Μπούλινγκ στα σχολεία: Αυξάνονται καθημερινά τα κρούσματα βίας

Το ενδια­φέ­ρον της εκπαι­δευ­τι­κής κοι­νό­τη­τας και των γονέων προ­κά­λεσε το πρω­το­σέ­λιδο ρεπορ­τάζ του «Εθνους της Κυρια­κής», για το «μπού­λινγκ» στα σχολεία με δεδο­μένο ότι καθη­με­ρινά αυξά­νο­νται τα κρού­σματα βίας. Προχτές, ήρθε στη δημο­σιό­τητα, ένα ακόμη ανη­συ­χη­τικό περι­στα­τικό, αυτή την φορά στο ΕΠΑΛ της Πάτρας , όταν ένας μαθητής γρον­θο­κό­πησε άγρια συμ­μα­θητή του, ο οποίος κατέ­ληξε στο νοσο­κο­μείο με σοβαρά τραύ­ματα στη γνάθο και χρειά­στηκε να χει­ρουρ­γη­θεί.Τα απανωτά κρού­σματα βίας έχουν θορυ­βή­σει τόσο την εκπαι­δευ­τική όσο και το υπουρ­γείο Παι­δείας, το οποίο από τη νέα σχολική χρονιά θα λάβει μέτρα για την πρόληψη και αντι­με­τώ­πιση της βίας στα σχολεία .

Όπως επι­ση­μαί­νει ο κ. Λάμπρος Γιώργας, διευ­θυ­ντής  1^ου λυκείου Παπάγου  «τα περι­στα­τικά σχο­λι­κής βίας, είναι λιγό­τερα όσο τα παιδιά μεγα­λώ­νουν, δηλαδή όταν φοιτούν στο λύκειο. Αυτό συμ­βαί­νει διότι τα μεγα­λύ­τερα παιδιά  είναι περισ­σό­τερο ενη­με­ρω­μένα και ευαι­σθη­το­ποι­η­μένα και συνήθως όταν υπάρ­χουν δια­φο­ρές λύνουν μεταξύ τους τα προ­βλή­ματα . Εμείς στο σχολείο μας συνη­θί­ζουμε  όταν υπάρχει κάποιο περι­στα­τικό να βάζουμε τα ίδια τα παιδιά σε ρόλο δια­με­σο­λα­βητή .Είναι ένας τρόπος ο οποίος απο­δί­δει πάρα πολύ καλά. Νομίζω ότι τα σχολεία πρέπει να εστιά­ζουν σε αυτό  και να το δοκι­μά­ζουν ως ένα τρόπο δια­χεί­ρι­σης μιας κρίσης . Ασφαλώς και οι καθη­γη­τές ξέρουν πως να αντι­με­τω­πί­σουν ένα περι­στα­τικό  αλλά και τα ίδια τα παιδιά πρέπει να μπαί­νουν στο «παι­χνίδι» για την επίλυση μιας κρίσης».

Όπως τονίζει ο κ. Γιώργας «ο δυσκο­λό­τε­ρος εκφο­βι­σμός, ως προς την αντι­με­τώ­πιση του, είναι ο ηλε­κτρο­νι­κός. Βέβαια και σ΄ αυτό παρεμ­βαί­νουμε ζητώ­ντας και τη συν­δρομή των γονέων.  Οσον αφορά στους εκπαι­δευ­τι­κούς  είναι ενη­με­ρω­μέ­νοι για το ζήτημα καθώς έχουν παρα­κο­λου­θή­σει -συνήθως με δική τους πρωτοβουλία- σχετικά σεμι­νά­ρια κλπ.  Γενικά οι εκπαι­δευ­τι­κοί παρο­τρύ­νουν τα παιδιά να τους να τους ενη­με­ρώ­νουν όταν αντι­με­τω­πί­ζουν τέτοια προ­βλή­ματα ή όταν αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι κάποιος συμ­μα­θη­τής τους έχει πέσει θύμα βίας. Συνεπώς, τη διεύ­θυνση του σχο­λείου ενη­με­ρώ­νουν είτε τα ίδια τα παιδιά ,είτε οι γονείς, είτε οι καθη­γη­τές. Θα μπο­ρούσα να πω ότι σε γενικές γραμμές η εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα είναι ευαι­σθη­το­ποι­η­μένη σε περι­στα­τικά βίας . Όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η αδια­φο­ρία μπορεί να οδη­γή­σει σε τρα­γι­κές κατα­στά­σεις>.

