Στον Γάλλο Πατρίκ Μοντιανό το Νομπέλ Λογοτεχνίας

Ο Γάλ­λος Πα­τρίκ Μο­ντια­νό είναι ο νι­κη­τής του φε­τει­νού Νο­μπέλ Λο­γο­τε­χνί­ας. Σύμ­φω­να με την ανα­κοί­νω­ση της Σου­η­δι­κής Ακα­δη­μί­ας, ο Μο­ντια­νό βρα­βεύ­ε­ται “για την τέχνη της ανά­μνη­σης με την οποία ζω­ντα­νεύ­ει τις πιο ασύλ­λη­πτες αν­θρώ­πι­νες μοί­ρες και απο­κα­λύ­πτει τον πραγ­μα­τι­κό κόσμο της κα­το­χής”.

Ο Πα­τρικ Μο­ντια­νό γεν­νή­θη­κε στις 30 Ιου­λί­ου 1945 σε προ­ά­στιο των Πα­ρι­σί­ων. Ο πα­τέ­ρας του ήταν επι­χει­ρη­μα­τί­ας και η μη­τέ­ρα του ηθο­ποιός. Σπού­δα­σε στο Lycée Henri-IV στο Πα­ρί­σι, όπου ο κα­θη­γη­τής Γε­ω­με­τρί­ας ήταν ο Ρεϊ­μόν Κενώ, ένας συγ­γρα­φέ­ας που έπαι­ξε κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο στην εξέ­λι­ξή του. Ο Μο­ντια­νό έκανε το ντε­μπού­το του ως συγ­γρα­φέ­ας το 1968, με το μυ­θι­στό­ρη­μα La place de l’étoile, το οποίο είχε με­γά­λη επι­τυ­χία.

Η δου­λειά του Μο­ντια­νό επι­κε­ντρώ­νε­ται σε θέ­μα­τα όπως η μνήμη, η λήθη, η ταυ­τό­τη­τα και οι ενο­χές. Το Πα­ρί­σι είναι πολύ συχνά παρόν στο έργο του και μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ένα από τα πιο δη­μιουρ­γι­κά στοι­χεία του. Πολύ συχνά οι ιστο­ρί­ες του έχουν αυ­το­βιο­γρα­φι­κά θε­μέ­λια ή βα­σί­ζο­νται σε γε­γο­νό­τα τα οποία συ­νέ­βη­σαν κατά την διάρ­κεια της γερ­μα­νι­κής κα­το­χής.

Με­ρι­κές φορές αντλεί υλικό από συ­νε­ντεύ­ξεις, άρθρα εφη­με­ρί­δων ή τις δικές του ση­μειώ­σεις, τις οποί­ες έχει συ­γκε­ντρώ­σει κατά την διάρ­κεια των ετών.

Εχει βρα­βευ­τεί επί­σης το 1972 από τη γαλ­λι­κή ακα­δη­μία και το 1978 κέρ­δι­σε το βρα­βείο Gongourt για το μυ­θι­στό­ρη­μά του «Rue des boutiques obscures». Το 2010 τι­μή­θη­κε από το Ιν­στι­τού­το της Γαλ­λί­ας με το βρα­βείο Cino Del Duca ενώ το 2012 κέρ­δι­σε το αυ­στρια­κό κρα­τι­κό βρα­βείο ευ­ρω­παϊ­κής λο­γο­τε­χνί­ας.

Οι νι­κη­τές του Νο­μπέλ Λο­γο­τε­χνί­ας από το 1980 μέχρι το 2013

2013: Alice Munro, Κα­να­δάς.

2012: Mo Yan, Κίνα.

2011: Tomas Transtromer, Σου­η­δία.

2010: Mario Vargas Llosa, Περού.

2009: Herta Mueller, Γερ­μα­νία.

2008: Jean-Marie Gustave Le Clezio, Γαλ­λία.

2007: Doris Lessing, Βρε­τα­νία.

2006: Orhan Pamuk, Τουρ­κία.

2005: Harold Pinter, Βρε­τα­νία.

2004: Elfriede Jelinek, Αυ­στρία.

2003: J.M. Coetzee, Νότια Αφρι­κή.

2002: Imre Kertesz, Ουγ­γα­ρία.

2001: V.S. Naipaul, Βρε­τα­νός γεν­νη­θείς στο Τρι­νι­δάδ.

2000: Gao Xingjian, Γάλ­λος γεν­νη­θείς στην Κίνα.

1999: Guenter Grass, Γερ­μα­νία.

1998: Jose Saramago, Πορ­το­γα­λία.

1997: Dario Fo, Ιτα­λία.

1996: Wislawa Szymborska, Πο­λω­νία.

1995: Seamus Heaney, Ιρ­λαν­δία.

1994: Kenzaburo Oe, Ια­πω­νία.

1993: Toni Morrison, Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες.

1992: Derek Walcott, Αγία Λου­κία.

1991: Nadine Gordimer, Νότια Αφρι­κή.

1990: Octavio Paz, Mεξικό.

1989: Camilo Jose Cela, Ισπα­νία.

1988: Naguib Mahfouz, Αί­γυ­πτος.

1987: Joseph Brodsky, Αμε­ρι­κα­νός γεν­νη­θείς στη Ρωσία.

1986: Wole Soyinka, Νι­γη­ρία.

1985: Claude Simon, Γαλ­λία.

1984: Jaroslav Seifert, Τσε­χο­σλο­βα­κία.

1983: William Golding, Βρε­τα­νία.

1982: Gabriel Garcia Marquez, Κο­λομ­βία.

1981: Elias Canetti, Βρε­τα­νός γεν­νη­θείς στη Βουλ­γα­ρία.

1980: Czeslaw Milosz, Αμε­ρι­κα­νός γεν­νη­θείς στην Πο­λω­νία.

Kαθη­με­ρι­νή