Προστασία, προσαρμογή και διαφάνεια

Ο νέος ερ­γα­σια­κός νόμος έρ­χε­ται -αν και με κα­θυ­στέ­ρη­ση- σε ση­μα­ντι­κή καμπή. Μετά την παν­δη­μι­κή κρίση, που μας πήγε πίσω χρο­νι­κά και ου­σια­στι­κά, χρειά­ζε­ται να φύ­γου­με γρή­γο­ρα μπρο­στά. Μπο­ρού­με να το πε­τύ­χου­με. Το γεν­ναίο πα­κέ­το που θα λά­βου­με από το Τα­μείο Ανά­καμ­ψης θα διο­χε­τευ­θεί κυ­ρί­ως σε επεν­δύ­σεις σε νέους το­μείς της οι­κο­νο­μί­ας. Που ση­μαί­νει νέους τρό­πους δου­λειάς. Αυ­το­νό­η­το, ει­δι­κά όταν οι νέες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας συν­δέ­ο­νται με τε­χνο­λο­γία, πε­ρι­βάλ­λον υπη­ρε­σί­ες νέου τύπου. Στό­χος είναι η αύ­ξη­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας της οι­κο­νο­μί­ας, κα­λύ­τε­ρες αμοι­βές, ανα­βάθ­μι­ση του ερ­γα­σια­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και κα­λύ­τε­ρη ποιό­τη­τα ζωής. Με δύο λόγια, η αγορά ερ­γα­σί­ας θα χρεια­στεί να αντα­πο­κρι­θεί στα νέα δε­δο­μέ­να, με την υιο­θέ­τη­ση καλών ευ­ρω­παϊ­κών πρα­κτι­κών. Επο­μέ­νως, η προ­σαρ­μο­γή της νο­μο­θε­σί­ας στις οι­κο­νο­μι­κές, τε­χνο­λο­γι­κές και κοι­νω­νι­κές εξε­λί­ξεις του σή­με­ρα κι όχι του 1982 είναι κα­θή­κον για την κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη.

Οι ρυθ­μί­σεις του νόμου Χα­τζη­δά­κη είναι ση­μα­ντι­κές. Ολες. Η αντι­πο­λί­τευ­ση έχει τα­μπου­ρω­θεί πίσω από ένα χο­ντρό ψέμα: «κα­τάρ­γη­ση οκτα­ώ­ρου». Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, συμ­βαί­νει ακρι­βώς το αντί­θε­το. Στο άρθρο 55 κα­το­χυ­ρώ­νο­νται με τρόπο ρητό και πα­νη­γυ­ρι­κό και το 8ωρο και η πεν­θή­με­ρη ερ­γα­σία. Δια­βά­στε: «Κα­θιε­ρώ­νε­ται σε όλους ανε­ξαι­ρέ­τως τους κλά­δους ερ­γα­σί­ας και σε όλους τους το­μείς οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας η οκτά­ω­ρη ημε­ρή­σια, η σα­ρα­ντά­ω­ρη εβδο­μα­διαία και η πεν­θή­με­ρη ερ­γα­σία». Τε­λεία και παύλα. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και δυ­στυ­χώς, στην ουρά του, αρι­στε­ρι­στές, ακόμη και «Γεν­νη­μα­τι­κοί» ρί­χνουν όλο το επι­κοι­νω­νια­κό τους βάρος σε ψεύ­τι­κα δι­λήμ­μα­τα. Το «κόλπο» είναι πα­ρα­τα­ξια­κό, κομ­μα­τι­κό και προ­φα­νώς πο­λι­τι­κό: να δια­μοι­ρα­στούν το λε­γό­με­νο «αρι­στε­ρό ακρο­α­τή­ριο».

Είναι αλή­θεια ότι το σχέ­διο Χα­τζη­δά­κη δεν κλεί­νει τα μάτια στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ούτε όμως κλεί­νει το μάτι στα υπαρ­κτά προ­βλή­μα­τα της αγο­ράς ερ­γα­σί­ας, όπως είναι η “μαύρη” ερ­γα­σία και οι απλή­ρω­τες υπε­ρω­ρί­ες, όπως έκανε στην κυ­βερ­νη­τι­κή θη­τεία του ο κ. Τσί­πρας. Έρ­χε­ται να ρυθ­μί­σει και με αυτόν τον τρόπο να ανα­τρέ­ψει ένα κα­θε­στώς που πα­γιώ­θη­κε με τα χρό­νια της με­γά­λης κρί­σης. Θέτει όρια, βρί­σκει δι­κλεί­δες ασφα­λεί­ας, διευ­κο­λύ­νει και τις δύο πλευ­ρές, ερ­γο­δο­σία και ερ­γα­ζό­με­νο, ώστε, τε­λι­κά να βάλει μια τάξη στις επι­κρα­τού­σες συν­θή­κες αυ­θαι­ρε­σί­ας.

