Ο Yvng J. κάνει «underground» μεταμεσονύκτιο τραπ

Ο 20χρο­νος ράπερ από τη Ρόδο παί­ζει με το mumble και το autotune και φτιά­χνει ένα ακα­τα­νό­η­το, αλλά εθι­στι­κό μείγ­μα από ηλε­κτρο­νι­κούς ήχους και freestyle ραπ.

Ηραπ σκηνή της Ατλά­ντα, το τραπ, είναι η κύρια πηγή που τρο­φο­δο­τεί με υλικό τους νέους ράπερ όλου του κό­σμου, και της Ελ­λά­δας. Από τον Young Thug και τον Future μέχρι τον Lil Yachty η λίστα των ράπερ που απο­τε­λούν ση­μείο ανα­φο­ράς είναι με­γά­λη. Πρό­κει­ται κυ­ρί­ως για ράπερ που δια­μόρ­φω­σαν το τραπ και ο ήχος τους είναι εμπο­ρι­κός και για με­γά­λο κοινό.

Η επι­τυ­χία ήταν πάντα ένας πα­ρά­γο­ντας που κάνει το νέο ραπ ελ­κυ­στι­κό, ωστό­σο υπάρ­χουν και καλ­λι­τέ­χνες όπως ο Playboi Carti, που είναι επί­σης Atlanta sound, που δεν είχαν ποτέ την ίδια απο­δο­χή από το ευρύ κοινό, πα­ρό­τι είχαν εξαι­ρε­τι­κά επι­τυ­χη­μέ­να άλ­μπουμ και singles. Το με­λω­δι­κό mumble rap (και το alien supertrapp) του Carti δεν ευ­τύ­χη­σε στην Ελ­λά­δα, πα­ρα­ή­ταν ακραίο για το κοινό που δίνει βάση στο beat ή στους στί­χους. Το επα­να­λη­πτι­κό, ασυ­νάρ­τη­το ραπ του είναι συ­νο­δευ­τι­κό των κο­φτών beats και σχε­τί­ζε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο με το flow και τις πια­σά­ρι­κες φρά­σεις, δη­μιουρ­γώ­ντας ατμό­σφαι­ρες και όχι κομ­μά­τια με την κλα­σι­κή δομή.

Δεν βρήκε με­γά­λη αντα­πό­κρι­ση στους Έλ­λη­νες ράπερ και εξα­κο­λου­θεί να μη βρί­σκει. Ένα άλλο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό του Playboi Carti είναι το baby voice, η επι­τη­δευ­μέ­να ψιλή φωνή και οι λα­ρυγ­γι­σμοί όπως και το freestyle που ακου­γό­ταν αρ­κε­τά πει­ρα­μα­τι­κό στα αυτιά των ράπερ που με­γά­λω­σαν με το ραπ της προη­γού­με­νης γε­νιάς (και αυτό επι­χεί­ρη­σαν να κά­νουν και στη μου­σι­κή τους).

Το supertrapp δεν είναι νέος ήχος, αλλά άρ­γη­σε αρ­κε­τά να υιο­θε­τη­θεί από Έλ­λη­νες ράπερ, και όσοι το έκα­ναν μέχρι πρό­σφα­τα ασχο­λού­νταν μαζί του πε­ρι­στα­σια­κά και για λίγο.

Ο Yvng J. ανή­κει στη νέα γενιά Ελ­λή­νων ράπερ που δεν ακού­νε (σχε­δόν) κα­θό­λου ελ­λη­νι­κό ραπ και η σκηνή της Ατλά­ντα ση­μαί­νει γι’ αυ­τούς πε­ρισ­σό­τε­ρο Playboi Carti παρά Future. Ο ήχος του δεν έχει καμία σχέση με το ραπ, που έχει τε­ρά­στια απο­δο­χή από το κοινό, ο ίδιος το θε­ω­ρεί «πει­ρα­μα­τι­κό» και «underground», με την έν­νοια ότι το φτιά­χνει μόνος του στη Ρόδο όπου ζει, χωρίς promo από κά­ποια εται­ρεία και χωρίς βο­ή­θεια από κα­νέ­ναν.

