Ακυρώθηκε τσουχτερό πρόστιμο της ΔΟΥ στον διαχειριστή της επιχείρησης «Παλαιό Συσσίτιο»

Με από­φα­ση του 1ου Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ακυ­ρώ­θη­κε πρό­στι­μο της φο­ρο­λο­γι­κής αρχής, που επι­βλή­θη­κε σε έναν κά­τοι­κο Ρόδου, ο οποί­ος είχε ανα­λά­βει, κα­τό­πιν σύμ­βα­σης με την εται­ρεία «ΑΝΑ­ΠΤΥ­ΞΙΑ­ΚΕΣ ΔΗ­ΜΟ­ΤΙ­ΚΕΣ ΤΟΥ­ΡΙ­ΣΤΙ­ΚΕΣ ΞΕ­ΝΟ­ΔΟ­ΧΕΙΑ­ΚΕΣ ΕΠΙ­ΧΕΙ­ΡΗ­ΣΕΙΣ ΡΟΔΟΥ Α Ε.» (ΡΟΔΩΝ ΑΕ) την δια­χεί­ρι­ση της επι­χεί­ρη­σης «Πα­λαιό Συσ­σί­τιο».

Το πρό­στι­μο, με τις προ­σαυ­ξή­σεις ανέρ­χε­ται σή­με­ρα στα 100.000 ευρώ πε­ρί­που, ενώ η όλη υπό­θε­ση ανά­θε­σης της δια­χεί­ρι­σης είχε προ­κα­λέ­σει θό­ρυ­βο στην κοινή γνώμη αφε­νός λόγω των δια­πι­στώ­σε­ων πα­ρα­βά­σε­ων στην δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση και αφε­τέ­ρου λόγω κα­ταγ­γε­λιών δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων γύρω από την εγκυ­ρό­τη­τα της σύμ­βα­σης, που είχε υπο­γρα­φεί επί των ημε­ρών της πρώην προ­έ­δρου κ. Ρένας Μα­ντι­κού.

Μά­λι­στα η δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση, επί θη­τεί­ας ως προ­έ­δρου του κ. Τσ. Τριομ­μά­τη, είχε υπο­βά­λει αγωγή κατά της κ. Μα­ντι­κού με την οποία κα­τήγ­γει­λε ως πα­ρά­νο­μη την δια­δι­κα­σία που είχε ακο­λου­θη­θεί. Η αγωγή, που απορ­ρί­φθη­κε, εξε­τά­ζε­ται σε δεύ­τε­ρο βαθμό.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Ο προ­σφεύ­γων δια­τη­ρού­σε ατο­μι­κή επι­χεί­ρη­ση, η οποία έδρευε στο Φα­λη­ρά­κι του Δήμου Καλ­λι­θέ­ας στη Ρόδο, είχε αντι­κεί­με­νο ερ­γα­σιών την εκ­με­τάλ­λευ­ση σκα­φών και, κατά τις κρι­νό­με­νες χρή­σεις, τη­ρού­σε βι­βλία Β’ κα­τη­γο­ρί­ας του Κ.Β.Σ.

Πε­ραι­τέ­ρω, με­τα­ξύ του προ­σφεύ­γο­ντος και της ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας με την επω­νυ­μία «ΑΝΑ­ΠΤΥ­ΞΙΑ­ΚΕΣ ΔΗ­ΜΟ­ΤΙ­ΚΕΣ ΤΟΥ­ΡΙ­ΣΤΙ­ΚΕΣ ΞΕ­ΝΟ­ΔΟ­ΧΕΙΑ­ΚΕΣ ΕΠΙ­ΧΕΙ­ΡΗ­ΣΕΙΣ ΡΟΔΟΥ Α Ε.» υπο­γρά­φη­κε την 1.2.2008 σύμ­βα­ση δια­χεί­ρι­σης επι­χεί­ρη­σης (ανα­ψυ­κτη­ρί­ου, ου­ζε­ρί και κα­φε­τέ­ριας) που δια­τη­ρού­σε η τε­λευ­ταία στη Με­σαιω­νι­κή πόλη της Ρόδου με την ονο­μα­σία «Πα­λαιό Συσ­σί­τιο».

