Μια πρώτη ερμηνεία των εκλογικών αποτελεσμάτων

Οπως ήταν ανα­με­νό­μενο και προς επι­βε­βαί­ωση όλων των δημο­σκο­πή­σεων (η τελευ­ταία των οποίων προ­έ­βλεπε επι­κρά­τηση του κ. Γ. Χατζη­μάρ­κου με ποσοστό 65-70%) ο σημε­ρι­νός περι­φε­ρειάρ­χης κατά­φερε να εκλεγεί από την πρώτη Κυριακή και μάλιστα με αξιο­ζή­λευτη διαφορά. Απε­να­ντίας ο Δήμος Ρόδου εισήλθε σε περι­πέ­τεια.

Στο ερώτημα πώς τα κατά­φερε ο κ. Γ. Χατζη­μάρ­κος και μάλιστα για τρίτη θητεία να θριαμ­βεύ­σει, η απά­ντηση δεν είναι και πολύ δύσκολη, του­λά­χι­στον για όσους έχουν πολι­τική προ­παί­δεια και παρα­κο­λου­θούν από κοντά και συστη­μα­τικά τα τοπικά πράγ­ματα.

Ο κ. Γ. Χατζη­μάρ­κος, ναι μεν κατά δια­στή­ματα επέ­δειξε κάποιας μορφής αλα­ζο­νεία (όχι, όμως, άνευ λόγου και αιτίας) και μη ανα­γκαία κακή συμπε­ρι­φορά, του­λά­χι­στον έναντι εκείνων που δεν όφειλε (τις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων, όμως, επρο­κα­λείτο), αλλά του ανα­γνω­ρί­ζε­ται, ακόμα και από τους πιο σκλη­ρούς και αδιόρ­θω­τους αντι­πά­λους του ότι έχει να επι­δεί­ξει έργο και μάλιστα πολύ σημα­ντικό.

Εργο το οποίο τον κατα­τάσ­σει στην κορυφή των περι­φε­ρειαρ­χών της χώρας και στο οποίο οφεί­λε­ται σχεδόν εξ’ ολο­κλή­ρου, και η εύκολη πρό­σβασή του και στα υψη­λό­τερα πολι­τικά κλι­μά­κια.

Δια­κρί­θηκε από ισχυρή δύναμη, θέληση και απο­φα­σι­στι­κό­τητα γιαυτό και πέτυχε τους περισ­σό­τε­ρους από τους στόχους του και μάλιστα με σχετική ευκολία, εκεί που άλλοι απέ­τυ­χαν, αν και βρέ­θη­καν σε πιο ευνοϊ­κές συν­θή­κες.

Τέλος θα πρέπει να τονι­στεί ότι η πλειο­ψη­φία των κατοί­κων του Νοτίου Αιγαίου είναι απο­λύ­τως πεπει­σμέ­νοι ότι και η νέα θητεία του κ. Γ. Χατζη­μάρ­κου θα είναι επι­τυ­χής και ότι θα συμπλη­ρώ­σει τον κύκλο του ως περι­φε­ρειάρ­χης με έργο ανα­γνω­ρί­σιμο και μετρή­σιμο.

Οι πολίτες πίστευαν και πιστεύ­ουν δηλαδή ότι η ψήφος τους δεν θα πήγαινε χαμένη.

Θα ήταν παρά­λειψη φυσικά να μην επι­ση­μαν­θεί ότι ο κ. Γ. Χατζη­μάρ­κος δεν είχε να αντι­με­τω­πί­σει ικανούς αντι­πά­λους, τέτοιους εν πάση περι­πτώ­σει που θα μπο­ρού­σαν να τον αμφι­σβη­τή­σουν.

Η ευθεία στήριξη εξάλλου της Νέας Δημο­κρα­τίας και προ­σω­πικά του πρω­θυ­πουρ­γού κ. Κυρ. Μητσο­τάκη επέ­δρα­σαν κατα­λυ­τικά και μετέ­τρε­ψαν την νίκη του κ. Γ. Χατζη­μάρ­κου σε απλό περί­πατο.

Στο Δήμο Ρόδου απε­να­ντίας τα πράγ­ματα απο­δεί­χθη­καν χει­ρό­τερα και δυσκο­λό­τερα απ’ ό,τι ανέ­με­ναν οι παροι­κού­ντες εν τη Ιερου­σα­λήμ αλλά οι εξε­λί­ξεις δικαί­ω­σαν τους έμπει­ρους περί τα εκλο­γικά και όλους εκεί­νους που μπο­ρού­σαν να δια­κρί­νουν τι «παι­ζό­ταν» στην κοι­νω­νία και ποια ήταν τα βαθύ­τερα αίτια που ο κ. Αντώνης Καμπου­ρά­κης με την ομάδα του, δεν μπόρεσε όχι μόνο να θριαμ­βεύ­σει αλλά να εκλεγεί και από την πρώτη Κυριακή. Τελικά πήγε στην πηγή αλλά δεν ήπιε νερό.

Η «δημο­κρα­τική» είναι σε θέση να γνω­ρί­ζει ότι ο κ. Καμπου­ρά­κης του­λά­χι­στον την τελευ­ταία εβδο­μάδα «έπαιζε» μεταξύ του 42% και του 43% και ότι τα πάντα θα κρι­νό­ταν από τις λεπτο­μέ­ρειες. Τελικά οι «λεπτο­μέ­ρειες» ήταν η πόλη της Ρόδου, όπου την τελική κρίση έδωσε η καθα­ριό­τητα, το κυκλο­φο­ριακό και η έλλειψη χώρων στάθ­μευ­σης, χωρίς να υποτιμά κανείς και άλλα αίτια που θα ανα­λυ­θούν στην συνέ­χεια.

