Γεωργία Xαλβατζάκη: H επιστήμονας από τη Pόδο που διαπρέπει στη Γερμανία και φιλοδοξεί να εντάξει τα ρομπότ στην καθημερινότητά μας!

Η Γε­ωρ­γία Χαλ­βα­τζά­κη είναι η από­δει­ξη πως για να δούμε τα όνει­ρά μας να γί­νο­νται πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, πρέ­πει να τα πι­στέ­ψου­με και να γί­νουν στό­χοι.

Φεύ­γο­ντας από τη Ρόδο για να σπου­δά­σει στο Με­τσό­βιο Πο­λυ­τε­χνείο ήταν απο­φα­σι­σμέ­νη να πε­τύ­χει και παρά τις δυ­σκο­λί­ες που κλή­θη­κε να αντι­με­τω­πί­σει, δεν εγκα­τέ­λει­ψε ποτέ τον στόχο της.

Η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά της, η εσω­τε­ρι­κή της δύ­να­μη, η πίστη στον εαυτό της και η πε­ποί­θη­ση ότι τί­πο­τα δεν είναι αδύ­να­τον μέχρι να γίνει δυ­να­τό, την οδή­γη­σαν στα 31 της χρό­νια στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Ντάρμ­σταντ στη Γερ­μα­νία, όπου σή­με­ρα, έναν χρόνο μετά, είναι επι­κε­φα­λής αυ­τό­νο­μης επι­στη­μο­νι­κής ομά­δας.

Στα 32 της χρό­νια, η Γε­ωρ­γία Χαλ­βα­τζά­κη κα­τά­φε­ρε να λάβει ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα βρα­βεία του Γερ­μα­νι­κού Ιν­στι­τού­του Ερευ­νών πα­ράλ­λη­λα με την προ­α­γω­γή της σε θέση επί­κου­ρης κα­θη­γή­τριας δι­καιώ­νο­ντας την δια­δρο­μή της επί­μο­νης μα­θή­τριας που ήδη από το σχο­λι­κό συ­γκρό­τη­μα της Κα­πνο­βιο­μη­χα­νί­ας τόλ­μη­σε να βάλει τα όνει­ρά της τόσο ψηλά, που κα­νέ­νας δεν μπο­ρού­σε να τα γκρε­μί­σει!

• Να ξε­κι­νή­σου­με τη συ­νέ­ντευ­ξη αρ­χι­κά από το πώς βρέ­θη­κες στη Γερ­μα­νία.

Στη Γερ­μα­νία ήρθα τον Οκτώ­βριο του 2019. Τε­λεί­ω­σα το Με­τσό­βιο Πο­λυ­τε­χνείο, συ­νέ­χι­σα το δι­δα­κτο­ρι­κό μου και στη συ­νέ­χεια μετά από αρ­κε­τό κόπο και αφού έστει­λα διά­φο­ρες αι­τή­σεις, βρήκα τη θέση εδώ στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Ντάρμ­σταντ.

Ο κα­θη­γη­τής με τον οποί­ον δου­λεύω τώρα, Prof. Jan Peters, είναι κα­τα­ξιω­μέ­νος στη ρο­μπο­τι­κή. Ήμουν πάρα πολύ τυ­χε­ρή που είδε το e-mail μου με την αί­τη­σή μου και μου απά­ντη­σε.

• Τι αντι­κεί­με­νο είχε το δι­δα­κτο­ρι­κό σου;

Το δι­δα­κτο­ρι­κό η ολο­κλή­ρω­ση του οποί­ου απαί­τη­σε επτά πολύ δύ­σκο­λα χρό­νια, ήταν στο πλαί­σιο ενός ευ­ρύ­τε­ρου ευ­ρω­παϊ­κού project, το οποίο είχε ως αντι­κεί­με­νο τη ρο­μπο­τι­κή υπο­βο­ή­θη­σης και συ­γκε­κρι­μέ­να τη δη­μιουρ­γία και τον προ­γραμ­μα­τι­σμό ενός τρο­χή­λα­του ρο­μπότ που βοη­θά­ει και υπο­στη­ρί­ζει ηλι­κιω­μέ­νους αν­θρώ­πους κατά τη διάρ­κεια της με­τα­κί­νη­σής τους.

