Οι χωματερές των ανεγκέφαλων

Είναι να  γίνει η αρχή. Κάποιος, μια νύχτα, αφήνει έναν όγκο κλαδιών από δένδρα -που έκοψε, προ­φα­νώς, απ’ το σπίτι του- δίπλα στον κάδο απορ­ριμ­μά­των του Δήμου ή όπου αλλού τον βολεύει δίπλα στο χωριό του, μέσα στο δάσος. Την επόμενη νύχτα κάποιος άλλος -ή ο ίδιος- συνέ­βαλε με άλλα κλαδιά στη διό­γκωση της μικρής χωμα­τε­ρής. Αυτό ήταν! Η κατά­σταση ξέφυγε. Σε μόλις μία εβδο­μάδα ο κάδος ή το δάσος, μετα­τρέ­πε­ται σε ένα «βουνό» από κλαδιά, στρώ­ματα, καφάσια, παλιές τηλε­ο­ρά­σεις, σίδερα, σκου­πί­δια και ότι άλλο μπορεί να φαντα­στεί κανείς. Όχι δεν το κάνουν όλοι αυτό. Το αρνού­μαι. Απλώς, υπάρ­χουν οι λίγοι που κάνουν το κακό.

Παντού παρά­νο­μες χωμα­τε­ρές. Παντού σκου­πί­δια και βρωμιά. Για τη γενική πολι­τική στη δια­χεί­ριση φταίνε 100% οι πολι­τι­κοί. Σε αυτούς, βεβαίως, περι­λαμ­βά­νο­νται και οι «άρχο­ντες» της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης πρώτοι και καλύ­τε­ροι.

Για την ελεεινή συμπε­ρι­φορά σου στο περι­βάλ­λον, όμως, φταις μόνον εσύ. Όταν πετάς το σκου­πίδι στο δρόμο, φταις εσύ. Όταν αφήνεις μπάζα τη νύχτα στο δρόμο, φταις εσύ. Όταν φεύγεις από την παραλία και αφήνεις σκου­πί­δια ή τα πετάς πίσω από τα δένδρα, φταις εσύ. Όταν φεύγεις από τη συναυ­λία και αφήνεις στο πάτωμα ή πάνω στο κάθισμα χαρτιά, ποπ κορν και πλα­στικά ποτήρια, φταις εσύ. Όταν πετάς το απο­τσί­γαρο έξω από το παρά­θυρο του αυτο­κι­νή­του, φταις εσύ. Τι άλλο να γράψω γι αυτούς; Δεν θα αλλά­ξουν ποτέ όσο ζούνε.

Απλά θέτω το ερώτημα:  Κάποια στιγμή δεν θα πρέπει ΣΟΒΑΡΑ ο Δήμος να ασχο­λη­θεί με όλο αυτό το τρι­το­κο­σμικό. Πως; Δεν ξέρω. Δεν έχω τα γένια και τα χτένια. Δεν δήλωσα ποτέ ικανή να δια­χει­ρι­στώ κρίσεις. Φαντά­ζο­μαι και οι συμπο­λί­τες μου. Γιατί ,δια­χεί­ριση κρίσης είναι, όταν κιν­δυ­νεύει το νησί να (ξανα)πάρει φωτιά από τέτοιες εστίες-προσανάμματα, αλλά και θέτει σε κίνδυνο την δημόσια υγεία. Και η αισθη­τική μας βρε αδερφέ.. Χαμένα λόγια εν μέσω άλλοθι «δεν έχουμε προ­σω­πικό, κον­δύ­λια» κ.λ.π. Είδαμε και τότε που είχαν…

Η αδια­φο­ρία των πολι­τι­κών διο­γκώ­νε­ται και απο­μέ­νουν κάποιοι γεν­ναίοι πολίτες να παλεύ­ουν μόνοι τους, με κίνδυνο να χαρα­κτη­ρι­στούν γρα­φι­κοί. Κάποιος που μαζεύει τα σκου­πί­δια από οικό­πεδο που δεν του ανήκει, θεω­ρεί­ται τρελός. Κάποιος που προ­σέ­χει την παραλία να είναι καθαρή, θεω­ρεί­ται παρά­λο­γος. Κάποιος που κάνει ολο­κλη­ρω­μένη ανα­κύ­κλωση, μανια­κός. Κάποιος που βάζει ως προ­τε­ραιό­τητα την ποιό­τητα της ζωής του να θεω­ρεί­ται αλλο­πρό­σαλ­λος. Κάποιος αθώος χωρίς κομ­μα­τική ταυ­τό­τητα να θεω­ρεί­ται υστε­ρό­βου­λος.