ΠΟΥ: Η επιδημία δεν αποτελεί ατομική, αλλά συλλογική απειλή

Ο νέος ιός τύπου κορώνα απειλεί πρώτα τους πιο ευά­λω­τους και για την πλειο­νό­τητα των ανθρώ­πων το θέμα, άρα, δεν συνο­ψί­ζε­ται στην ερώτηση “κιν­δυ­νεύω;”, αλλά στο “πώς να αποφύγω να κιν­δυ­νεύ­σουν οι άλλοι”, διότι ο μεγάλος κίν­δυ­νος προ­έρ­χε­ται από τον κορεσμό των νοσο­κο­μείων, γεγονός που θα έχει τρα­γι­κές συνέ­πειες.

“Κάθε μέρα που καθυ­στε­ρεί την επι­δη­μία είναι μία επι­πλέον μέρα που προ­σφέ­ρε­ται στα νοσο­κο­μεία για να προ­τε­τοι­μα­σθούν”, επι­μέ­νει ο διευ­θυ­ντής του Παγκό­σμιου Οργα­νι­σμού Υγείας Τέντρος Αντανόμ Γκε­μπρε­γέ­σους.

Υπάρ­χουν φόβοι ότι το ευρύ κοινό δυσκο­λεύ­ε­ται να κατα­λά­βει την κατά­σταση, διότι η ασθέ­νεια είναι ήπιας μορφής στο 80% των περι­πτώ­σεων και απειλεί πρώτα από όλους τους άνω των 80 ετών, καθώς και όσους πάσχουν από σοβαρές παθή­σεις.

“Μέχρι σήμερα, οι άνθρω­ποι έχουν την εντύ­πωση ότι η ασθέ­νεια αυτή απο­τε­λεί ατομικό κίνδυνο, την στιγμή που πρό­κει­ται για κίνδυνο για τον πλη­θυ­σμό: με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις, οι νέοι δεν θα πεθά­νουν, αλλά αντί­θετα, θα συμ­με­τά­σχουν στον κορεσμό των νοσο­κο­μείων, πράγμα που θα έχει απο­τέ­λε­σμα να πεθά­νουν άλλοι”, εξηγεί στο AFP ο βέλγος γιατρός εντα­τι­κο­λό­γος Φιλίπ Ντεβός.

Είναι ο τρόμος των υγειο­νο­μι­κών αρχών παγκο­σμίως: μία αιφ­νί­δια έκρηξη κρου­σμά­των, που θα οδη­γούσε σε μαζική συρροή ασθενών προς κορε­σμένα νοσο­κο­μεία!

Αυτό θα περιέ­πλεκε όχι μόνο την νοση­λεία των ατόμων που έχουν πληγεί σοβαρά από την ασθέ­νεια του Covid-19 , αλλά και όλων των άλλων. Και η κατά­σταση θα ήταν ακόμη χει­ρό­τερη αν υπάρ­χουν ελλεί­ψεις ιατρι­κού και νοση­λευ­τι­κού προ­σω­πι­κού σε περί­πτωση μετά­δο­σης του ιού σε μεγάλο αριθμό γιατρών και νοση­λευ­τών.

“Εξαι­τίας αυτού του διπλού παρά­γο­ντα – επι­βά­ρυνση έργου σε συν­δυα­σμό με λιγό­τερο προ­σω­πικό – οι ασθε­νείς που θα βρί­σκο­νται σε επεί­γουσα κατά­σταση δεν θα μπορούν να λάβουν εγκαί­ρως φρο­ντίδα και θα κιν­δυ­νεύ­σουν να πεθά­νουν”, λέει ο Βέλγος εντα­τι­κο­λό­γος.

“Άμβλυνση της καμπύ­λης”

Στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, πολλοί γιατροί σε ολό­κληρο τον κόσμο ανη­συ­χούν για το κίνδυνο υπερ­κο­ρε­σμού των νοσο­κο­μείων, με δεδο­μένο ότι η επι­δη­μία της γρίπης σημαί­νει ήδη ότι μεγάλος αριθμός νοσο­κο­μεια­κών κλινών είναι κατει­λημ­μέ­νες.

Για την αποφυγή του “κραχ” επι­μέ­νουν ως προς την σημασία μέτρων αντι­με­τώ­πι­σης του νέου ιού (πλύσιμο χεριών, βήξιμο στον αγκώνα, απο­μό­νωση σε περί­πτωση συμ­πτω­μά­των κλπ).

Τα μηνύ­ματα αυτά βρί­σκο­νται στο Twitter υπό την λέξη-κλειδί #FlattenTheCurve (άμβλυνση της καμπύ­λης).