Το δικό μου αντι­κεί­με­νο ήταν να εξε­τά­σω πώς μπο­ρεί να φανεί χρή­σι­μη η πο­λυαι­σθη­τη­ρια­κή πλη­ρο­φο­ρία του τρο­χή­λα­του ρο­μπότ ώστε να μπο­ρεί να κα­τα­λά­βει το ρο­μπότ τι κάνει και τι θέλει να κάνει ο άν­θρω­πος, για να μπορώ να προ­γραμ­μα­τί­σω τον πε­ρι­πα­τη­τή­ρα. Δού­λε­ψα και σε άλλα project, όπως για πα­ρά­δειγ­μα για παι­διά με αυ­τι­σμό με σκοπό να υπο­βοη­θη­θούν ώστε να μπο­ρέ­σουν να ανα­πτύ­ξουν κά­ποια κοι­νω­νι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, όπως για πα­ρά­δειγ­μα να λύ­σουν σε αλ­λη­λε­πί­δρα­ση με το ρο­μπότ ένα παζλ.

Γε­νι­κά η έρευ­νά μου εστιά­ζει στον τομέα της αλ­λη­λε­πί­δρα­σης αν­θρώ­που-ρο­μπότ και την ρο­μπο­τι­κή υπο­βο­ή­θη­σης. Όλα τα project με τα οποία έχω ασχο­λη­θεί, έχουν επί­κε­ντρο τον άν­θρω­πο.

Εδώ στη Γερ­μα­νία ο κα­θη­γη­τής μου είναι από τους πρω­το­πό­ρους της σύ­ζευ­ξης τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης και ρο­μπο­τι­κής, με έμ­φα­ση στο πώς μπο­ρείς με έξυ­πνο τρόπο να εξά­γεις πλη­ρο­φο­ρία από δε­δο­μέ­να, για το πώς πρέ­πει να κι­νη­θεί ένα ρο­μπότ και πώς μπο­ρεί εύ­κο­λα να προ­σαρ­μο­στεί σε νέες συν­θή­κες, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας μόνο δε­δο­μέ­να και τε­χνη­τή νοη­μο­σύ­νη. Βέ­βαια, εί­μα­στε έτη φωτός μα­κριά από το να γί­νουν τα ρο­μπότ αυτό που βλέ­που­με στις ται­νί­ες!

• Η ρο­μπο­τι­κή ήταν κάτι που ήταν στα πλάνα σου;

Ήταν ο σκο­πός της ζωής μου και όλα ξε­κί­νη­σαν από το σχο­λείο της Κα­πνο­βιο­μη­χα­νί­ας! Ήθελα να γίνω για­τρός, αστρο­φυ­σι­κός, δεν είχα κα­τα­λή­ξει, ήμουν πάντα πολύ καλή μα­θή­τρια, ση­μαιο­φό­ρος για χρό­νια… βαθ­μο­θή­ρας! Κοι­τώ­ντας βέ­βαια πίσω δια­κρί­νω μια υπερ­βο­λή, σή­με­ρα κάνω κι εγώ πλάκα με τον εαυτό μου, αλλά τότε είχα αυτή την αντί­λη­ψη, η αρι­στεία ήταν αυ­το­σκο­πός.

Η κα Νι­κο­λά­ου, που εί­χα­με τότε κα­θη­γή­τρια Τε­χνο­λο­γί­ας, στην 1η Λυ­κεί­ου μας έδωσε να κά­νου­με ερ­γα­σί­ες για διά­φο­ρα θέ­μα­τα κι εμένα μου έλαχε να ασχο­λη­θώ με τη ρο­μπο­τι­κή.

Ξε­κί­νη­σα λοι­πόν να αγο­ρά­ζω βι­βλία, πε­ριο­δι­κά, εφη­με­ρί­δες που αφο­ρού­σαν τη ρο­μπο­τι­κή και αυτή η ερ­γα­σία μού άνοι­ξε τα μάτια σε έναν και­νού­ριο κόσμο και τότε απο­φά­σι­σα ότι ήθελα να γίνω επι­στή­μο­νας ρο­μπο­τι­κής στο Με­τσό­βιο Πο­λυ­τε­χνείο.

• Πώς ήταν λοι­πόν η ζωή μετά την ει­σα­γω­γή σου, έχο­ντας κα­τα­κτή­σει τον στόχο σου;

Δύ­σκο­λα χρό­νια… Η μη­τέ­ρα μου είναι πω­λή­τρια σε σού­περ μάρ­κετ και ο πα­τέ­ρας μου ήταν πω­λη­τής σε αντι­προ­σω­πεία αυ­το­κι­νή­των στη Ρόδο και ό,τι κα­τά­φε­ραν τα κα­τά­φε­ραν με το μισθό τους.