Συ­γκε­κρι­μέ­να, ανα­τέ­θη­κε στον προ­σφεύ­γο­ντα ένα­ντι αμοι­βής (κατ’ απο­κο­πή ποσό 20.000 ευρώ συν πο­σο­στό επί των κα­θα­ρών κερ­δών ως αμοι­βή εν­θάρ­ρυν­σης), η δια­χεί­ρι­ση της ανω­τέ­ρω επι­χεί­ρη­σης, την οποία όφει­λε να ενερ­γεί σύμ­φω­να με τους κα­νό­νες της καλής πί­στης και τους κα­νό­νες του επαγ­γέλ­μα­τος, με σκοπό τη με­γι­στο­ποί­η­ση των κερ­δών της, με την υπο­χρέ­ω­ση να λο­γο­δο­τεί στο τέλος κάθε εβδο­μά­δας και οπο­τε­δή­πο­τε άλ­λο­τε του ζη­τη­θεί προς την ανα­θέ­του­σα εται­ρεία.

Η διάρ­κεια της ανω­τέ­ρω σύμ­βα­σης ορί­στη­κε στα δώ­δε­κα έτη ήτοι μέχρι τις 29.2.2010, ωστό­σο στις 30.4.2009 υπε­γρά­φη συμ­φω­νη­τι­κό λύσης αυτής και ορί­στη­κε με­τα­ξύ άλλων ότι ‘η πρώτη συμ­φω­νεί την κα­τα­βο­λή προς τον δεύ­τε­ρο ποσού απο­ζη­μί­ω­σης για την πρό­ω­ρη λύση της σύμ­βα­σης το ποσό των 40.000 ευρώ … που θα κα­τα­βλη­θούν σε τέσ­σε­ρις ισό­πο­σες δό­σεις των 10.000 ευρώ η κάθε μια και συ­γκε­κρι­μέ­να η πρώτη θα κα­τα­βλη­θεί στις 30.8.2009, η δεύ­τε­ρη στις 30.0.2009, η τρίτη στις 30.6.2010 και η τέ­ταρ­τη στις 30.7.2010’. Ακο­λού­θως, προ­κει­μέ­νου να διε­νερ­γη­θεί έλεγ­χος στην επι­χεί­ρη­ση του προ­σφεύ­γο­ντος σχε­τι­κά με την έκ­δο­ση φο­ρο­λο­γι­κών στοι­χεί­ων προς την ως άνω εται­ρεία, ο Προϊ­στά­με­νος της Δ.Ο.Υ. Ρόδου εξέ­δω­σε την 1626/2010 εντο­λή, σε εκτέ­λε­ση της οποί­ας συ­νερ­γείο ελέγ­χου με­τέ­βη στην έδρα της επι­χεί­ρη­σης και συ­νέ­τα­ξε την 224/1.3.2011 έκ­θε­ση ελέγ­χου.

Σύμ­φω­να με τις δια­πι­στώ­σεις του ελέγ­χου προ­έ­κυ­ψε ότι ο προ­σφεύ­γων δεν εξέ­δω­σε αφε­νός μεν, ένα φο­ρο­λο­γι­κό στοι­χείο (τι­μο­λό­γιο πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών) κα­θα­ρής αξίας 17.699,12 ευρώ προς την ανω­τέ­ρω εται­ρεία, που αφορά την ελά­χι­στη αμοι­βή που ει­σπρά­χθη­κε για τις υπη­ρε­σί­ες δια­χεί­ρι­σης κατά τη χρήση του 2008, αφε­τέ­ρου δε ένα φο­ρο­λο­γι­κό στοι­χείο (τι­μο­λό­γιο πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών) ίδιας αξίας που αφορά την απο­ζη­μί­ω­ση που ει­σέ­πρα­ξε από την προ­α­να­φερ­θεί­σα εται­ρεία κατά τη δια­χει­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο του 2009.

Με βάση τις ανω­τέ­ρω δια­πι­στώ­σεις, ο Προϊ­στά­με­νος της Δ.Ο.Υ. Ρόδου εξέ­δω­σε 2 πρά­ξεις και επέ­βα­λε στον προ­σφεύ­γο­ντα το προ­βλε­πό­με­νο πρό­στι­μο σύμ­φω­να τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 5 του ν.2523/1997, ίσο με την αξία της κάθε συ­ναλ­λα­γής.

Ο προ­σφεύ­γων επε­σή­μα­νε, με­τα­ξύ άλλων, ότι αντι­συμ­βαλ­λό­με­νος της προ­α­να­φε­ρό­με­νης εται­ρεί­ας ήταν ο ίδιος ως φυ­σι­κό πρό­σω­πο και όχι με την ιδιό­τη­τα του επι­τη­δευ­μα­τία.