Ονει­ρεύ­ε­ται να κάνει δικό του ήχο και δική του εται­ρεία για να τον προ­ω­θεί και να βοη­θή­σει κι άλλα παι­διά στην ίδια φάση να βγά­λουν μου­σι­κή. Προς το παρόν, υπάρ­χει μόνο στο SoundCloud, είναι ελά­χι­στα τα κομ­μά­τια που έχει ανε­βά­σει στο Spotify και στο YouΤube – αυτό από μόνο του κάνει τη μου­σι­κή του κα­τάλ­λη­λη για ελά­χι­στους, σχε­δόν αντιε­μπο­ρι­κή.

Το πρώτο άλ­μπουμ του «Fashion 2 Habits» είναι ένα πρω­τό­λειο μείγ­μα των μου­σι­κών του ανα­φο­ρών του, με αγ­γλι­κούς στί­χους που εναλ­λάσ­σο­νται με ελ­λη­νι­κούς, πα­ρα­μορ­φω­μέ­νοι από mumble και autotune τόσο που δεν κα­τα­λα­βαί­νεις ούτε τι λένε ούτε σε ποια γλώσ­σα τους ρα­πά­ρει, αλλά με μια δομή που όσο κυ­λά­ει το άλ­μπουμ κάνει τα κομ­μά­τια εθι­στι­κά, ει­δι­κά αν τα ακού­σεις μετά τα με­σά­νυ­χτα.

Αυτό το ανο­λο­κλή­ρω­το και «σπι­τι­κό» που σου δη­μιουρ­γεί­ται ως αί­σθη­ση κάνει το άλ­μπουμ αυτό που θα ήθελε ο δη­μιουρ­γός του να είναι, «underground», όσο και να έχει εξα­φα­νι­στεί στην κυ­ριο­λε­ξία σή­με­ρα ως όρος.

Ο Yvng. J είναι 20 χρο­νών.

«Γεν­νή­θη­κα και με­γά­λω­σα στη Ρόδο, σε ένα καλό πε­ρι­βάλ­λον, και είμαι μέσα στη μου­σι­κή από μι­κρός», λέει. «Από παιδί έπαι­ζα κι­θά­ρα και έγρα­φα δικά μου τρα­γού­δια. Είμαι ο μόνος από την οι­κο­γέ­νειά μου που ασχο­λεί­ται με τη μου­σι­κή.

 

Ήμουν ένα ήσυχο παιδί, δεν μι­λού­σα γε­νι­κά πολύ. Το όνει­ρό μου ήταν πάντα να ασχο­λη­θώ με την τέχνη, είτε αυτό ήταν μου­σι­κή είτε μόδα.

Στο σπίτι μας η μου­σι­κή που έπαι­ζε ήταν κυ­ρί­ως λαϊκά και ελ­λη­νι­κή ποπ, αλλά και λίγο ξένη ποπ και ρε­γκε­τόν. Η μου­σι­κή, όμως, που μου άρεσε ήταν το ραπ. Σε μικρή ηλι­κία ο ξά­δελ­φός μου με έβαλε σε αυτό το είδος με καλ­λι­τέ­χνες όπως ο Eminem, ο 2Pac, ο Snoop Dogg, ο Wiz Khalifa και άλλοι γε­νι­κά από την old school πλευ­ρά της ραπ.

Αυτά ήταν και τα πρώτα μου ακού­σμα­τα από ραπ. Γύρω στο 2015 βρήκα τυ­χαία τρα­γού­δια της new school rap, κυ­ρί­ως ράπερ από την Άτλα­ντα της Αμε­ρι­κής, τους Migos, τον Lil Uzi Vert, τον Playboi Carti, τον Future, τον Young Thug αλλά και πολ­λούς άλ­λους. Αυ­τούς ακούω ακόμα και τώρα και με έχουν επη­ρε­ά­σει πολύ στη μου­σι­κή που κάνω αυτήν τη στιγ­μή.

