Ο αστυνομικός που έγινε δήμαρχος Χάλκης

Υπη­ρέ­τησε στο Α.Τ. Εξαρ­χείων από το 1999 έως το 2006. Έζησε αρκετά επει­σό­δια και, όπως λέει στο ethnos.gr «πολλές φορές ένιωσα τι θα πει αλη­θι­νός κίν­δυ­νος. Αυτά τα χρόνια στα Εξάρ­χεια με έμαθαν να μην φοβάμαι και να αντι­κρίζω αυτά που με τρο­μά­ζουν κατά­ματα». Αργό­τερα, υπη­ρέ­τησε για δέκα χρόνια δίπλα στον βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου και αντι­πρό­ε­δρο της Βουλής, Δημήτρη Κρε­μα­στινό. Ο λόγος για τον νέο δήμαρχο Χάλκης, Άγγελο Φρα­γκάκη. Ο ίδιος με πατέρα λοστρόμο στα καράβια από πολύ μικρός, όπως περι­γρά­φει στη συνέ­ντευξή του, έμαθε να δου­λεύει και να τιμά το νησί του. Και γι’ αυτό επέ­στρεψε σε αυτό, πλέον, ως δήμαρ­χος, για να αλλάξει την εικόνα της Χάλκης.

Ακο­λου­θεί η συνέ­ντευξή του 

Πώς απο­φα­σί­σατε να βάλετε υπο­ψη­φιό­τητα για να διεκ­δι­κή­σετε το δήμο;

«Η υπο­ψη­φιό­τητά μου δεν είχε σκοπό την διεκ­δί­κηση του δήμου Χάλκης αλλά την βαθιά μου επι­θυ­μία να δώσω στον δήμο όσα πραγ­μα­τικά αξίζει μέσω της εκλογής μου.

Η απόφαση αυτή ρίζωσε μέσα μου κάπως απρό­σμενα, όταν ένιωσα την αποδοχή από την κοι­νω­νία της Χάλκης και αφού πρώτα είχα απο­δεί­ξει έμπρα­κτα την αγάπη μου, για τον τόπο μου. Από το 2006 όπου ιδρύ­θηκε ο Αθλη­τι­κός Σύλ­λο­γος Χάλκης έως σήμερα είμαι προ­πο­νη­τής στο τμήμα ποδο­σφαί­ρου και μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου του Σωμα­τείου. Το 2017 ολο­κλη­ρώ­θηκε η δημιουρ­γία του γηπέδου του Αθλη­τι­κού Συλ­λό­γου Χάλκης με τη βοήθεια προ­γράμ­μα­τος του ΕΣΠΑ και της Ανα­πτυ­ξια­κής Δωδε­κα­νή­σου και έτσι πλέον η τοπική ομάδα του Α.Σ. Χάλκης έχει το δικό της γήπεδο. Επι­πλέον στις σύγ­χρο­νες εγκα­τα­στά­σεις του αθλη­τι­κού κέντρου  στε­γά­ζε­ται και η Σχολή Ποδο­σφαί­ρου Ολυ­μπια­κού Ρόδου, η οποία αριθμεί πάνω από 100 παιδιά από 6 έως 16 ετών από όλο το νησί.

Βρί­σκο­μαι δίπλα στον τόπο μου, τη Χάλκη, πολύ πριν πάρω την απόφαση να ασχο­ληθώ με τα κοινά, πολύ πριν την υπο­ψη­φιό­τητα και τελικά την αποδοχή μου από τον κόσμο της Χάλκης. Το αίσθημα ευθύνης και κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς με είχε κυριεύ­σει από τα πρώτα χρόνια της ενη­λι­κί­ω­σής μου. Τώρα πια θα έχω την δυνα­τό­τητα να δημιουρ­γήσω ακόμη περισ­σό­τερα για τον τόπο μου».