Ει­σέ­πρα­ξε δε τα επί­μα­χα ποσά στο πλαί­σιο της πα­ρο­χής εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας προς την ως άνω εται­ρεία, η δε ατο­μι­κή επι­χεί­ρη­ση που δια­τη­ρού­σε με αντι­κεί­με­νο ερ­γα­σιών τις υπη­ρε­σί­ες σκα­φών, ου­δε­μία σχέση είχε με τη σύμ­βα­ση δια­χεί­ρι­σης επι­χεί­ρη­σης (ανα­ψυ­κτη­ρί­ου, ου­ζε­ρί και κα­φε­τέ­ριας) που υπέ­γρα­ψε με την εν λόγω εται­ρεία.

Αντι­θέ­τως, η φο­ρο­λο­γι­κή αρχή, με την από 7.9.2015 έκ­θε­ση από­ψε­ών της, υπο­στη­ρί­ζει ότι ο προ­σφεύ­γων, ως αντι­συμ­βαλ­λό­με­νος, είχε την ιδιό­τη­τα του επι­τη­δευ­μα­τία, ενώ άλ­λω­στε εάν είχε δε­σμούς εξάρ­τη­σης ως φυ­σι­κό πρό­σω­πο θα έπρε­πε να είχε υπο­γρά­ψει σύμ­βα­ση εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας και να κα­τα­βάλ­λο­νταν οι ανα­λο­γού­σες ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές και ζητά την απόρ­ρι­ψη της προ­σφυ­γής.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι ο προ­σφεύ­γων και η ανω­τέ­ρω εται­ρεία, με τους όρους της συμ­φω­νί­ας τους, απέ­βλε­παν στην πα­ρο­χή της ερ­γα­σί­ας που συμ­φω­νή­θη­κε και στο μισθό και ο προ­σφεύ­γων υπέ­κει­το σε νο­μι­κή και προ­σω­πι­κή εξάρ­τη­ση από την ερ­γο­δό­τρια εται­ρεία, η οποία εκ­δη­λω­νό­ταν με το δι­καί­ω­μα της τε­λευ­ταί­ας να δίνει δε­σμευ­τι­κές για τον προ­σφεύ­γο­ντα οδη­γί­ες, ως προς τον τρόπο πα­ρο­χής των υπη­ρε­σιών του και να ασκεί επο­πτεία και έλεγ­χο για τη δια­πί­στω­ση της συμ­μόρ­φω­σης του προς αυτές. Και τούτο, διότι ο προ­σφεύ­γων ανέ­λα­βε την δια­χεί­ρι­ση της επι­χεί­ρη­σης, την οποία όφει­λε να ενερ­γεί σύμ­φω­να με τους κα­νό­νες της καλής πί­στης και του επαγ­γέλ­μα­τος, λο­γο­δο­τού­σε στο τέλος κάθε εβδο­μά­δας και οπο­τε­δή­πο­τε άλ­λο­τε του ζη­τεί­το προς την ανα­θέ­του­σα εται­ρεία, η οποία μετά το πέρας του κάθε ελέγ­χου δια­πί­στω­νε την κα­νο­νι­κό­τη­τα και τα­κτο­ποί­η­ση του δια­χει­ρι­στή, απα­γο­ρευό­ταν κάθε οι­κο­δο­μι­κή ερ­γα­σία χωρίς τη γρα­πτή συ­ναί­νε­ση της ανα­θέ­του­σας και η αμοι­βή του κα­θο­ρί­στη­κε σε μισθό με πρό­σθε­τη προ­μή­θεια επί του τζί­ρου.

Λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τα ανω­τέ­ρω, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι ο προ­σφεύ­γων κατά τις κρί­σι­μες δια­χει­ρι­στι­κές πε­ριό­δους, συν­δε­ό­ταν με την εν λόγω εται­ρεία, με σύμ­βα­ση εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας ως μι­σθω­τός και όχι με σχέση ανε­ξάρ­τη­των υπη­ρε­σιών ως επι­τη­δευ­μα­τί­ας και επο­μέ­νως, δεν υπεί­χε υπο­χρέ­ω­ση έκ­δο­σης τι­μο­λο­γί­ου, ούτε για την αμοι­βή που έλαβε για τις πα­ρε­χό­με­νες υπη­ρε­σί­ες του, ούτε για την απο­ζη­μί­ω­ση που κα­τε­βλή­θη μετά τη λύση της σύμ­βα­σης.

Τον προ­σφεύ­γο­ντα εκ­προ­σώ­πη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Ηλίας Ζω­γρα­φί­δης και Ακης Δη­μη­τριά­δης.