Πη­γαί­νο­ντας εγώ στο Πα­νε­πι­στή­μιο κι έχο­ντας κι έναν μι­κρό­τε­ρο αδελ­φό πίσω, αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι οι­κο­νο­μι­κά ήταν πολύ δύ­σκο­λα τα πράγ­μα­τα. Όταν πήγα το 2006 στην Αθήνα, τα ενοί­κια ήταν πάρα πολύ υψηλά και η ζωή ακρι­βή. Όλα τα χρό­νια που σπού­δα­ζα, δού­λευα.

Ξε­κί­νη­σα δου­λεύ­ο­ντας στον ΟΤΕ ως τη­λε­φω­νή­τρια και τε­χνι­κός σε προ­γράμ­μα­τα απα­σχό­λη­σης φοι­τη­τών και στη συ­νέ­χεια ερ­γά­στη­κα ως γραμ­μα­τέ­ας σε δι­κη­γο­ρι­κό γρα­φείο όπου ερ­γα­ζό­μουν πολ­λές ώρες σε ένα άσχε­το αντι­κεί­με­νο, πα­ράλ­λη­λα με ένα απαι­τη­τι­κό πρό­γραμ­μα σπου­δών.

Είχα 60 μα­θή­μα­τα σε πέντε χρό­νια και δι­πλω­μα­τι­κή, με ερ­γα­στή­ρια, με ερ­γα­σί­ες κατά τη διάρ­κεια του Πα­νε­πι­στη­μί­ου… Είχα φτά­σει μά­λι­στα σε ση­μείο που ψυ­χο­λο­γι­κά ήμουν ράκος.

Έχασα μια εξε­τα­στι­κή λόγω λι­πο­θυ­μιών και αβι­τα­μί­νω­σης.

Είχα φτά­σει στο ση­μείο να σκέ­φτο­μαι να εγκα­τα­λεί­ψω το στόχο της ρο­μπο­τι­κής, ήθελα να πάρω απλώς το πτυ­χίο. Ξα­να­βρή­κα γρή­γο­ρα τα λο­γι­κά μου βέ­βαια (γέλια…) και τε­λεί­ω­σα το Με­τσό­βιο κα­νο­νι­κά και στην ώρα μου.

• Ου­σια­στι­κά Γε­ωρ­γία, ήταν μια δύ­σκο­λη δια­δρο­μή από την αρχή της.

Παρά πολύ δύ­σκο­λη. Όταν κοι­τά­ζω πίσω, απορώ με τον εαυτό μου πώς άντε­χα να κοι­μά­μαι στις 3 το πρωί για να τε­λειώ­σω το διά­βα­σμα διότι είχα ως στόχο να πάρω καλό βαθμό για να μπο­ρέ­σω να φύγω στο εξω­τε­ρι­κό και στις 9 το πρωί να είμαι ήδη στο δι­κη­γο­ρι­κό γρα­φείο. Πή­γαι­να να δώσω εξε­τά­σεις και ήμουν πτώμα, πολ­λές φορές δεν απέ­δι­δα στο βαθμό που μπο­ρού­σα, λόγω κού­ρα­σης και έκανα λάθη που μου κό­στι­σαν. Έπρε­πε να ζη­τια­νεύω ση­μειώ­σεις από συμ­φοι­τη­τές μου, ο αντα­γω­νι­σμός στο Πο­λυ­τε­χνείο είναι τε­ρά­στιος και πολύ δύ­σκο­λα τις μοι­ρά­ζο­νταν… Τότε ήμα­σταν στο έτος μου πε­ρί­που 480 άτομα εκ των οποί­ων μόλις 70 γυ­ναί­κες. Θυ­μά­μαι έναν κα­θη­γη­τή, τον οποί­ον είχα πα­ρα­κα­λέ­σει να μου δώσει δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία διότι από την κού­ρα­ση είχα κάνει ένα λάθος στην αντι­γρα­φή ενός αριθ­μού, κι αφού του εξή­γη­σα πώς έχει η κα­τά­στα­ση μου είπε “και τι με νοιά­ζει εμένα αν εσύ δου­λεύ­εις; Οι προ­τε­ραιό­τη­τές σου είναι δικό σου θέμα”. Και τότε του απά­ντη­σα ότι δεν είναι θέμα προ­τε­ραιό­τη­τας είναι θέμα επι­βί­ω­σης για να μπο­ρέ­σω να σπου­δά­σω και η απά­ντη­σή του ήταν ότι αυτό είναι πρό­βλη­μα δικό μου και της οι­κο­γέ­νειάς μου. “Δεν μπο­ρούν να σπου­δά­σουν όλοι” μου είπε! Τε­λεί­ω­σα το Με­τσό­βιο με βαθμό 8,1 αλλά δεν ήταν αυτός όμως που θα μου εξα­σφά­λι­ζε υπο­τρο­φία στο εξω­τε­ρι­κό.