Σημαί­νει ότι κάθε ένας έχει έναν ρόλο να παίξει εφαρ­μό­ζο­ντας τα μέτρα, όχι με στόχο την μείωση του συνο­λι­κού αριθμού των κρου­σμά­των, αλλά περισ­σό­τερο για την ανά­σχεση της επι­δη­μίας, για την καθυ­στέ­ρηση της εξά­πλω­σής της. Στόχος, η κορύ­φωση να είναι λιγό­τερο απότομη, εξ ου και η “άμβλυνση της καμπύ­λης”, ώστε ο αριθμός των ταυ­τό­χρο­νων κρου­σμά­των να μην ξεπε­ρά­σει τις δυνα­τό­τη­τες του νοσο­κο­μεια­κού συστή­μα­τος.

“Εάν η καμπύλη δεν αμβλυν­θεί, οι ασθε­νείς θα κατα­φθά­νουν μαζικά στα νοσο­κο­μεία και θα πρέπει να απο­πέ­μπο­νται, την στιγμή που θα έπρεπε να νοση­λευ­θούν, διότι είναι σε σοβαρή κατά­σταση”, προει­δο­ποιεί ο Φιλίπ Ντεβός.

Ανάλογα με την αντοχή του συστή­μα­τος υγείας της χώρας, αυτό θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει τους για­τρούς να κάνουν ηθικά πολύ σκληρές επι­λο­γές, επι­λέ­γο­ντας τους ασθε­νείς που θα νοση­λευ­θούν μεταξύ των περισ­σό­τερο σοβαρών περι­στα­τι­κών, είτε έχουν πληγεί από τον ιό είτε από άλλες ασθέ­νειες.

Οι γιατροί της βόρειας Ιταλίας αντι­με­τω­πί­ζουν ήδη μία τέτοια κατά­σταση, σύμφωνα με τις μαρ­τυ­ρίες.

“Απο­φα­σί­ζουμε ανάλογα με την ηλικία και την κατά­σταση της υγείας”, όπως “στις κατα­στά­σεις πολέμου”, δήλωσε ένας εντα­τι­κο­λό­γος του Μπέρ­γκαμο, ο Κρι­στιάν Σαλα­ρόλι, στην Corriere della Sera.

“Τσα­κι­σμέ­νοι” γιατροί

“Καθώς, δυστυ­χώς, υπάρχει δυσα­να­λο­γία στους νοσο­κο­μεια­κούς πόρους, ανάμεσα στις κλίνες των μονάδων εντα­τι­κής νοση­λείας και ασθε­νείς σε κρίσιμη κατά­σταση, δεν μπορούν όλοι να δια­σω­λη­νω­θούν”, παρα­δέ­χε­ται ο ιταλός γιατρός.

“Εάν ένας άνθρω­πος ανάμεσα στα 80 και τα 95 πάσχει από σοβαρή ανα­πνευ­στική ανε­πάρ­κεια, είναι πιθανό να μην το προ­σπα­θή­σουμε”, λέει ο ιταλός γιατρός, προ­σθέ­το­ντας ότι οι γιατροί βγαί­νουν “τσα­κι­σμέ­νοι” από την κατά­σταση αυτή.

“Το να επι­λέ­ξουμε ποιον θα νοση­λεύ­σουμε στις τελευ­ταίες κλίνες εντα­τι­κής νοση­λείας είναι δυστυ­χώς μία επιλογή που οι γιατροί ήδη κάνουν μία ή δύο φορές κάθε δύο ή τρία χρόνια, λόγω της έλλει­ψης κλινών, όταν εμφα­νί­ζε­ται μία περισ­σό­τερο οξεία εποχική γρίπη”, σχο­λιά­ζει ο Φιλίπ Ντεβός.

Με τον νέο ιό τύπου κορώνα, “είναι ανα­πό­φευ­κτο ότι θα φθά­σουμε στο σημείο αυτό, και εμείς, οι γιατροί της εντα­τι­κής, θα θέλαμε αυτή η περίοδο όπου πρέπει να κάνουμε σκληρές επι­λο­γές να διαρ­κέ­σει το λιγό­τερο δυνατόν, λίγες ημέρες και όχι πολλές εβδο­μά­δες”, λέει.

Εξ ου και η σημασία της εφαρ­μο­γής των προ­στα­τευ­τι­κών μέτρων από κάθε έναν χωριστά: “Είναι μία ευθύνη απέ­να­ντι στους άλλους”.

Η κατα­νό­ηση αυτής της “συλ­λο­γι­κής λογικής” επι­τρέ­πει την αποφυγή δύο αντί­θε­των, αλλά αδι­κια­ο­λό­γη­των, στάσεων: από την μία πλευρά “η ψύχωση” και από την άλλη η υπο­τί­μηση της επι­δη­μίας.

Αλλά αυτό απαιτεί την δια­παι­δω­γώ­γηση του ευρέος κοινού: “Οι κυβερ­νή­σεις επι­κοι­νω­νούν πολύ τι κάνουν, αλλά όχι γιατί το κάνουν”