Για το ίδιο θέμα ο κ. Αλέξης Κόπτσης, περι­φε­ρεια­κός διευ­θυ­ντής εκπαί­δευ­σης  Κεντρι­κής Μακε­δο­νίας , επι­ση­μαί­νει :« Σημασία έχει η πρόληψη των περι­στα­τι­κών βίας και όχι η αντι­με­τώ­πισή τους . Έχοντας τόσα χρόνια, κατα­γρά­ψει τη σχολική βία παρα­τηρώ ότι το 80%, οφεί­λε­ται στα γονεικά πρότυπα και μετά στη μη ικα­νο­ποί­ηση των αναγκών του μαθητή (αποδοχή από τους άλλους, προβολή, έλλειψη φίλων κλπ)  .  Το μεγα­λύ­τερο ποσοστό των θυτών είναι αγόρια στις πρώτες τάξεις του γυμνα­σίου και μετά του δημο­τι­κού .Συνεπώς το σύγ­χρονο σχολείο πρέπει να ενδια­φερ­θεί όχι μόνο για τη διδα­σκα­λία και τη μάθηση αλλά και για τα συναι­σθή­ματα του παιδιού. Να δημιουρ­γεί ένα καλό ψυχο­λο­γικό κλίμα μέσα στην τάξη  αλλά μαζί να βάζει όρια  και κανόνες. Το σχολείο πρέπει να έχει κανο­νι­σμούς και μάλιστα από την πρώτη τάξη του δημο­τι­κού . Στα χρόνια της οικο­νο­μι­κής κρίσης έχουμε έξαρση της βίας στα σχολεία και σε αυτό ευθύ­νο­νται και οι γονείς ,οι οποίοι όχι μόνο δεν ξέρουν να χει­ρί­ζο­νται τα θέματα αυτά, αλλά είναι και οι ίδιοι βίαιοι”.

Οι βασικές μορφές εκφο­βι­σμού

Ο όρος «εκφο­βι­σμός και βία στο σχολείο» (school bullying), όπως και ο όρος «θυμα­το­ποί­ηση» (victimization) χρη­σι­μο­ποιού­νται για να περι­γρά­ψουν μια κατά­σταση κατά την οποία ασκεί­ται εσκεμ­μένη, απρό­κλητη, συστη­μα­τική και επα­να­λαμ­βα­νό­μενη βία και επι­θε­τική συμπε­ρι­φορά με σκοπό την επιβολή, την κατα­δυ­νά­στευση και την πρό­κληση σωμα­τι­κού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμ­μα­θη­τές τους, εντός και εκτός σχο­λείου.

Σωμα­τι­κός: φυσικός τραυ­μα­τι­σμός ή απειλή τραυ­μα­τι­σμού προς κάποιον. Εκδη­λώ­νε­ται με σπρω­ξί­ματα, σκου­ντή­ματα, αγκω­νιές, γροθιές και κλο­τσιές, τρι­κλο­πο­διές, χτυ­πή­ματα με αντι­κεί­μενα, τσι­μπή­ματα και δαγκω­νιές, περιο­ρι­σμό του άλλου μέσω σωμα­τι­κών πρα­κτι­κών.

Λεκτι­κός: συστη­μα­τική χρη­σι­μο­ποί­ηση υβρι­στι­κών εκφρά­σεων, φρα­στι­κών επι­θέ­σεων, προ­σβο­λών και απειλών, αγενών σχολίων και ειρω­νείας, χρήση παρα­τσου­κλιών.