• Κι αφού τε­λεί­ω­σες το Πα­νε­πι­στή­μιο;

Εκεί ζύ­γι­σα τα πράγ­μα­τα και την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση της οι­κο­γέ­νειάς μου. Ο πα­τέ­ρας μου είχε ήδη χάσει τη δου­λειά του κι ήταν άνερ­γος και ο αδελ­φός μου πλέον ήταν σε προ­ε­τοι­μα­σία για να δώσει πα­νελ­λή­νιες, οπότε απο­φά­σι­σα να πα­ρα­μεί­νω στην Αθήνα, να βρω δου­λειά, να κάνω και κά­ποια ιδιαί­τε­ρα μα­θή­μα­τα σε παι­διά και να ξε­κι­νή­σω το δι­δα­κτο­ρι­κό μου εδώ. Ο κα­θη­γη­τής μου, Κων/νος Τζα­φέ­στας, μπο­ρού­σε να μου εξα­σφα­λί­σει αρ­χι­κά πε­ρί­που 200 με 300 ευρώ το μήνα που μετά έγι­ναν 600 δου­λεύ­ο­ντας στα ερευ­νη­τι­κά προ­γράμ­μα­τα του ερ­γα­στη­ρί­ου ενώ πα­ράλ­λη­λα έκανα το δι­δα­κτο­ρι­κό μου, αφού το δι­δα­κτο­ρι­κό στην Ελ­λά­δα δεν αμεί­βε­ται… Το δι­δα­κτο­ρι­κό έχει πάρα πολύ διά­βα­σμα, δεν είναι σαν το πτυ­χίο και πα­ράλ­λη­λα έκανα υπο­στή­ρι­ξη σε όλα τα μα­θή­μα­τα του κα­θη­γη­τή, όπως τα ερ­γα­στή­ρια, τις διορ­θώ­σεις των ασκή­σε­ων των φοι­τη­τών… Ως βοη­θός κα­θη­γη­τή στα μα­θή­μα­τα έπαιρ­να 200 ευρώ το εξά­μη­νο, για τα οποία μά­λι­στα δη­λώ­θη­κα στην εφο­ρία ως ελεύ­θε­ρος επαγ­γελ­μα­τί­ας, επι­βα­ρύν­θη­κα με ΦΠΑ, τέλος επι­τη­δεύ­μα­τος! Τρελά πράγ­μα­τα! Τον πρώτο καιρό είχα πε­λα­γώ­σει… Πα­ρό­τι αρ­χι­κά είχα ως σκοπό να γίνω κα­θη­γή­τρια στο Πα­νε­πι­στή­μιο, δια­πί­στω­σα ότι στην Ελ­λά­δα αυτό είναι σχε­δόν αδύ­να­το. Όλα αυτά τα χρό­νια είχα συ­νε­χή πα­ρου­σία στα συ­νέ­δρια της ρο­μπο­τι­κής, ο κό­σμος του χώρου άρ­χι­σε να με γνω­ρί­ζει κι έχου­με και πολύ κα­λούς Έλ­λη­νες κα­θη­γη­τές στο εξω­τε­ρι­κό, αλλά και κά­ποιους πολύ κα­λούς εδώ στην Ελ­λά­δα στη ρο­μπο­τι­κή. Η ομάδα των Ελ­λή­νων ερευ­νη­τών στη ρο­μπο­τι­κή είναι αξιό­λο­γη, υπο­λο­γί­σι­μη και ση­μα­ντι­κή δύ­να­μη εντός και εκτός χώρας.