Τα πρώτα μου κομ­μά­τια τα έγρα­ψα όταν ήμουν δώ­δε­κα χρο­νών, γέ­μι­ζα τα τε­τρά­δια του σχο­λεί­ου. Τότε έγρα­φα κυ­ρί­ως ερω­τι­κά R&B τρα­γού­δια, χωρίς beats, απλώς έφτια­χνα ρυθ­μούς μέσα στο κε­φά­λι μου και έγρα­φα στί­χους, αυτά δεν τα ηχο­γρά­φη­σα ποτέ. Μετά, το 2016, έγρα­ψα το πρώτο μου ραπ κομ­μά­τι με τίτλο “Dope”, αλλά ούτε αυτό το ηχο­γρά­φη­σα. Αυτά τα τρα­γού­δια τα έγρα­φα για μένα και δεν ήταν και τόσο καλά. Δεν είχα σκε­φτεί ποτέ να τα βγάλω.

Γε­νι­κά, έγρα­φα κι άλλα κομ­μά­τια, και το 2022 βρήκα ένα άτομο που ήξερε κάπως από ηχο­γρα­φή­σεις και εί­πα­με να δου­λέ­ψου­με ένα R&B άλ­μπουμ, το “I feel so lost”. Τότε στην Ελ­λά­δα δεν υπήρ­χε ένα ολο­κλη­ρω­μέ­νο άλ­μπουμ με R&B ήχους. Αυτό το άλ­μπουμ υπάρ­χει ακόμα σε ένα παλιό account μου στο Audiomack. Στις αρχές του 2023 ασχο­λιό­μουν πολύ με τη μόδα, αγό­ρα­ζα συ­νέ­χεια designer ρούχα, οπότε είπα να βγάλω ένα EP επη­ρε­α­σμέ­νο από το εν­δια­φέ­ρον μου για τη μόδα και την αγάπη που είχα για τα ρούχα. Το ονό­μα­σα “Fashion Habits pt.1” και το έβγα­λα στο SoundCloud και στο YouTube.

Ήταν τα πρώτα ραπ τρα­γού­δια που έβγα­λα με ήχους που δεν υπήρ­χαν στην Ελ­λά­δα, ήθελα να δο­κι­μά­ζω συ­νέ­χεια κάτι δια­φο­ρε­τι­κό από τους άλ­λους. Πριν από λίγες μέρες έβγα­λα το δεύ­τε­ρο part του “Fashion Habits”. Το “Fashion 2 Habits” είναι ένα άλ­μπουμ όπου έχω κάνει τα πάντα μόνος μου, το mixing, το mastering, μέχρι και τα covers.

Πρό­τυ­πα δεν έχω, οι επιρ­ρο­ές μου όμως είναι από τον τρόπο που ζω, από πράγ­μα­τα που κάνω και κά­ποιους καλ­λι­τέ­χνες που μου αρέ­σουν. Αυτό όμως που μου άλ­λα­ξε ίσως τη ζωή είναι η θέ­λη­ση να φτάσω ψηλά. Δεν θα έλεγα ότι ρί­σκα­ρα κάτι με τη μου­σι­κή, απλώς πήρα τον εξο­πλι­σμό και άρ­χι­σα να ασχο­λού­μαι. Ήθελα να το κάνω και το έκανα.

Οι φίλοι μου μπο­ρεί να έχουν παί­ξει ση­μα­ντι­κό ρόλο στη ζωή μου γε­νι­κά, αλλά στο θέμα της μου­σι­κής κα­θό­λου, γιατί ακού­νε δια­φο­ρε­τι­κή μου­σι­κή από μένα και έχουν δια­φο­ρε­τι­κό lifestyle. Το πιο με­γά­λο μου όφε­λος μέχρι τώρα από τη μου­σι­κή είναι οι γνω­ρι­μί­ες που έχω κάνει με άτομα που έχουν όρεξη να δου­λέ­ψουν μαζί μου και έχουν πε­ρισ­σό­τε­ρες γνώ­σεις πάνω στη μου­σι­κή.