Έτσι, «ευά­λω­τες» επαγ­γελ­μα­τι­κές ομά­δες όπως ερ­γα­ζό­με­νοι σε delivery και κού­ριερ θω­ρα­κί­ζο­νται. Αί­ρο­νται αδι­κί­ες, καθώς οι απο­ζη­μιώ­σεις των ερ­γα­το­τε­χνι­τών παύ­ουν να είναι κα­τώ­τε­ρες και εξι­σώ­νο­νται με τις απο­ζη­μιώ­σεις των υπαλ­λή­λων. Θε­σπί­ζε­ται για πρώτη φορά άδεια πα­τρό­τη­τας και μια σειρά άλλων ρυθ­μί­σε­ων που προ­σβλέ­πουν στην εξι­σορ­ρό­πη­ση της επαγ­γελ­μα­τι­κής με την προ­σω­πι­κή ζωή. Μπαί­νει τέλος στην αδή­λω­τη ερ­γα­σία με την κα­το­χύ­ρω­ση των υπε­ρω­ριών, οι οποί­ες εναρ­μο­νι­ζό­με­νες με τον ευ­ρω­παϊ­κό μέσο όρο αυ­ξά­νο­νται σε 150 ώρες. Συ­να­κό­λου­θα αυ­ξά­νε­ται και το πε­ρι­θώ­ριο του ερ­γα­ζό­με­νου να βγά­λει επι­πλέ­ον χρή­μα­τα, νό­μι­μα.  Ενώ, οι υπε­ρω­ρί­ες που δεν τη­ρούν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του νόμου θα αμεί­βο­νται με προ­σαύ­ξη­ση 120% αντί για 80%. Όλα τα πα­ρα­πά­νω υπό το άγρυ­πνο μάτι του ΣΕΠΕ, το οποίο φεύ­γει από το Υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας, ανα­βαθ­μί­ζε­ται και λει­τουρ­γεί πια ως Ανε­ξάρ­τη­τη Αρχή, με ισχυ­ρό­τε­ρο ρόλο και πε­ρισ­σό­τε­ρες δυ­να­τό­τη­τες.

Πε­ρισ­σό­τε­ρες, όμως, είναι και οι δυ­να­τό­τη­τες που θα έχει εφε­ξής ο ερ­γα­ζό­με­νος. Αφε­νός ως προς τα μέσα που θα έχει για να αμυν­θεί ένα­ντι ενός «κακού» ερ­γο­δό­τη, καθώς ο κα­τά­λο­γος των άκυ­ρων απο­λύ­σε­ων διευ­ρύ­νε­ται, ενώ το βάρος από­δει­ξης με­τα­κυ­λί­ε­ται στον ερ­γο­δό­τη.  Αφε­τέ­ρου ως προς τον τρόπο και χρόνο ερ­γα­σί­ας του, κάτι που επι­τυγ­χά­νε­ται μέσω της διευ­θέ­τη­σης. Κάθε ερ­γα­ζό­με­νος θα έχει την δυ­να­τό­τη­τα να επι­λέ­γει πε­ρισ­σό­τε­ρες ώρες ερ­γα­σί­ας κά­ποιες ημέ­ρες με αντάλ­λαγ­μα πε­ρισ­σό­τε­ρες ώρες σχό­λης άλλες. Χωρίς να χάνει από το μισθό του και χωρίς να υπάρ­χει κίν­δυ­νος από­λυ­σής του σε πε­ρί­πτω­ση δια­φω­νί­ας με τον ερ­γο­δό­τη ως προς τη διευ­θέ­τη­ση.

Πρό­κει­ται για ένα σύ­στη­μα που εφαρ­μό­ζε­ται ήδη με επι­τυ­χία σε αρ­κε­τούς κλά­δους, όπως είναι ο χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κός, ο ξε­νο­δο­χεια­κός, αλλά και ο αγρο­τι­κός κλά­δος, όπου κά­ποιοι μήνες του χρό­νου είναι πιο απαι­τη­τι­κοί από άλ­λους. Ενώ, όσοι έχουν επαγ­γελ­μα­τι­κή εμπει­ρία σε εται­ρεί­ες νέες τε­χνο­λο­γί­ας γνω­ρί­ζουν ήδη τα οφέλη της διευ­θέ­τη­σης του χρό­νου ερ­γα­σί­ας και ανα­γνω­ρί­ζουν τη συμ­βο­λή του το προ­σε­χές διά­στη­μα.

Ως προς το πε­ρί­φη­μο ζή­τη­μα με τη «διευ­θέ­τη­ση», τα πράγ­μα­τα είναι απλά: ό,τι ίσχυε μέχρι σή­με­ρα, με δια­τά­ξεις πα­λαιές και νε­ό­τε­ρες που έφερε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, διευ­ρύ­νε­ται και στις επι­χει­ρή­σεις και τους ερ­γα­ζο­μέ­νους που έμε­ναν έξω από το νόμο, με απο­τέ­λε­σμα να γί­νο­νται «προ­σω­πι­κές» συ­νεν­νο­ή­σεις. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι απο­κτούν δι­καιώ­μα­τα και οι επι­χει­ρή­σεις δυ­να­τό­τη­τες κα­λύ­τε­ρης ορ­γά­νω­σης. Όλα τα άλλα είναι φωνές και τρο­μο­κρα­τία.

Οι ση­με­ρι­νές προ­κλή­σεις και η εξέ­λι­ξη της κοι­νω­νί­ας απαι­τούν ευ­ε­λι­ξία και μια αγορά ερ­γα­σί­ας που θα λει­τουρ­γεί βάσει ξε­κά­θα­ρων κα­νό­νων και καλών  ρυθ­μί­σε­ων. Αυτό επι­διώ­κει το νέο ερ­γα­σια­κό αυτό δεν κα­τα­λα­βαί­νουν στην αντι­πο­λί­τευ­ση. Κρίμα!

Ο Μπά­μπης Πα­πα­δη­μη­τρί­ου είναι δη­μο­σιο­γρά­φος και βου­λευ­τής Ν.Δ.