Γέννημα θρέμμα στη Χάλκη, με πατέρα ψαρά. Πόσο εύκολα ήταν τα χρόνια στο νησί; 

«Θα σας πάω πίσω τότε που ήμουν πολύ μικρός σχεδόν παιδί του Δημο­τι­κού. Τότε ο πατέρας μου εργα­ζό­ταν ως λοστρό­μος στα καράβια και πραγ­μα­το­ποιούσε υπε­ρα­τλα­ντικά ταξίδια. Μάλιστα, θέλω να αναφέρω πως όλα τα παιδιά της ηλικίας μου προ­έρ­χο­νται από ναυ­τι­κές οικο­γέ­νειες, καθώς δεν υπήρχε κάποια άλλη επαγ­γελ­μα­τική ενα­σχό­ληση στον τόπο μας. Εκείνα τα χρόνια ήταν δύσκολα και αληθινά. Δύσκολα γιατί μεγά­λωνα σε έναν τόπο με παντελή έλλειψη πρω­το­βάθ­μιων δομών Υγείας, γιατί το νησί μας δεν είχε ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα κοι­νω­νικά αγαθά: το νερό. Και όλοι μας αντι­με­τω­πί­ζαμε τις δυσκο­λίες που συνε­πά­γο­νται αυτές οι σημα­ντι­κές ελλεί­ψεις. Αλλά και αληθινά χρόνια, γιατί η έλλειψη του πατέρα μου με έκανε να αναλάβω ευθύνες και καθή­κο­ντα ως μεγα­λύ­τε­ρος γιος. Να σταθώ δίπλα στη μάνα μου και να την βοηθώ στο μεγά­λωμα των δύο μικρό­τε­ρων αδελφών μου, του Λάμπρου και του Γιάννη όταν με είχαν ανάγκη. Ακόμα και όταν ο πατέρας μου ανα­γκά­στηκε εξαι­τίας ενός προ­βλή­μα­τος υγείας που αντι­με­τώ­πιζε να εγκα­τα­λεί­ψει τα καράβια και να ασχο­λη­θεί με το ψάρεμα, μια ενα­σχό­ληση η οποία ξεκί­νησε το 1982, όταν απέ­κτησε το καΐκι “Άγγελος” ακόμα και τότε ένιωσα την ανάγκη να είμαι δίπλα του και να τον βοηθάω με τα δίχτυα και τα παρα­γά­δια.

Όπως μπορεί κανείς να κατα­λά­βει λοιπόν από την σύντομη περι­γραφή μου δεν ήταν εύκολα τα παιδικά χρόνια στη Χάλκη, δεν ήταν όμως και δύσκολα, είχαν μια γεύση γλυ­κό­πι­κρη, θεω­ρούσα τότε. Τώρα πια νιώθω πως σε αυτά τα αθώα, τρυφερά και ευαί­σθητα χρόνια της Χάλκης και στην οικο­γέ­νειά μου οφείλω όλα όσα είμαι σήμερα και μέσω των πράξεων μου και των έργων μου οφείλω να ευχα­ρι­στήσω τον τόπο μου».

Ήσασταν αστυ­νο­μι­κός και είχατε υπη­ρε­τή­σει στα Εξάρ­χεια. Γιατί απο­φα­σί­σατε να βγάλετε την στολή και να δώσετε τον αγώνα στο νησί;

«Το επάγ­γελμα μου και η θητεία μου στα Εξάρ­χεια μου έδωσαν ένα μεγάλο μάθημα ζωής, το οποίο με εφο­δί­ασε με αυτο­πει­θαρ­χία, υπευ­θυ­νό­τητα, επαγ­γελ­μα­τι­σμό, συνέ­πεια και υπακοή σε κανόνες. Με δίδαξε και με έκανε να αγω­νί­ζο­μαι για την ζωή, να παλεύω και να μην τα παρατάω ποτέ.