Μόλις λοι­πόν ολο­κλή­ρω­σα το δι­δα­κτο­ρι­κό μου, ξε­κί­νη­σα να στέλ­νω αι­τή­σεις σε όλη την Ευ­ρώ­πη! Μέσα στο κα­λο­καί­ρι του 2019, μου απά­ντη­σε ο κα­θη­γη­τής μου εδώ από τη Γερ­μα­νία, όπως και όλοι οι υπό­λοι­ποι. Ξε­κι­νάω λοι­πόν τις συ­νε­ντεύ­ξεις, όπου πήγα δέ­χθη­κα προ­τά­σεις, αλλά απο­φά­σι­σα να έρθω εδώ, όπου ο κα­θη­γη­τής μου είναι από τις πολύ ση­μα­ντι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες στο χώρο και ει­λι­κρι­νά δεν το έχω με­τα­νιώ­σει ούτε μια στιγ­μή, πα­ρό­τι μου λεί­πει η Ελ­λά­δα, μου λεί­πει η οι­κο­γέ­νειά μου, οι φίλοι μου, μου λεί­πει το ερ­γα­στή­ριο της ρο­μπο­τι­κής στην Ελ­λά­δα όπου ήμα­σταν μια οι­κο­γέ­νεια με τους άλ­λους φοι­τη­τές, η σχέση μου με τους κα­θη­γη­τές…

• Και σή­με­ρα, ποια είναι η θέση σου στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Γερ­μα­νί­ας;

Πλέον είμαι επι­κε­φα­λής αυ­τό­νο­μης επι­στη­μο­νι­κής ομά­δας. Είμαι στη δια­δι­κα­σία ίδρυ­σης δικού μου ερ­γα­στη­ρί­ου στο Πα­νε­πι­στή­μιο με αντι­κεί­με­νο “έξυ­πνα ρο­μπο­τι­κά συ­στή­μα­τα και βοη­θοί” που αφορά στην αλ­λη­λε­πί­δρα­ση αν­θρώ­που-ρο­μπότ, πρό­κει­ται για ρο­μπο­τι­κή υπο­βο­ή­θη­σης.

Τα βα­σι­κό ερευ­νη­τι­κό μου αντι­κεί­με­νο είναι η έρευ­να τρο­χή­λα­των ρο­μπο­τι­κών μο­νά­δων με ρο­μπο­τι­κούς βρα­χί­ο­νες.

• Ως επι­στή­μο­νας με δική σου ερευ­νη­τι­κή ομάδα πλέον, ο στό­χος σου ποιος είναι;

Ο ερευ­νη­τι­κός στό­χος της ομά­δας μου είναι να μπο­ρέ­σου­με να προ­σφέ­ρου­με σε αυτό το πο­λύ­πλο­κο ρο­μπο­τι­κό σύ­στη­μα τη δυ­να­τό­τη­τα να λύνει προ­βλή­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μας, τα οποία ονο­μά­ζου­με προ­βλή­μα­τα μα­κρι­νού ορί­ζο­ντα διότι υπάρ­χουν πάρα πολλά εν­διά­με­σα στά­δια. Ένα βα­σι­κό ση­μείο της δικής μου έρευ­νας είναι να υπο­λο­γί­σω και την αλ­λη­λε­πί­δρα­ση του ρο­μπότ με τον άν­θρω­πο σε όλη αυτή τη δια­δι­κα­σία, με απώ­τε­ρο στόχο να έχου­με ρο­μπο­τι­κούς βοη­θούς στο σπίτι, στα νο­σο­κο­μεία, στους οί­κους ευ­γη­ρί­ας…Ει­δι­κά τώρα με τον covid, η χρη­σι­μό­τη­τα ενός τέ­τοιου ρο­μπο­τι­κού βοη­θού θα ήταν τε­ρά­στια για την προ­στα­σία του ια­τρι­κού και νο­ση­λευ­τι­κού προ­σω­πι­κού αλλά και για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των ίδιων των ασθε­νών ή αν­θρώ­πων που μέ­νουν μόνοι τους στο σπίτι. Ο στό­χος που θέλω να επι­τύ­χω είναι να μπο­ρέ­σου­με κά­ποια στιγ­μή να έχου­με επι­δέ­ξια ρο­μπότ στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, στην υπη­ρε­σία του αν­θρώ­που.

• Η ανα­κοί­νω­ση των κα­θη­κό­ντων σου ως επι­κε­φα­λής ερευ­νη­τι­κής ομά­δας, φα­ντά­ζο­μαι ότι είναι η δι­καί­ω­ση των κόπων της οι­κο­γέ­νειάς σου, της δικής σου δια­δρο­μής και επι­μο­νής και των δυ­σκο­λιών που χρειά­στη­κε να ξε­πε­ρά­σεις όλα αυτά τα χρό­νια.

