Αποζημιώσεις «μαμούθ» για απαλλοτριώσεις στο «GRAND HOTEL» διεκδικεί ο Δήμος Ρόδου

H ένδικη διαφορά ξεκί­νησε το Νοέμ­βριο του 2003

Επι­διώ­κε­ται η ακύρωση από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία ακυ­ρώ­θηκε διαταγή πλη­ρω­μής του Δήμου Ρόδου

Ανα­βιώ­νει ενώπιον του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, την 15η Ιανουα­ρίου 2016, μετά την άσκηση έφεσης κατά της υπ΄α­ριθμ. 28/2014 από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, από τον Δήμο Ρόδου, η ένδικη διαφορά του με την «Grand Hotel Summer Palace Α.Ε.» και την «Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.» για την κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 3.071.394,02 ευρώ, που αφορά την αξία απαλ­λο­τριω­θεί­σας δημό­σιας και κοι­νό­χρη­στης έκτασης στο ξενο­δο­χείο «Grand Hotel».

Με την υπ΄α­ριθμ. 28/2014 απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ακυ­ρώ­θηκε συγκε­κρι­μένα η υπ΄α­ριθμ. 312/2012 διαταγή πλη­ρω­μής που εξέδωσε ο Δήμος Ρόδου σε βάρος των ανωτέρω ανω­νύ­μων εται­ρειών για την κατα­βολή της ως άνω απο­ζη­μί­ω­σης από απαλ­λο­τρί­ωση.

Η διαταγή πλη­ρω­μής εκδό­θηκε με βάση την υπ’ αριθμ. 1/2012 απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με την οποία καθο­ρί­στηκε ορι­στική τιμή μονάδος για το έδαφος και τα κτί­σματα ιδιο­κτη­σίας του Δήμου Ρόδου, που απαλ­λο­τριώ­θη­καν υπέρ των εται­ρειών «Grand Hotel Summer Palace Α.Ε.» και «Εθνικής Τρά­πε­ζας της Ελλάδος Α.Ε.» με την υπ’ αριθμ. 30/1998 πράξη προ­σκύ­ρω­σης και ανα­λο­γι­σμού της Διεύ­θυν­σης Πολε­ο­δο­μίας και Περι­βάλ­λο­ντος της Νομαρ­χίας Δωδε­κα­νή­σου.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρινε μεταξύ άλλων ότι από την εκτί­μηση των δια­τά­ξεων της τελε­σί­δι­κης από­φα­σης του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου προ­κύ­πτει ότι κύριος του ακι­νή­του στο οποίο προ­σκυ­ρώ­θη­καν τα απαλ­λο­τριω­θέ­ντα εδαφικά τμήματα του Δήμου είναι μόνο η πρώτη εται­ρεία και όχι η Εθνική Τράπεζα, ανε­ξαρ­τή­τως αν αυτή είναι κύρια μέτοχός της και διο­ρί­ζει τα μέλη του διοι­κη­τι­κού της συμ­βου­λίου, αφού παρα­μέ­νει αυτο­τε­λές νομικό πρόσωπο.

Ο Δήμος Ρόδου, με την έφεσή του, που προσ­διό­ρισε προχθές, δια­τεί­νε­ται ότι υφί­στα­ται έλλειψη παθη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης και ότι αβα­σί­μως κρίθηκε ότι εκχω­ρή­θηκε ρητή αναδοχή του χρέους εκ μέρους της τρά­πε­ζας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας περαι­τέρω ότι δεν υπήρχε αυτο­τε­λής δια­χεί­ριση από την «Grand Hotel Summer Palace Α.Ε.».

H ένδικη διαφορά είχε ξεκι­νή­σει το Νοέμ­βριο του 2003 και έφτασε το έτος 2010 και ενώπιον του Αρείου Πάγου, που αναί­ρεσε μερικώς την απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, που δικαί­ωσε μερικώς τον πρώην Δήμο Ροδίων.

Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου και με νέα απόφασή του δικαί­ωσε τον πρώην Δήμο Ροδίων, που ενε­πλάκη σε έναν πολυετή δικα­στικό αγώνα για να οριστεί τιμή απο­ζη­μί­ω­σης για δεκάδες τετρα­γω­νικά μέτρα γης που ενσω­μα­τώ­θη­καν στην ιδιο­κτη­σία του ομώ­νυ­μου ξενο­δο­χεια­κού συγκρο­τή­μα­τος της Ρόδου, προτού αυτό περιέλ­θει στην ιδιο­κτη­σία του Ομίλου Μήτση.

Με τις υπ’ αριθμ. A 13241/3601/24-5-1961 (ΦEK Δ/59) και A 21767/20-8-1962 ΦEK Δ/110 απο­φά­σεις των υπουρ­γών Προ­ε­δρίας της Kυβέρνησης και Οικο­νο­μι­κών απαλ­λο­τριώ­θη­καν ανα­γκα­στικά, υπέρ και δαπά­ναις της εται­ρείας με την επω­νυ­μία “Grand Hotel Summer Palace AE” διάφορα ακίνητα που απο­τε­λού­σαν τμήματα των κτη­μα­το­λο­γι­κών μερίδων υπ’ αριθμ. ΙΙ-153 και ΙΙ-558 προς ανέ­γερση ξενο­δο­χεια­κής μονάδας.

Μεταξύ των απαλ­λο­τριω­θει­σών αυτών εκτά­σεων υπήρχε ανώνυμη δημο­τική οδός μήκους 170 μ. και πλάτους 8 μ. περίπου, επί της οποίας είχαν πρόσωπο οι πιο πάνω εκτά­σεις.