Πρώτον, η δημο­τική αρχή υπέπεσε σε αρκετά λάθη, πολλά από τα οποία ήταν και παι­δα­ριώδη, δεύ­τε­ρον, δεν ενερ­γούσε και δεν πολι­τευό­ταν συλ­λο­γικά.

Τα φαι­νό­μενα δηλαδή απα­τού­σαν, αν μάλιστα προ­στε­θεί ότι πολλές από τις επι­λο­γές σε συμ­βού­λους και συνερ­γά­τες, δεν απο­δεί­χθη­καν επι­τυ­χείς, ξέχωρα από την εσω­τε­ρική διά­βρωση που οφεί­λετο κυρίως σε φιλο­δο­ξίες.

Τρίτον, ο πήχης είχε τεθεί πολύ πιο ψηλά από το πραγ­μα­τικό «μπόι» της δημο­τι­κής αρχής, και όταν αυτό κατέστη ορατό, δεν έγιναν οι ανα­γκαίες διορ­θώ­σεις ούτε και μία ομαλή προ­σγεί­ωση στην προ­δια­γρα­φό­μενη, όχι επι­θυ­μητή πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Τέταρ­τον, ο κ. Αντώνης Καμπου­ρά­κης, σε αντί­θεση με τον κ. Γ. Χατζη­μάρκο, είχε δυσκο­λό­τε­ρους αντι­πά­λους να αντι­με­τω­πί­σει, ενώ και εκ των έσω και των έξω υπο­νο­μευό­ταν, γεγονός που οδήγησε και σε ρήξεις, σε εξω­στρέ­φεια, σε απο­χω­ρή­σεις και ομα­δο­ποι­ή­σεις «ιδια­ζό­ντως ειδε­χθείς»!!

Παρόλα αυτά και παρά τις δυσκο­λίες, τίποτα δεν έχει κριθεί ορι­στικά. Είναι ηλίου φαει­νό­τε­ρον, ότι ο κ. Αντ. Καμπου­ρά­κης είναι μια πολύ ισχυρή προ­σω­πι­κό­τητα, σε κάθε περί­πτωση υπε­ρέ­χει των αντι­πά­λων του και η απλή λογική μαζί με τα «μαθη­μα­τικά» λένε ότι στον δεύτερο γύρο, την προσεχή Κυριακή θα επα­νε­κλε­γεί, εκτός «πολύ σοβαρού απρο­ό­πτου».

Και το «σοβαρό απρό­ο­πτο» είναι να τα βρουν μεταξύ τους και να συσπει­ρω­θούν οι αντί­πα­λοί του και να τους ακο­λου­θή­σουν και οι ψηφο­φό­ροι τους πράγμα δύσκολο, πολύ δύσκολο γιατί οι ψηφο­φό­ροι ούτε πρόβατα είναι ούτε αγέλες.

Είναι προ­φα­νές ότι όποιος από τους αντι­πά­λους του υπα­να­χω­ρή­σει (αν και η νίκη θα κριθεί με τον Αλ. Κολιάδη, άλλοτε στενό συνερ­γάτη του) απο­δε­χό­με­νος τον ρόλο κομπάρ­σου θα θέσει τον εαυτό του αυτο­μά­τως εκτός των μελ­λο­ντι­κών πολι­τι­κών «παι­χνι­διών» και εξε­λί­ξεων, του­λά­χι­στον σε θέση και ρόλο πρω­τα­γω­νι­στή.

Αυτά όλα, όμως, ανήκουν στη σφαίρα της φαντα­σίας, αν και είναι γνωστό ότι εκεί που τελειώ­νει η φαντα­σία αρχίζει η «λογική» του Ελληνα ψηφο­φό­ρου. Που στην πατρίδα μας κατά κανόνα κατα­ψη­φί­ζει και δεν ψηφίζει.

Βάζο­ντας κανείς το χέρι στην καρδιά και μιλώ­ντας την γλώσσα της λογικής και γρά­φο­ντας αντι­κει­με­νικά, μπορεί με ήσυχη την συνεί­δηση να πει και να γράψει, μακριά από σκο­πι­μό­τη­τες, φιλίες και συμ­φέ­ρο­ντα ότι ο κ. Καμπου­ρά­κης θα επα­νε­κλε­γεί, εύκολα ή δύσκολα (μάλλον σχετικά εύκολα) δήμαρ­χος Ρόδου κατι­σχύ­ο­ντας του αντι­πά­λου του κ. Αλ. Κολιάδη.

Αν δεν επα­νε­κλε­γεί δήμαρ­χος ο κ. Αντ. Καμπου­ρά­κης, αυτοί που θα χάσουν θα είναι η Ρόδος και οι Ροδίτες και όχι αυτός. Και ο νοών, νοείτω. Και είναι σίγουρο ότι η Ρόδος θα εισέλ­θει σε περι­πέ­τειες, οι οποίες μάλιστα δύσκολα θα μπο­ρέ­σουν να ελεγ­χθούν και να απο­τρα­πούν. Εγγύηση για μια ομαλή πορεία απο­τε­λεί εκ των πραγ­μά­των ο κ. Αντ. Καμπου­ρά­κης

Β.Δ.Α.