Το Εφετείο Δωδεκανήσου ανέστειλε πλειστηριασμό ακινήτου λογιστή

• Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η δια­δι­κα­σία εκτέ­λε­σης ήταν κα­τα­χρη­στι­κή και απει­λού­σε με ορι­στι­κή επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­τα­στρο­φή τον αι­τού­ντα

Ανα­στο­λή του πλει­στη­ρια­σμού επαγ­γελ­μα­τι­κής στέ­γης λο­γι­στή στη Ρόδο απο­φά­σι­σε το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου, με την υπ’ αριθμ. 119/2025 από­φα­σή του, κρί­νο­ντας ότι συ­ντρέ­χουν λόγοι κα­τα­χρη­στι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς εκ μέ­ρους της εται­ρεί­ας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων που επι­σπεύ­δει την εκτέ­λε­ση. Η υπό­θε­ση αφορά Sτην ανα­γκα­στι­κή κα­τά­σχε­ση ακι­νή­του που λει­τουρ­γεί ως έδρα ατο­μι­κής επι­χεί­ρη­σης του αι­τού­ντα, ο οποί­ος εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον δι­κη­γό­ρο κ. Εμ­μα­νου­ήλ Ζέζιο.

Το χρο­νι­κό της υπό­θε­σης

Ο αιτών είχε συ­νά­ψει το 2006 στε­γα­στι­κό δά­νειο με την πρώην Εμπο­ρι­κή Τρά­πε­ζα, το οποίο στη συ­νέ­χεια με­τα­βι­βά­στη­κε σε εται­ρεία ει­δι­κού σκο­πού στην Ιρ­λαν­δία και δια­χει­ρί­ζε­ται σή­με­ρα η «CEPAL Hellas». Λόγω λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών ύψους πε­ρί­που 77.000 ευρώ, εκ­δό­θη­κε δια­τα­γή πλη­ρω­μής και δρο­μο­λο­γή­θη­κε πλει­στη­ρια­σμός ακι­νή­του του στην πόλη της Ρόδου, όπου στε­γά­ζε­ται η λο­γι­στι­κή του επι­χεί­ρη­ση. Η κα­τά­σχε­ση επι­βλή­θη­κε για το ποσό των 50.000 ευρώ και ο πλει­στη­ρια­σμός είχε ορι­στεί για τις 16 Απρι­λί­ου 2025.

Ο αιτών είχε ασκή­σει ήδη δύο ανα­κο­πές κατά της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, καθώς και έφεση κατά της απορ­ρι­πτι­κής από­φα­σης του Πρω­το­δι­κεί­ου. Η αί­τη­ση ανα­στο­λής που κα­τα­τέ­θη­κε στο πλαί­σιο της έφε­σης κρί­θη­κε πα­ρα­δε­κτή και νό­μι­μη, δε­δο­μέ­νου ότι πλη­ρού­σε όλες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του άρ­θρου 938 ΚΠολΔ, όπως τρο­πο­ποι­ή­θη­κε με τον ν. 4842/2021.

Το σκε­πτι­κό της από­φα­σης

Το Δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε ότι, αν ο πλει­στη­ρια­σμός προ­χω­ρού­σε, ο αιτών θα έχανε τη μο­να­δι­κή του επαγ­γελ­μα­τι­κή εγκα­τά­στα­ση, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπο­ρεί να συ­νε­χί­σει τη δρα­στη­ριό­τη­τά του και να κα­τα­στεί πλή­ρως αδύ­να­μη η απο­πλη­ρω­μή της οφει­λής του.

Επι­πλέ­ον, απο­δεί­χθη­κε ότι ο αιτών είχε επα­νει­λημ­μέ­να προ­σπα­θή­σει να διευ­θε­τή­σει την οφει­λή του, προ­τεί­νο­ντας ακόμη και εφά­παξ κα­τα­βο­λή ση­μα­ντι­κού ποσού, κάτι που η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απλώς αγνό­η­σε. Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η συ­μπε­ρι­φο­ρά της τε­λευ­ταί­ας υπε­ρέ­βη τα όρια της καλής πί­στης και ήταν κα­τα­χρη­στι­κή, εφό­σον δεν ανέ­με­νε την εκ­δί­κα­ση των έν­δι­κων βοη­θη­μά­των που είχε ασκή­σει ο οφει­λέ­της.

Το Εφε­τείο απο­φάν­θη­κε ότι πι­θα­νο­λο­γεί­ται η ευ­δο­κί­μη­ση του­λά­χι­στον ενός λόγου έφε­σης, συ­γκε­κρι­μέ­να του ισχυ­ρι­σμού περί κα­τα­χρη­στι­κής επι­σπεύ­σε­ως της εκτέ­λε­σης. Κατά συ­νέ­πεια, ανα­στέλ­λε­ται προ­σω­ρι­νά ο πλει­στη­ρια­σμός μέχρι να εκ­δο­θεί ορι­στι­κή από­φα­ση επί της εκ­κρε­μούς έφε­σης.

Η από­φα­ση και οι συ­νέ­πειες

Η ανα­στο­λή του πλει­στη­ρια­σμού κρί­νε­ται εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κή, τόσο για τον ίδιο τον αι­τού­ντα όσο και για την ευ­ρύ­τε­ρη νο­μο­λο­γία που δη­μιουρ­γεί­ται γύρω από την έν­νοια της κα­τα­χρη­στι­κό­τη­τας στην εκτέ­λε­ση απαι­τή­σε­ων από εται­ρεί­ες δια­χεί­ρι­σης. Η από­φα­ση, ενώ δεν αναι­ρεί την οφει­λή, ανα­γνω­ρί­ζει τη ση­μα­σία της αν­θρώ­πι­νης διά­στα­σης στις ανα­γκα­στι­κές εκτε­λέ­σεις και το­νί­ζει την ανά­γκη δια­λό­γου πριν από την κλι­μά­κω­ση σε ακραία μέτρα, όπως ο πλει­στη­ρια­σμός επαγ­γελ­μα­τι­κής στέ­γης.