Οι …τεμπέληδες του Νότου δουλεύουμε περισσότερο από όλους-Εκθεση ΟΟΣΑ

Περισ­σό­τε­ρες ώρες εργά­ζο­νται οι Έλληνες, σε σχέση με τους εργα­ζό­με­νους στις υπό­λοι­πες χώρες της Ευρώπης, όπως κατα­δει­κνύ­ουν τα νέα στοι­χεία του Οργα­νι­σμού Οικο­νο­μι­κής Συνερ­γα­σίας και Ανά­πτυ­ξης (Organization for Economic Cooperation and Development). Τα στοι­χεία του ΟΟΣΑ, τα οποία δημο­σιεύ­θη­καν πρό­σφατα, κατα­γρά­φουν την εργασία σε 35 μέλη του από το «δυτικό κόσμο», όπως συνη­θί­ζουμε να απο­κα­λούμε τα πιο προηγ­μένα σε οικο­νο­μι­κούς όρους κράτη και δεί­χνουν ότι η Ελλάδα είναι στην κορυφή των ευρω­παϊ­κών κρατών, με το μέσο Έλληνα να δου­λεύει 2.035 ώρες το χρόνο. Στον αντί­ποδα, οι Γερ­μα­νοί εργά­ζο­νται μόλις 1.363 ώρες. Στις ΗΠΑ, οι εργα­ζό­με­νοι εργά­ζο­νται 1.783 ώρες το χρόνο και έρχο­νται στο μέσο της κατά­τα­ξης.

Όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία του OECD, η Γερ­μα­νία κατα­φέρ­νει να έρχεται πρώτη σε παρα­γωγή, με τους Γερ­μα­νούς εργα­ζό­με­νους να είναι 27% πιο παρα­γω­γι­κοί από τους Βρε­τα­νούς που δου­λεύ­ουν περίπου 1.680 ώρες το έτος. Ακόμη, Ολλαν­δοί, Γάλλοι και Δανοί, εργά­ζο­νται λιγό­τε­ρες από 1.500 ώρες το χρόνο κατά μέσο όρο, ενώ οι Δανοί έχουν και τις καλύ­τε­ρες συν­θή­κες εργα­σίας στην υφήλιο, με βάση την έρευνα του Παγκό­σμιου Οικο­νο­μι­κού Φόρουμ. Σύμφωνα με τη στα­τι­στική κατα­γραφή του ΟΟΣΑ, ο «μέσος όρος του χρόνου εργα­σίας» αφορά στο σύνολο του οικο­νο­μικά ενεργού πλη­θυ­σμού και σε αυτό συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται όλες οι μορφές απα­σχό­λη­σης (πλήρης και μερική απα­σχό­ληση).

Μιλώ­ντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρα­κτο­ρείο Ειδή­σεων, ο Επι­στη­μο­νι­κός Διευ­θυ­ντής του Ινστι­τού­του Εργα­σίας της ΓΣΕΕ Γιώργος Αργεί­της, επι­ση­μαί­νει ότι τα νεότερα εμπει­ρικά ευρή­ματα κατα­δει­κνύ­ουν κάτι το οποίο είναι γνωστό, δηλαδή ότι οι Έλληνες εργα­ζό­με­νοι δου­λεύ­ουν πάρα πολλές ώρες, σε σύγκριση με την υπό­λοιπη Ευρώπη.

Αξιο­λο­γώ­ντας τα στοι­χεία του ΟΟΣΑ, ο κ. Αργεί­της δια­πι­στώ­νει ότι η παρα­γω­γι­κό­τητα της εργα­σίας στην Ελλάδα συν­δέ­ε­ται σε μεγάλο βαθμό με την εντα­τι­κο­ποί­ηση της εργα­σίας, καθώς το παρα­γω­γικό, τεχνο­λο­γικό παρά­δειγμα της οικο­νο­μίας εξα­κο­λου­θεί να εμφα­νί­ζει μεγάλη καθυ­στέ­ρηση. «Αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας προ­βλη­μα­τί­σει, γιατί μία δια­τη­ρή­σιμη ανά­πτυξη προ­ϋ­πο­θέ­τει τεχνο­λο­γικό εκσυγ­χρο­νι­σμό και λιγό­τερο χρόνο εργα­σίας, για να μπορούν οι εργα­ζό­με­νοι να είναι πιο απο­δο­τι­κοί» σημειώ­νει ο ίδιος.