Εκφο­βι­σμός με εκβια­σμό: εκούσια από­σπαση χρη­μά­των ή προ­σω­πι­κών αντι­κει­μέ­νων, η οποία συνο­δεύ­ε­ται από απειλές ή και τον εξα­να­γκα­σμό σε αντι­κοι­νω­νι­κές πράξεις.

Έμμεσος ή κοι­νω­νι­κός: προ­σπά­θεια για κοι­νω­νική απο­μό­νωση ή αγνόηση ατόμου, για άσκηση επιρ­ροής στην ομάδα των συνο­μη­λί­κων ώστε να αισθαν­θούν αντι­πά­θεια για κάποιο συγκε­κρι­μένο συμ­μα­θητή τους, διάδοση κακό­βου­λων φημών και ψευδών.

Ηλε­κτρο­νι­κός: απο­στολή απει­λη­τι­κού ή υβρι­στι­κού υλικού μέσω του ηλε­κτρο­νι­κού ταχυ­δρο­μείου, των υπη­ρε­σιών MMS και SMS που παρέ­χουν τα κινητά τηλέ­φωνα και των δια­δι­κτυα­κών τόπων κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, χρήση ή παρα­ποί­ηση των προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων κάποιου ατόμου, απο­κλει­σμός του από μια δικτυακή ομάδα, κλήσεις στο κινητό του από άγνωστο νούμερο.

Ρατσι­στι­κός: διάδοση αρνη­τι­κών σχολίων εξαι­τίας της κατα­γω­γής, της κοι­νω­νι­κής τάξης, της οικο­νο­μι­κής κατά­στα­σης, της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας.

Σεξουα­λι­κός: υβρι­στικά σχόλια, σκίτσα και γκρά­φιτι με σεξουα­λικό περιε­χό­μενο, ανή­θι­κες χει­ρο­νο­μίες, ανε­πι­θύ­μητο άγγιγμα, μέχρι και σοβαρές σεξουα­λι­κές επι­θέ­σεις.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς

• Να παίρ­νουν στα σοβαρά ανα­φο­ρές του παιδιού τους ή και του σχο­λείου για θέματα βίας.
• Να μη ρίχνουν την ευθύνη για τον εκφο­βι­σμό στα θύματα και να  απο­φεύ­γουν τις συμ­βου­λές του τύπου «χτύπα αν σε χτυ­πή­σουν» ή «κορόι­δεψε αν σε κοροϊ­δέ­ψουν»
• Να ενη­με­ρώ­νουν άμεσα το σχολείο και να ζητούν τη λήψη μέτρων
• Να απο­φεύ­γουν να έρθουν σε επαφή με τους γονείς των θυτών ή και τους ίδιους τους θύτες
• Να δεί­χνουν υπομονή καθώς ούτε η επι­θε­τική συμπε­ρι­φορά των θυτών, ούτε η παθη­τική συμπε­ρι­φορά των θυμάτων αλλά­ζουν εύκολα.
• Να ενθαρ­ρύ­νουν το παιδί τους να ανα­κα­λύ­ψει τα ιδιαί­τερα ταλέντα και ικα­νό­τη­τές του, ενι­σχύ­ο­ντας έτσι την αυτο­ε­κτί­μησή του
• Να ελέγ­χουν το θυμό τους και να μην επι­βάλ­λουν σωμα­τι­κές τιμω­ρίες
• Να δεί­χνουν κατα­νό­ηση για τα προ­βλή­ματά των παιδιών και να ανα­ζη­τούν  λύσεις από κοινού
• Εφόσον δεν ξέρουν πως ν΄ αντι­με­τω­πί­σουν το πρό­βλημα ν΄ ανα­ζη­τούν έγκαιρα τη βοήθεια ειδικών.

πηγή ethnos.gr

Νικο­λί­τσα Τρίγκα