Δεν είναι εύ­κο­λο για μια οι­κο­γέ­νεια, με μικρό ει­σό­δη­μα να μπο­ρέ­σει να στη­ρί­ξει το παιδί για να κάνει αυτές τις σπου­δές… Είμαι αυτό που είμαι σή­με­ρα γιατί πέ­ρα­σα αυτά που πέ­ρα­σα, γιατί ξέρω από σκλη­ρή δου­λειά και σή­με­ρα μπορώ να πω ότι είμαι ευ­γνώ­μων για όλα όσα έχω ζήσει, για όλα όσα μου δί­δα­ξαν οι γο­νείς μου, για όλα όσα μου έμα­θαν οι κα­θη­γη­τές μου στην Ελ­λά­δα και για όλα όσα χρειά­στη­κε να πε­ρά­σω για να φτάσω μέχρι εδώ. Όλη αυτή η χρο­νιά που πέ­ρα­σε, με απο­κο­ρύ­φω­μα τη χρη­μα­το­δό­τη­ση, ήταν λες και αυτά τα όνει­ρα που είχα, ως παιδί, ως έφη­βος, ανα­ζω­πυ­ρώ­θη­καν. Λες και ήρθε ένα χέρι από ψηλά και μου είπε “πε­ρί­με­νε, θα σε βγάλω από εκεί που είσαι και παι­δεύ­ε­σαι και θα σου κάνω τη ζωή σου κα­λύ­τε­ρη”. Φυ­σι­κά αυτό έχει προ­κύ­ψει μέσα από πολλή και σκλη­ρή δου­λειά αλλά σί­γου­ρα είναι και θέμα επι­λο­γών αλλά και πόσο πολύ με στή­ρι­ξαν στο Πα­νε­πι­στή­μιο που είμαι σή­με­ρα. Για να πάρω τη θέση και τη χρη­μα­το­δό­τη­ση που συ­νε­πά­γε­ται, πέ­ρα­σα από μια πολύ μακρά δια­δι­κα­σία και έπρε­πε να αξιο­λο­γη­θεί η δική μου πρό­τα­ση μέσα από 100 προ­τά­σεις σε διά­φο­ρα στά­δια και τε­λι­κά χρη­μα­το­δο­τη­θή­κα­με 9 από τους 91 και εγώ είμαι η μο­να­δι­κή γυ­ναί­κα επι­στή­μο­νας ρο­μπο­τι­κής σε ολό­κλη­ρη τη Γερ­μα­νία γι’ αυτή τη χρο­νιά, που έλαβα αυτό το βρα­βείο από το Γερ­μα­νι­κό Ιν­στι­τού­το Ερευ­νών. Πρό­κει­ται για ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα βρα­βεία που μπο­ρείς να λά­βεις ως νέος ερευ­νη­τής. Στόχο έχει να σε κάνει αυ­τό­νο­μο ερευ­νη­τή, με δικό σου ερ­γα­στή­ριο και την επί­βλε­ψη δικών σου φοι­τη­τών, έχει ορί­ζο­ντα εξα­ε­τί­ας με μια εν­διά­με­ση αξιο­λό­γη­ση στην τριε­τία και σε προ­ε­τοι­μά­ζει για ακα­δη­μαϊ­κή κα­ριέ­ρα. Εγώ ως ερευ­νη­τής θα λάβω χρη­μα­το­δό­τη­ση 1,7 εκατ. ευρώ για τη δική μου θέση για έξι χρό­νια, τη θέση έως τριών φοι­τη­τών για να κά­νουν δι­δα­κτο­ρι­κό και για διά­φο­ρους ερευ­νη­τές που μπορώ να απα­σχο­λώ. Επι­πλέ­ον μου δια­θέ­τουν χρή­μα­τα για να αγο­ρά­σω δικό μου ρο­μπότ. Αυτή τη στιγ­μή έχω το δικό μου ρο­μπότ από τον κα­θη­γη­τή μου αλλά δεν μου ανή­κει, οπότε πλέον θα έχω και δικό μου ρο­μπότ.

• Δί­νε­τε και ονό­μα­τα στα ρο­μπότ;

Βε­βαί­ως! Το ρο­μπότ που ερ­γα­ζό­μουν λέ­γε­ται TIAGο αλλά στο δικό μου πλέον πρό­γραμ­μα το ρο­μπότ είναι η ROSA.

• Και πότε ξε­κι­νά­ει το πρό­γραμ­μα;

Άμεσα, με την αρχή του νέου έτους! Πα­ράλ­λη­λα ενη­με­ρώ­θη­κα από το Πα­νε­πι­στή­μιο ότι θα προ­α­χθώ σε θέση επί­κου­ρης κα­θη­γή­τριας του­λά­χι­στον για τα χρό­νια που διαρ­κεί το project!