O πατρικός λόγος του Πατριάρχη, η αντιφώνηση του Μητροπολίτη Σύμης κατά την χειροτονία του

Με ιδιαί­τερη λαμπρό­τητα τελέ­στηκε το πρωί, στον Πάν­σε­πτο Πατριαρ­χικό Ναό, στο Φανάρι, η εις Επί­σκο­πον χει­ρο­το­νία του μητρο­πο­λίτη Σύμης Χρυ­σο­στό­μου.

Της Θείας Λει­τουρ­γίας προ­ε­ξήρχε ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος, συμπα­ρα­στα­τού­με­νος από τους μητρο­πο­λί­τες Σεβα­στείας Δημή­τριο, Ρόδου Κύριλλο, Κώου και Νισύρου Ναθα­ναήλ, Καλ­λιου­πό­λεως και Μαδύτου Στέφανο, Προύσης Ελπι­δο­φόρο και Ιερα­πύτ­νης και Σητείας Κύριλλο.

Πριν από τη χει­ρο­το­νία, ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης, απηύ­θυνε προς τον μητρο­πο­λίτη Σύμης πατρι­κούς λόγους οικο­δο­μής και νου­θε­σιών για τη νέα απο­στολή δια­κο­νίας που του ανέθεσε η Μητέρα Εκκλη­σία.

«Ο λαός της νησιω­τι­κής κλη­ρου­χίας σου και της Δωδε­κα­νή­σου, ευρύ­τε­ρον, ήκουσε μετά χαράς και μεγάλης ικα­νο­ποι­ή­σεως την επαξίαν εκλογήν σου και ετοι­μά­ζε­ται να σε υπο­δε­χθή με αγάπην και τιμήν», τόνισε, μεταξύ άλλων, ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης, ενώ στη συνέ­χεια είπε εμφα­τικά: «Είσαι σαρξ εκ της σαρκός της Δωδε­κα­νή­σου, γεν­νη­θείς και ανδρω­θείς εν τη νήσω Κω, υπη­ρε­τή­σας ευδο­κί­μως ως ιερεύς και πρω­το­σύ­γκε­λος, επί εικο­σα­ε­τίαν όλην, εν τη γενε­τείρά σου. Γνω­ρί­ζεις, θεο­φι­λέ­στατε, εκ του σύνεγ­γυς τον λαόν της Δωδε­κα­νή­σου, την νοο­τρο­πίαν, τας ευαι­σθη­σίας και τας ποι­μα­ντι­κάς ανάγκας αυτού. Καλεί­σαι να αξιο­ποι­ή­σης εις το εξής ως Αρχιε­ρεύς όλα όσα εδι­δά­χθης και εβίωσες εις το ‘Αγιον Όρος, ως μαθητής της Αθω­νιά­δος και ως μοναχός. Εις το αγιώ­νυ­μον Όρος έλαβες την μονα­χι­κήν κουράν από τον Οσιο­λο­γιώ­τα­τον Ηγού­με­νον της Ιεράς Μονής Σταυ­ρο­νι­κήτα π. Βασί­λειον Γοντι­κά­κην και εχει­ρο­το­νή­θης εις διά­κο­νον και εις πρε­σβύ­τε­ρον από δύο Χαλ­κί­τας αδελ­φούς Αρχιε­ρείς, τον άγιον Ροδο­στό­λου και τον άγιον Σεβα­στείας. Είσαι φορεύς της Αθω­νι­κής πνευ­μα­τι­κό­τη­τος και του ενθέου ασκη­τι­κού φρο­νή­μα­τος της αυθυ­περ­βά­σεως και της αυτο­προ­σφο­ράς, της ταπει­νο­φρο­σύ­νης και της ολο­κλη­ρω­τι­κής αφιε­ρώ­σεως εις τον Χριστόν και το άγιον θέλημά Του, από τα οποία θα αντλής δύναμιν και έμπνευ­σιν εις την μαρ­τυ­ρίαν και την φιλάν­θρω­πον δια­κο­νίαν σου μέσα εις την σύγ­χρο­νον εκκο­σμι­κευ­μέ­νην κοι­νω­νίαν. Καλεί­σαι να φωτίζης τας καρδίας και να κερ­δί­ζης τας ψυχάς των ανθρώ­πων, των εν ηλικία και των νέων, των απλών και των εν εξου­σί­αις, καλ­λιερ­γών εις αυτούς τον «άριστον πόθον» της κατ᾿ Αλή­θειαν ζωής. Η πνευ­μα­τι­κό­της σου, η ωρι­μό­της, η σεμνό­της, η ευλά­βεια, ο ένθεος ζήλος και η κατά Χριστόν παιδεία σου απο­τε­λούν εγγύ­η­σιν διά μίαν θεοφιλή ποι­μα­ντο­ρίαν, ως «του κοινού της Εκκλη­σίας την προ­στα­σίαν εγκε­χει­ρι­σμέ­νος», κατά τον Ιερόν Χρυ­σό­στο­μον (PG 62, 670)».

Ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης, ανα­φε­ρό­με­νος στη σημε­ρινή συγκλο­νι­στική ευαγ­γε­λική περι­κοπή της μέλ­λου­σας κρίσεως, απευ­θυ­νό­με­νος προς τον μητρο­πο­λίτη, είπε: «Θα ακού­σω­μεν ότι θα κρι­θώ­μεν εκ της στάσεως ημών απέ­να­ντι εις τον πει­νώ­ντα, τον διψώντα, τον ξένον, τον γυμνόν, τον ασθενή, τον εν φυλακή. Ο Χριστός καλεί όλους ημάς να αγα­πώ­μεν, να γινώ­μεθα «πλησίον» προς αυτόν ο οποίος έχει ανάγκην βοη­θείας. «Ολος ο νόμος και οι προ­φή­ται» κρέ­μα­νται «εν ταίς δυσίν εντο­λαίς»: εν τη «πρώτη και μεγάλη» εντολή της αγάπης προς τον Θεόν και τη «δευτέρα, ομοία αυτή» εντολή της αγάπης προς τον πλησίον (πρβλ. Ματθ. κβ’, 37-40). […] Η αρχιε­ρα­τική σου δια­κο­νία, εις όλας τας εκφάν­σεις της, οφείλει να συμ­βάλλη εις την σύσφιγ­ξιν των δεσμών του ποι­μνίου σου, και του Δωδε­κα­νη­σια­κού λαού γενι­κώ­τε­ρον, με την Μητέρα Εκκλη­σίαν της Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως, δεσμών ακα­τα­λύ­των, οι οποίοι εσφυ­ρη­λα­τή­θη­σαν κατά την διάρ­κειαν αιώνων πολλών. Γνω­ρί­ζουν κα-λως οι ορθό­δο­ξοι πιστοί της Δωδε­κα­νή­σου, ότι επε­βί­ω­σαν ως ορθό­δο­ξοι χρι­στια­νοί, επειδή ήσαν τέκνα του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, επειδή «ήσαν εγκε­ντρι­σμέ­νοι εις την καλ­λιέ­λαιον της Μεγάλης Εκκλη­σίας», η πίστις και η δύναμις της παρα­δό­σεως της οποίας απε­δεί­χθη­σαν ισχυ­ρό­τε­ραι των ποι­κι­λω­νύ­μων αλλο­τριω­τι­κών πιέσεων, τας οποίας υπέ­στη­σαν κατά το πρώτον ήμισυ του παρελ­θό­ντος αιώνος. Και σήμερον, η Μήτηρ Εκκλη­σία σεμνύ­νε­ται διά τας πέντε Μητρο­πό­λεις αυτής εν Δωδε­κα­νήσω και διά την Πατριαρ­χι­κήν Εξαρ­χίαν Πάτμου, και μεριμνά στορ­γι­κώς και αδια­λεί­πτως διά την ευστά­θειαν αυτών.

Και νυν πρό­σελθε! Σε προ­σκα­λού­μεν με τους εντυ­πω­σια­κούς λόγους του μακα­ρι­στού Γέρο­ντος ημών Μητρο­πο­λί­του Χαλ­κη­δό­νος Μελί­τω­νος: «Βλέπεις, ύπερθεν του Συν­θρό­νου υπάρχει η ακοί­μη­τος κανδήλα. Αυτή, την οποίαν εφύ­λα­ξαν λάμπου­σαν οι πατέρες μας. Αυτή, την οποίαν φυλάτ­το­μεν ημείς. Αυτή, την οποίαν θα φυλά­ξουν και τα τέκνα μας. Λάβε από το φως της το ακοί­μη­τον και μετάγ­γι­σον αυτό εις τας ψυχάς του ποι­μνίου σου».

Στην αντι­φώ­νησή του ο μητρο­πο­λί­της Σύμης εξέ­φρασε την ευγνω­μο­σύνη και τις ευχα­ρι­στίες του προς τον Οικου­με­νικό Πατριάρχη και τους μητρο­πο­λί­τες που συγκρο­τούν την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, για την εκλογή του στη δωδε­κα­νη­σιακή Μητρό­πολη Σύμης.