Ο σκο­πός μου είναι να αλ­λά­ξω τον ήχο στην Ελ­λά­δα, να τον πάω πιο μπρο­στά αλλά και να τον βγάλω εκτός. Επί­σης έχω ένα label, την “11103 Records”, με team προς το παρόν εμένα και τον πα­ρα­γω­γό μου, τον Yos1i. Στην πο­ρεία σκο­πεύω να βάλω κι άλλα άτομα, θέλω να το πάω κι αυτό ψηλά. Θέλω να ασχο­λη­θώ και με τη μόδα, να βγάλω ρούχα. Ήδη έχω αρ­χί­σει να δου­λεύω και σε αυτόν τον τομέα.

Η μου­σι­κή είναι κάτι που αγα­πάω, θέλω να ασχο­λη­θώ μαζί της και να ζω από αυτή. Δυ­στυ­χώς, δεν μπο­ρεί να ζήσει κά­ποιος νέος μου­σι­κός από τη μου­σι­κή στην Ελ­λά­δα. Όταν είσαι νέος καλ­λι­τέ­χνης που δο­κι­μά­ζεις και­νούρ­για είδη τα οποία δεν είναι mainstream ο κό­σμος δύ­σκο­λα θα σε ακού­σει. Δεν έχεις τα νού­με­ρα που αξί­ζεις. Σε αυτό δεν φταί­νε οι ράπερ αλλά ο κό­σμος που δεν είναι open minded ώστε να ακού­σει κάτι δια­φο­ρε­τι­κό.

Αυτό που με ενο­χλεί στη ραπ μου­σι­κή είναι ότι βγαί­νουν πάρα πολλά τρα­γού­δια που ακού­γο­νται ίδια, υπάρ­χει πο­σό­τη­τα, αλλά η ποιό­τη­τα δεν είναι καλή – αυτό μου χα­λά­ει και την αι­σθη­τι­κή. Γιατί προ­σω­πι­κά πάντα προ­σπα­θώ να βγάζω κάθε φορά κάτι κα­λύ­τε­ρο από την προη­γού­με­νη κυ­κλο­φο­ρία μου. Αυτό που με εκνευ­ρί­ζει είναι να μην πι­στεύ­ουν σε μένα και στις δυ­να­τό­τη­τές μου. Μου αρέ­σει να ακούω και να φτιά­χνω μου­σι­κή, να σχε­διά­ζω ρούχα αλλά και να αγο­ρά­ζω.

Από την ελ­λη­νι­κή σκηνή μού αρέ­σουν κυ­ρί­ως ονό­μα­τα που είναι underground, ο Mufasha, ο Kijha, o $ulee και αρ­κε­τοί άλλοι. Θεωρώ ότι η νέα γενιά ράπερ μπο­ρεί να αλ­λά­ξει τον ήχο, η νέα underground σκηνή έχει ξε­φύ­γει από τα συ­νή­θη και κά­ποιοι φτά­νουν και σε επί­πε­δα εξω­τε­ρι­κού. Η Ελ­λά­δα δεν έχει βρει ακόμα τον δικό της ήχο, αλλά μπο­ρεί να τον βρει.

Η μου­σι­κή που φτιά­χνω είναι κάτι δια­φο­ρε­τι­κό και unique, δεν ακο­λου­θώ τα trends γε­νι­κά. Όλα τα τρα­γού­δια που έχω κάνει είναι freestyle και φτιαγ­μέ­να από μένα, εκτός από τα beats, αλλά φτιά­χνω και κά­ποια από αυτά.

Στη Ρόδο είναι ωραία, μου αρέ­σει το πε­ρι­βάλ­λον, αλλά θα ήθελα να ανεβώ Αθηνά γιατί θα έχω πε­ρισ­σό­τε­ρες δυ­να­τό­τη­τες να πε­τύ­χω το όνει­ρό μου. Το μόνο πράγ­μα που με φο­βί­ζει είναι μην πέσω αν ανέβω, αυτός νο­μί­ζω είναι ο φόβος των πιο πολ­λών μου­σι­κών».

— Ποια θα ήταν μια ιδα­νι­κή συ­νέ­χεια για σένα;

Να πε­τύ­χω το όνει­ρό μου, να πάω ψηλά και να φτάσω μέχρι και στην international ραπ σκηνή.

Πηγή lifo.gr