Η στολή του αστυ­νο­μι­κού βγήκε, επειδή ένιωσα την ανάγκη να μπω σε με μια δια­φο­ρε­τική στολή αυτή την φορά, μια στολή που την βαραί­νουν ευθύνες και η τερά­στια ανάγκη μου για προ­σφορά. Θεώρησα πως τώρα ήταν η σωστή στιγμή για αυτή την αλλαγή στην ζωή μου, πως τώρα η Χάλκη με χρεια­ζό­ταν κοντά της».

Στα Εξάρ­χεια σχεδόν κάθε βράδυ σημειώ­νο­νται επει­σό­δια. Τι έχετε ζήσει εσείς εν ώρα υπη­ρε­σίας;

«Από το 1999 έως το 2006 υπη­ρέ­τησα στο Τμήμα του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Εξαρ­χείων. Σε καθη­με­ρινή βάση τα περι­στα­τικά ήταν τέτοια που θα μπο­ρού­σαν να χαρα­κτη­ρι­στούν θέματα ζωής και θανάτου. Η επι­κιν­δυ­νό­τητα που χαρα­κτη­ρί­ζει αυτό το επάγ­γελμα απο­τυ­πώ­νε­ται 100% σε μια βάρδια οκτώ ωρών στα Εξάρ­χεια. Εγώ και οι συνά­δελ­φοί μου ήμασταν ανα­γκα­σμέ­νοι να φοράμε αλε­ξί­σφαιρο γιλέκο και ο ατο­μι­κός μας οπλι­σμός να βρί­σκε­ται σε πλήρη ετοι­μό­τητα πρώτα από όλα για να δια­σφα­λί­σουμε τη δική μας ατομική ασφά­λεια και μετέ­πειτα όλων των πολιτών. Πολλές φορές ένιωσα τι θα πει αλη­θι­νός κίν­δυ­νος. Αυτά τα χρόνια στα Εξάρ­χεια με έμαθαν να μην φοβάμαι και να αντι­κρίζω αυτά που με τρο­μά­ζουν κατά­ματα».

Υπη­ρε­τή­σατε δίπλα στον Βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου και Αντι­πρό­ε­δρο της Βουλής Δημήτρη Κρε­μα­στινό για δέκα χρόνια. Ήταν, φαντά­ζο­μαι, ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Ήταν όμως και αυτή η εμπει­ρία που σας έκανε να διεκ­δι­κή­σετε τον δήμο;  

«Τα τελευ­ταία δέκα χρόνια βρί­σκο­μαι δίπλα στη μεγα­λύ­τερη επι­στη­μο­νική και πολι­τική προ­σω­πι­κό­τητα της Δωδε­κα­νή­σου. Η παρου­σία μου δίπλα του ήταν κάτι περισ­σό­τερο από διδα­κτο­ρικό στην ίδια την ζωή και το κυριό­τερο στην δια­χεί­ριση κατα­στά­σεων και ανθρώ­πι­νων συμπε­ρι­φο­ρών. Διδά­χθηκα πως με μεθο­δι­κό­τητα, οργά­νωση και απο­φα­σι­στι­κό­τητα μπορούν και τα πιο δύσκολα έργα να γίνουν πραγ­μα­τι­κό­τητα. Η συνα­να­στροφή μου με τα προ­βλή­ματα και τις ανη­συ­χίες του κόσμου, μού ξύπνη­σαν το αίσθημα προ­σφο­ράς και ενα­σχό­λη­σης με τα κοινά. Τα χρόνια της θητείας μου δίπλα στον  κ. Δημήτρη Κρε­μα­στινό με εφο­δί­α­σαν με τα κίνητρα, τις γνώσεις και τις πολύ­τι­μες συμ­βου­λές του, οι οποίες θα απο­τε­λέ­σουν για εμένα γνώμονα στη χρηστή διοί­κηση του Δήμου».