Η καταρ­γη­θείσα δημο­τική οδός απο­τε­λούσε προ­έ­κταση της οδού Γ. Λέοντος, ειδικώς μεταξύ των σημε­ρι­νών οδών Mανδηλαρά και Γ. Παπα­νι­κο­λάου, στο οικο­δο­μικό τετρά­γωνο 12 της πόλεως Pόδου. Aνήκε στον Δήμο Pοδίων τόσο λόγω της ιδιό­τη­τάς της αυτής, του καταρ­γη­μέ­νου από το Σχέδιο Πόλεως κοι­νό­χρη­στου χώρου, όσο και γιατί προτού κατα­στεί δημο­τική οδός απο­τε­λούσε ιδιω­τική περιου­σία του Δήμου Pοδίων.

Με την πράξη προ­σκυ­ρώ­σεως και ανα­λο­γι­σμού απο­ζη­μιώ­σεως απαλ­λο­τριώ­σεως, λόγω ρυμο­το­μίας, προ­βλέ­πε­ται ότι το έδαφος αυτό, συνο­λι­κής εκτά­σεως 1257 τ.μ., προ­σκυ­ρώ­νε­ται σε όμορες κτη­μα­το­λο­γι­κές μερίδες που ανήκουν κατά κυριό­τητα στην «Grand Hotel Summer Palace AE».

Προ­βλέ­πε­ται επίσης ότι η «Grand Hotel Summer Palace AE» και η Εθνική Τράπεζα είναι υπό­χρεες να απο­ζη­μιώ­σουν τον Δήμο για το έδαφος αυτό.

Ο Δήμος Pοδίων διεκ­δί­κησε να προσ­διο­ρι­σθεί δικα­στι­κώς η ορι­στική τιμή μονάδος απο­ζη­μιώ­σεως τόσο για το έδαφος του ακι­νή­του που προ­σκυ­ρώ­νε­ται στην ιδιο­κτη­σία της «Grand Hotel Summer Palace AE» όσο και για τα κτί­σματα που υπάρ­χουν επάνω από αυτό, έτσι ώστε η απο­ζη­μί­ωσή του να είναι πλήρης, αφού η κυριό­τητά του εκτός από το έδαφος περι­λαμ­βά­νει και τα κτί­σματα τα οποία έχουν οικο­δο­μη­θεί επάνω στο έδαφος αυτό.

Tα κτί­σματα αυτά απο­τε­λούν τμήματα του ξενο­δο­χείου, «Grand Hotel». Ολα τα κτί­σματα είναι ιδιαι­τέ­ρως πολυ­τε­λούς κατα­σκευής και απο­τε­λούν τμήματα του ομω­νύ­μου ξενο­δο­χείου «Grand Hotel» που είναι από τα καλύ­τερα της πόλεως.

Κατα­σκευά­σθη­καν, όπως έγινε δεκτό από την απόφαση με αριθμό 138/1981 του Eφετείου Δωδε­κα­νή­σου (με την οποία έγινε δεκτή διεκ­δι­κη­τική αγωγή του Δήμου Pοδίων για την κυριό­τητα του καταρ­γη­μέ­νου δημο­τι­κού δρόμου), τμη­μα­τι­κώς από το έτος 1966 και έπειτα, για δε την κατα­σκευή τους εκδό­θη­καν δύο νομι­μο­φα­νείς άδειες οικο­δο­μής οι με αριθ­μούς 106/9.2.1966 και 500/22.12.1967 της Πολε­ο­δο­μίας της Nομαρχίας Δωδε­κα­νή­σου τις οποίες είχε λάβει η «Grand Hotel Summer Palace AE», αφού τα εμφά­νισε παρα­πει­στι­κώς προς την Διοί­κηση (Πολε­ο­δο­μία) ως τμήματα του παρα­κει­μέ­νου εδάφους του οποίου είχε απο­κτή­σει την κυριό­τητα γιατί είχε απαλ­λο­τριω­θεί ανα­γκα­στι­κώς υπέρ αυτής.

Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου με την απόφασή του καθό­ρισε την ορι­στική τιμή απο­ζη­μί­ω­σης για τα προ­σκυ­ρού­μενα εδαφικά τμήματα των κτη­μα­το­λο­γι­κών μερίδων ΙΙ-153 και ΙΙ-558 οικο­δο­μών Ρόδου στο ΟΤ 12 του εγκε­κρι­μέ­νου σχεδίου της πόλης της Ρόδου στο ποσό των 1400 ευρώ ανά τ.μ. και για τα κτί­σματα που υπάρ­χουν στην ανωτέρω προ­σκυ­ρού­μενη έκταση στο ποσό των 800 ευρώ ανά τ.μ.

Στο μεταξύ ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αριθμ. 1851/2013 νεότερη απόφασή του αναί­ρεσε και την τελευ­ταία απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου (1/2012).

Το δικα­στή­ριο έκρινε συγκε­κρι­μένα ότι η άσκηση του δικαιώ­μα­τος του δήμου για καθο­ρι­σμό ξεχω­ρι­στής απο­ζη­μί­ω­σης για τα κτί­σματα που ανέ­γει­ραν η δικαιο­πά­ρο­χος της εται­ρείας αλλά και η ίδια στις προ­σκυ­ρού­με­νες στην ιδιο­κτη­σία τους εδα­φι­κές εκτά­σεις αυτού απα­γο­ρεύ­ε­ται, καθόσον, υπερ­βαί­νει προ­φα­νώς τα όρια που επι­βάλ­λουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο οικο­νο­μι­κός σκοπός του δικαιώ­μα­τος της κυριό­τη­τας επί του ακι­νή­του.