Παράλ­ληλα, τονίζει ότι, εάν συγκρι­θούν οι αμοιβές των Ελλήνων εργα­ζο­μέ­νων με το χρόνο εργα­σίας που εκείνοι δεσμεύ­ουν, «κατα­λή­γουμε στο συμπέ­ρα­σμα ότι υπάρχει μία τερά­στια αδικία σε βάρος των εργα­ζο­μέ­νων, οι οποίοι είναι πάρα πολύ χαμηλά αμει­βό­με­νοι».

Ο Επι­στη­μο­νι­κός Διευ­θυ­ντής του Ινστι­τού­του Εργα­σίας της ΓΣΕΕ υπο­γραμ­μί­ζει ότι το μοντέλο της οικο­νο­μίας στη­ρί­ζε­ται πάνω στην εκμε­τάλ­λευση και στην αδικία σε βάρος των εργα­ζο­μέ­νων, ενώ θεωρεί ότι αυτό που έχει ανάγκη η χώρα, είναι να μεταβεί άμεσα σε ένα νέο μοντέλο ανά­πτυ­ξης, που θα στη­ρί­ζε­ται στον τεχνο­λο­γικό εκσυγ­χρο­νι­σμό, στην ποιό­τητα της εργα­σίας και σε καλύ­τε­ρες αμοιβές εργα­σίας.

«Οι μύθοι σπάνε ο ένας μετά τον άλλον» δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γραμ­μα­τέας Τύπου και Δημο­σίων Σχέσεων της ΓΣΕΕ Δημή­τρης Καρα­γε­ωρ­γό­που­λος, εκφρά­ζο­ντας την άποψη ότι, στην αρχή της οικο­νο­μι­κής κρίσης και προ­κει­μέ­νου να επι­βλη­θούν σκληρά δημο­σιο­νο­μικά μέτρα σε βάρος των Ελλήνων εργα­ζο­μέ­νων, «οι Έλληνες εργα­ζό­με­νοι κατα­συ­κο­φα­ντή­θη­καν ότι εργά­ζο­νται λιγό­τερο και χαρα­κτη­ρί­στη­καν τεμπέ­λη­δες». «Τα στοι­χεία του ΟΟΣΑ, όμως, απο­τε­λούν αδιά­ψευ­στο μάρτυρα ότι οι εργα­ζό­με­νοι στη χώρα μας είναι οι πλέον σκληρά εργα­ζό­με­νοι στην Ευρώπη» σχο­λιά­ζει ο κ. Καρα­γε­ωρ­γό­που­λος.

«Παρόλα αυτά»- συμπλη­ρώ­νει -«τόσο οι συν­θή­κες εργα­σίας, όσο και οι όροι αμοιβής των Ελλήνων εργα­ζο­μέ­νων, δεν έχουν καμία αντι­στοί­χιση με τις ώρες που απα­σχο­λού­νται». «Αυτό συμ­βαί­νει, γιατί, τα τελευ­ταία χρόνια, έχουν απορ­ρυθ­μι­στεί πλήρως το συλ­λο­γικό και το ατομικό εργα­τικό δίκαιο, κατ’ επιταγή των μνη­μο­νια­κών δεσμεύ­σεων, που έχει ανα­λά­βει η χώρα» διευ­κρι­νί­ζει ο ίδιος.

