Κάπου τέλος!

Απί­στευ­τη ανα­κύ­κλω­ση. Πρω­το­φα­νής μο­νο­το­νία. Ανε­λέ­η­τη επα­νά­λη­ψη και πε­ρι­φο­ρά των ίδιων ει­δή­σε­ων, των ίδιων εκτι­μή­σε­ων και των ίδιων ανα­λυ­τών και  από κα­νά­λι σε κα­νά­λι και από site σε site. Μια Πι­σπι­ρί­γκου την ημέρα, τα κάνει όλα πέρα: ακρί­βεια, πό­λε­μο, τιμές στα σού­περ μάρ­κετ, λο­γα­ρια­σμούς ρεύ­μα­τος, όλα. Τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες το όνομα «Ρούλα Πι­σπι­ρί­γκου» είναι το μο­να­δι­κό όνομα που ξέ­ρου­με. Και ξέ­ρου­με και την κάθε κί­νη­ση του οποιου­δή­πο­τε κι­νεί­ται γύρω από αυτό. Τα δελ­τία ει­δή­σε­ων, οι εκ­πο­μπές, τα ενη­με­ρω­τι­κά και μη site, έχουν κα­τα­κλυ­στεί από κάθε κί­νη­ση, κάθε παλιά ανάρ­τη­ση, κάθε μι­κρο­λε­πτο­μέ­ρεια της ζωής της. Κά­ποια στιγ­μή το πα­νη­γύ­ρι που έχει στη­θεί γύρω από μία υπό­θε­ση, η οποία λόγω πρω­το­φα­νούς αγριό­τη­τας και τρα­γι­κό­τη­τας «που­λά­ει» σαν ζεστό ψωμί, πρέ­πει να στα­μα­τή­σει. Οι χαρ­το­ρί­χτρες, οι κα­φε­τζού­δες, οι πα­λιοί γνω­στοί και πε­ρα­στι­κοί, οι «είδα, άκου­σα, είδα φως και μπήκα» ας με­ριά­σουν, σε­βό­με­νοι την μνήμη των τριών παι­διών. Και γι’ αυτό ας φρο­ντί­σουν οι πα­ρου­σια­στές και οι συ­ντε­λε­στές των εκ­πο­μπών. Κάπου τέλος η κα­τα­στρο­φι­κή φλυα­ρία των ΜΜΕ και να πε­ριο­ρι­στούν στην πλη­ρο­φό­ρη­σή μας για όποια μελ­λο­ντι­κή ανα­κοι­νώ­σι­μη εξέ­λι­ξη, που σχε­τί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά και μόνο με την ουσία της υπό­θε­σης.