις γραμμές δεν βρί­σκεις λόγια για να περι­γρά­ψεις και να χαρα­κτη­ρί­σεις όλα όσα έγιναν, φαντά­σου την οδύνη που θα νιώθουν συγ­γε­νικά ή φιλικά πρόσωπα για τις αδι­κο­χα­μέ­νες γυναί­κες. Τι κι αν περά­σαμε μία παν­δη­μία, οι υπη­ρε­σίες υγείας στην Ελλάδα παρα­μέ­νουν σε τραγικό επίπεδο. Φτιά­ξαμε ΜΕΘ. Αυτό μόνο. Κατά τα λοιπά, όσο κι αν προ­σπα­θούν να ωραιο­ποιούν την κατά­σταση οι κυβερ­νή­σεις, (από τότε που ο κάθε Ελληνας θυμάται τον εαυτό του, ακούει τους πολι­τι­κούς να τα δίνουν όλα για την Υγεία) η σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα απο­τυ­πώ­νε­ται στα περι­στα­τικά των τελευ­ταίων ημερών. Δεν έχουμε ασθε­νο­φόρα, δεν έχουμε για­τρούς, δεν έχουμε δια­σώ­στες και νοση­λευ­τές, αλλά δηλώ­νουμε «θωρα­κι­σμέ­νοι» kai  το σημα­ντικό είναι  να ανα­πτυσ­σό­μεθα. Για να μας χαί­ρο­νται οι αγορές, η Fitch και η DBRS. Για να πιά­σουμε την επεν­δυ­τική βαθμίδα. Τον κρίσιμο «εθνικό στόχο» δηλαδή…