Ποιοι είναι οι στόχοι σας και τι θα επι­διώ­ξετε να κάνετε μακρο­πρό­θε­σμα;

«Άμεσος στόχος μου είναι η ενότητα και η συνερ­γα­σία όλων των μελών του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου. Δεν υπάρχει νικητής και ηττη­μέ­νος για την επόμενη ημέρα του νησιού. Μόνο με ομα­δι­κό­τητα θα δώσουμε στη Χάλκη αυτό που πραγ­μα­τικά της αξίζει.

Επόμενο στόχο απο­τε­λούν οι τομείς της αλιείας, της κτη­νο­τρο­φίας και του του­ρι­σμού, στους οποίους θα δοθεί ιδιαί­τερη έμφαση, καθώς είναι οι κύριες πηγές εισο­δή­μα­τος των κατοί­κων του νησιού. Επίσης, η ορα­μα­τική απορ­ρό­φηση ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των για τη βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των πολιτών αλλά και της δια­μο­νής των επι­σκε­πτών απο­τε­λούν προ­τε­ραιό­τητα στα σχέδιά μας.

Πρω­ταρ­χι­κός στόχος είναι η δημιουρ­γία των απα­ραί­τη­των κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κών κρι­τη­ρίων, ώστε να γυρίσει πίσω στον τόπο του ο χαλ­κί­τι­κος λαός με τις οικο­γέ­νειές του.

Μακρο­πρό­θε­σμα η Χάλκη θα γίνει πρότυπο νησί μέσω της χρήσης ανα­νε­ώ­σι­μων πηγών ενέρ­γειας. Δηλαδή θα αφή­σουμε πίσω μας την υπάρ­χουσα παρα­δο­σιακή ενέρ­γεια που προ­έρ­χε­ται από πηγές όπως το πετρέ­λαιο και ο άνθρα­κας και θα προ­σα­να­το­λι­στούμε σε μια πιο σύγ­χρονη, εκμε­τάλ­λευση ενέρ­γειας με χρήση του ήλιου του αέρα και του νερού, τα οποία υπάρ­χουν σε αφθονία στην πατρίδα μας.

Επι­πλέον, και η ανέ­γερση αθλη­τι­κού κέντρου βρί­σκε­ται στα άμεσα πλάνα μας. Σε αυτό θα φιλο­ξε­νεί­ται μια μεγάλη γκάμα αθλη­μά­των όπως το βόλεϊ, το μπάσκετ, το τένις, το πινγκ πονγκ και θα περι­λαμ­βά­νει πολυ­χώρο με βιβλιο­θήκη και αίθουσα εκδη­λώ­σεων, τα οποία θα παρέ­χο­νται δωρεάν στα παιδιά και στους δημότες ώστε ο ελεύ­θε­ρος χρόνος όλων μας να είναι πιο δημιουρ­γι­κός.

Κλεί­νο­ντας, θα σας πω πως η Χάλκη -όπως και όλα τα μικρά και μεγάλα νησιά της πατρί­δας μας- δεν έχει όρια, τα όρια τα θέτουν οι άνθρω­ποι και όχι η γεω­γρα­φική θέση και η έκταση ενός τόπου. Η Χάλκη είναι ένα μικρό αιγαιο­πε­λα­γί­τικο νησί αλλά η μαγεία της είναι απέ­ρα­ντη. Αυτό μπορεί κανείς να το κατα­λά­βει από τη στιγμή που θα αντι­κρί­σει το λιμάνι της για πρώτη φορά.

Στο πλαίσιο της θητείας μου θα εξα­ντλήσω όλες τις δυνά­μεις, τις γνώσεις και τις εμπει­ρίες μου ώστε να δώσω στη Χάλκη τη διά­σταση που πραγ­μα­τικά της αξίζει με γνώμονα πάντα τη δικαιο­σύνη, τη δια­φά­νεια, την ανι­διο­τέ­λεια, τον διάλογο και το αίσθημα ευθύνης που με διέπει».

πηγή ethnos.gr