Για το θέμα της παρα­γω­γι­κό­τη­τας, ο κ. Καρα­γε­ωρ­γό­που­λος σημειώ­νει ότι οι Έλληνες εργα­ζό­με­νοι δεν δια­θέ­τουν τα τεχνο­λο­γικά εργα­λεία, προ­κει­μέ­νου να αυξή­σουν την παρα­γω­γι­κό­τητά τους, όχι την απο­δο­τι­κό­τητά τους, αλλά ούτε και την απαι­τού­μενη κατάρ­τιση, γεγονός που έχει αντί­κτυπο στην παρα­γω­γι­κό­τητα. «Η πολι­τεία δεν επεν­δύει πραγ­μα­τικά στην κατάρ­τιση και την επα­να­κα­τάρ­τιση των Ελλήνων εργα­ζο­μέ­νων, ειδικά στις νέες τεχνο­λο­γίες, έτσι ώστε να υπάρχει αντι­στοί­χιση μεταξύ των ωρών και των ημερών απα­σχό­λη­σης του Έλληνα εργα­ζο­μέ­νου με την παρα­γωγή» προ­σθέ­τει.

Από την πλευρά του, ο καθη­γη­τής εργα­σια­κών σχέσεων και κοσμή­το­ρας της σχολής πολι­τι­κών επι­στη­μών στο Πάντειο Πανε­πι­στή­μιο Γιάννης Κουζής, δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι τα στοι­χεία του ΟΟΣΑ έρχο­νται σε πλήρη αντί­θεση με όσα, κατά καιρούς, λέγονταν- ότι, δηλαδή, «στην Ελλάδα δου­λεύ­ουμε λίγο». Ο κ. Κουζής τονίζει ότι ο συμ­βα­τι­κός χρόνος εργα­σίας υπο­λο­γί­ζε­ται σε 40 ώρες εβδο­μα­διαίως, ενώ επι­ση­μαί­νει ότι, αν ληφθεί υπόψη και ο χρόνος των ετήσιων αδειών με απο­δο­χές, αλλά και οι αργίες, που έχουν να κάνουν με το συνο­λικό ετήσιο χρόνο εργα­σίας, «στην Ελλάδα δου­λεύ­ουμε περίπου 70 ώρες παρα­πάνω σε σχέση με το μέσο ευρω­παϊκό επίπεδο. Αυτός είναι ο συμ­βα­τι­κός χρόνος εργα­σίας, χωρίς να συνυ­πο­λο­γι­στεί ο πραγ­μα­τι­κός χρόνος εργα­σίας, που είναι οι υπε­ρω­ρίες, η υπε­ρερ­γα­σία, κτλ. Αν συνυ­πο­λο­γι­στεί και αυτός, οι ώρες εργα­σίας στην Ελλάδα πραγ­μα­τικά εκτο­ξεύ­ο­νται σε σύγκριση με το τι ισχύει στην υπό­λοιπη Ευρώπη».

Ο κ. Κουζής εκτιμά ότι ένα από τα άλλοθι για τις παρεμ­βά­σεις που έγιναν στην αγορά εργα­σίας, ήταν ότι, στην Ελλάδα, οι εργα­ζό­με­νοι δου­λεύ­ουν λίγο. «Από την άλλη πλευρά», όπως εξηγεί, «τα επίσημα στοι­χεία δεί­χνουν ότι, στη χώρα μας, οι εργα­ζό­με­νοι δου­λεύ­ουν περισ­σό­τερο, αλλά υπάρχει έλλειμμα παρα­γω­γι­κό­τη­τας σε σχέση με τις υπό­λοι­πες χώρες».

Σύμφωνα με τον κ. Κουζή, αυτό απο­δει­κνύει ότι ο τρόπος με τον οποίο οργα­νώ­νο­νται οι επι­χει­ρή­σεις στην Ελλάδα και ο τρόπος λει­τουρ­γίας τους δεν είναι παρα­γω­γι­κός. «Οι επι­χει­ρή­σεις δεν επεν­δύ­ουν σε νέα τεχνο­λο­γία και στην κατάρ­τιση του εργα­τι­κού δυνα­μι­κού, για να ενι­σχύ­σουν την παρα­γω­γι­κό­τητα. Το θέμα της παρα­γω­γι­κό­τη­τας έχει να κάνει περισ­σό­τερο με επι­λο­γές των ίδιων των επι­χει­ρή­σεων. Δου­λεύ­ουμε πολύ, αλλά, ενδε­χο­μέ­νως, με λάθος τρόπο. Όμως, ο λάθος τρόπος έγκει­ται, κυρίως, στις επι­λο­γές που υπερ­βαί­νουν τους εργα­ζό­με­νους» ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