Στα κεραμίδια!

Προχθες το βράδυ ακού­γο­ντας τις προει­δο­ποι­ή­σεις προς τους κατοί­κους των χωριών του Θεσ­σα­λι­κού κάμπου «να απο­φεύ­γουν τα υπόγεια και ισόγεια», σκέ­φτηκα, εάν όσοι το εμπνεύ­στη­καν, ξέρουν αυτά τα χωριά. Οχι εάν τα έχουν επι­σκε­φτεί, αλλά έστω εάν έχουν δει ποτέ φωτο­γρα­φίες. Ήταν προ­φα­νές ότι γρά­φτηκε από ανθρώ­πους σε κάποιο γραφείο, που αγνοούν ότι στα μικρο­κα­μπο­χώ­ρια της Καρ­δί­τσας, τα περισ­σό­τερα σπίτια είναι ισόγεια. Την επομένη το πρωί και ενώ το μόνο που προ­ε­ξείχε σε μια απέ­ρα­ντη λίμνη ήταν οι στέγες, άνθρω­ποι σε από­γνωση, έπαιρ­ναν τα κανάλια για βοήθεια. «Βοη­θή­στε μας, το νερό έχει φτάσει τα δύο μέτρα στο σπίτι. Εχουμε δύο μικρά παιδιά», ακου­γό­ταν μια απε­γνω­σμένη γυναι­κεία φωνή. “Η Πυρο­σβε­στική τι σας είπε”; Ρωτού­σαν οι δημο­σιο­γρά­φοι της τηλε­ό­ρα­σης. «Μας είπαν να ανε­βούμε στα …τρα­πέ­ζια για να μην μας φτάνει το νερό», απαντά με από­γνωση η κυρία .Κι εκεί που λες «υπερ­βο­λές από­γνω­σης και σύγ­χυ­σης, κάτι κατά­λαβε λάθος», ακούς λίγη ώρα μετά τον εκπρό­σωπο της Πυρο­σβε­στι­κής να δίνει on air συμ­βουλή στους εγκλω­βι­σμέ­νους των χωριών «να ανέβουν στο ψηλό­τερο σημείο το σπιτιού, ακόμη και στα κερα­μί­δια!!!). Του­λά­χι­στον κατά­λα­βαν ότι τα σπίτια στα καμπο­χώ­ρια έχουν κερα­μι­δέ­νιες σκεπές…  Κλείστε τα μάτια και σκε­φτείτε για μια στιγμή αυτή τη γυναίκα πάνω στο τραπέζι, 2 ημέρες! Χωρίς ρεύμα και νερό, μαζί με δύο μικρά παιδιά και το νερό να ανε­βαί­νει… Ή μια γιαγιά που βλέπαμε, πάνω στον νερο­χύτη του σπιτιού… Από­γνωση, ανα­σφά­λεια και φόβος…