«Πανα­γιώ­τατε Δέσποτα, Πορεύ­ο­μαι εις το ενώπιόν μου ανοι­γό­με­νον νέον στάδιον των πνευ­μα­τι­κών αγώνων και της ποι­μα­ντι­κής δια­κο­νίας έχων βαθυ­τά­την την συναί­σθη­σιν της ευθύνης. Πορεύ­ο­μαι διά των Αγίων ευχών της Υμε­τέ­ρας Θειο­τά­της Πανα­γιό­τη­τος διά να δια­κο­νήσω λαόν θεοφιλή, πιστόν εις την Μητέρα Εκκλη­σίαν, με φρόνημα γεν­ναίον, με ήθος ελλη­νι­κόν και χρι­στια­νι­κόν, με ιστο­ρίαν μεγί­στην, με παρα­δό­σεις αρχαίας, με προ­σφο­ράν μονα­δι­κήν. Πορεύ­ο­μαι, εν χαρά και αγαλ­λιά­σει πολλή, προς τας ακτι­νο­στο­λί­στους νήσους του Αρχι­πε­λά­γους, τους πολυ­τί­μους σμα­ρά­γδους της Δωδε­κα­νή­σου, την Αγγε­λο­φρού­ρη­τον Σύμην, την χαρι­τω­μέ­νην Τήλον, την εσμυρ­νι­σμέ­νην Χάλκην, την πάνυ ωραίαν Μεγί­στην, ίνα μετα­φέρω φως ανέ­σπε­ρον εκ Φανα­ρίου. Πορεύ­ο­μαι εις τόπον ιερόν και περί­βλε­πτον διά να συνε­χίσω την λιτά­νευ­σιν των οσίων και ιερών του ευσε­βούς ημών Γένους μετά παρα­κλή­σεων θερμών και δεήσεων εκτενών «Υπέρ της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλη­σίας». Πορεύ­ο­μαι εν ειρήνη διά να συνε­χίσω να επαγ­γέ­λο­μαι, ως οι θεο­κί­νη­τοι πατέρες ημών, εκ της λαχού­σης μοι ευλο­γη­μέ­νης επαρ­χίας ότι «Εις εστίν ο Σωτήρ του κόσμου, ο Θεάν­θρω­πος Ιησούς Χριστός».

Ο νέος μητρο­πο­λί­της Σύμης ευχα­ρί­στησε ιδιαι­τέ­ρως τον μητρο­πο­λίτη Κώου και Νισύρου Ναθα­ναήλ. «τον απλούν και ταπει­νόν Επί­σκο­πον», του οποίου ήταν ο πρω­το­σύ­γκε­λος μέχρι και την εκλογή του, αλλά και τον επί­σκοπο Ροδο­στό­λου Χρυ­σό­στομο και τον μητρο­πο­λίτη Σεβα­στείας Δημή­τριο, οι οποίο τον χει­ρο­τό­νη­σαν στον πρώτο και δεύτερο βαθμό της Ιερο­σύ­νης. Ευχα­ρί­στησε, μεταξύ άλλων, και τον μητρο­πο­λίτη Καρ­πά­θου και Κάσου Αμβρό­σιο, με τον οποίο συν­δέ­θηκε πνευ­μα­τι­κώς ήδη από νεαρά ηλικία.

Παρέ­στη­σαν συμπρο­σευ­χό­με­νοι. ο μητρο­πο­λί­της Φιλα­δελ­φείας Μελίτων και οι επί­σκο­ποι Αλι­καρ­νασ­σού Αδρια­νός και Ερυθρών Κύριλ­λος. Εκκλη­σιά­στη­καν ο πρέσβης Ευάγ­γε­λος Σέκερης, γενικός πρό­ξε­νος της Ελλάδος στην Πόλη, ο πρό­ξε­νος της Ουκρα­νίας στην Πόλη, Maksym Vdovychenko, άρχο­ντες οφι­κιά­λιοι της Μεγάλης του Χριστού Εκκλη­σίας, συγ­γε­νείς του νέου μητρο­πο­λίτη και πλήθος πιστών από την Πόλη, την Κω και τα Δωδε­κά­νησα, άλλες περιο­χές της Ελλάδος και το εξω­τε­ρικό.

Αμέσως μετά, στην κατά­με­στη Αίθουσα του Θρόνου, στον Πατριαρ­χικό Οίκο, ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης, σε σύντομο χαι­ρε­τι­σμό του, εξέ­φρασε τη χαρά του για την εκλογή του μητρο­πο­λίτη Σύμης ο οποίος, όπως είπε, απο­τε­λεί ένα άξιο στέ­λε­χος της Μητρός Εκκλη­σίας. Πρό­σθεσε ότι μετά τη χει­ρο­το­νία του, ο μητρο­πο­λί­της Σύμης, μετα­βαί­νει στην επαρχία του, προ­κει­μέ­νου να ανα­λά­βει τα καθή­κο­ντά του, με τις ευχές και την αγάπη του Πατριάρχη, των Ιεραρ­χών της Αγίας και Ιεράς Συνόδου αλλά και της Δωδε­κα­νή­σου. Ανα­φε­ρό­με­νος, μεταξύ άλλων, στη μικρή μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητα των Δωδε­κα­νή­σων, ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης σημεί­ωσε ότι η καλή διάθεση όλων των πλευρών και η αμοι­βαία εκτί­μηση δημιουρ­γεί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την ειρη­νική συνύ­παρξη. Δεν παρέ­λειψε, μάλιστα, να ανα­φερ­θεί και στο προ­σφυ­γικό ζήτημα, που βιώνουν έντονα τα Δωδε­κά­νησα, εκφρά­ζο­ντας την ευχή αυτό να αντι­με­τω­πι­σθεί σύντομα, «με την εγκα­θί­δρυση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή, ώστε να μη χρειά­ζε­ται οι άνθρω­ποι να εγκα­τα­λεί­πουν τις εστίες τους».