Το Τεχνικό επιμελητήριο μπορεί να παίξει ένα σημαντικό ρόλο για το Χωροταξικό της Θάλασσας.

ΜΙΑ ΕΥ­ΚΑΙ­ΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ Η ΕΥ­ΡΩ­ΠΗ – ΟΙ ΑΛ­ΛΗ­ΓΟ­ΡΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛ­ΛΗ­ΝΙ­ΚΟΥ ΚΡΑ­ΤΟΥΣ.

Ίσως να φαί­νε­ται πα­ρά­ξε­νο το να ισχυ­ρι­στώ ότι η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση είναι μια μο­ντέρ­να «Αυ­το­κρα­το­ρία», όπως ήταν στο πα­ρελ­θόν η Ρω­μαϊ­κή, η Βυ­ζα­ντι­νή και εν ολί­γοις και η Οθω­μα­νι­κή, όμως οι ανα­λο­γί­ες με επι­βε­βαιώ­νουν. Η Ε.Ε. είναι μια πο­λυ­ε­θνι­κή αυ­το­κρα­το­ρία μέσα στην οποία εί­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να υπάρ­χου­με ως Έθνος, δια­τη­ρώ­ντας την Γλώσ­σα, την Θρη­σκεία και την Πα­τρί­δα μας. Αυτές άλ­λω­στε είναι οι πα­ρα­κα­τα­θή­κες που μας άφη­σαν οι πρό­γο­νοί μας, που δη­μιούρ­γη­σαν ένα ανυ­πέρ­βλη­το πο­λι­τι­σμό κατά την διάρ­κεια εκα­το­ντά­δων αιώ­νων.

Οι κύ­ριες κοι­τί­δες του πο­λι­τι­σμού αυτού ήταν ανέ­κα­θεν τρεις θά­λασ­σες: το Αι­γαίο, το Ιόνιο και το Κρη­τι­κό πέ­λα­γος. Ένας πο­λι­τι­σμός που εξα­πλώ­νο­νταν στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο και δια­δό­θη­κε μέσω θα­λάσ­σης σε όλη την υδρό­γειο, όπως την ξέ­ρου­με και σή­με­ρα. Όταν μι­λά­με λοι­πόν για «ΠΑ­ΤΡΙ­ΔΑ» οι Έλ­λη­νες, μι­λά­με για αυτές τις θά­λασ­σες. Δεν έχει λοι­πόν κα­νέ­νας Έλ­λη­νας δι­καί­ω­μα να υπο­χω­ρεί στην οποιαν­δή­πο­τε επι-βουλή τους. Ακόμα και όταν μι­λά­με για Ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό μι­λά­με για όλες τις θά­λασ­σες του κό­σμου.

Οι παπ­πού­δες μας κα­τά­φερ­ναν και κρα­τού­σαν αλώ­βη­τη αυτή τη κλη­ρο­νο­μιά και μά­λι­στα κάτω από την μπότα διά­φο­ρων κα­τα­κτη­τών. Ήξε­ραν να δια­χει­ρί­ζο­νται με με­γά­λη επι­τυ­χία τις ευ­και­ρί­ες που τους παρου-σια­ζό­ντου­σαν κάθε φορά και επέ­βαλ­λαν έμ­με­σα τη βού­λη­ση τους στους εκά­στο­τε κα­τα­κτη­τές.

Το «Κρά­τος» της Θά­λασ­σας ήταν, είναι και θα είναι η βάση της ανά­πτυ­ξης ενός πο­λι­τι­σμού, ενός λαού. Η Ε.Ε. συ­νει­δη­το­ποιώ­ντας ότι η θα­λάσ­σια επι­κρά­τειά της θα είναι η βάση για να στη­ρί­ξει την μελ­λο­ντι­κή της Ανά­πτυ­ξη, απο­φά­σι­σε να επεν­δύ­σει στον χω­ρο­τα­ξι­κό σχε­δια­σμό για τις θα­λάσ­σιες δι­καιο­δο­σί­ες της. Μέσω του Χω­ρο­τα­ξι­κού Σχε­δια­σμού της θά­λασ­σας θα μπο­ρού­σε να δη­μιουρ­γή­σει πεδία αιο­λι­κής ενέρ-γειας, να κα­τα­σκευά­σει αγω­γούς ενέρ­γειας, ιχθυο­καλ­λιέρ­γειες, του­ρι­στι­κές ζώνες ανά­πτυ­ξης, κε­ντρι­κά λι-μάνια, πε­ριο­χές ναυ­πη­γεί­ων, να προ­στα­τεύ­σει το Πε­ρι­βάλ­λον και άλλα. Έτσι εξέ­δω­σε μια Οδη­γία το 2014, που στη­ρί­χθη­κε στο Διε­θνές Δί­καιο της Θα­λάσ­σης (UNCLOS, 1982) και επέ­βαλ­λε και στην Ελ­λά­δα να κα­ταρ­τί­σει Χω­ρο­τα­ξι­κά Σχέ­δια για τις θά­λασ­σές της και να τα υπο­βά­λει προς έγκρι­ση στην Ε.Ε., ώστε να κα­τα­στούν μέρος του συ­νο­λι­κού Ευ­ρω­παϊ­κού Σχε­δια­σμού.

Για την υλο­ποί­η­ση της Οδη­γί­ας, η Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή, προ­ε­τοί­μα­σε ένα χάρτη, από τις αρχές της δεκα-ετίας του 2000, που σύ­ντα­ξε το Πα­νε­πι­στή­μιο της Σε­βίλ­λης. Στον Χάρτη αυτόν απει­κο­νί­στη­κε η ΑΟΖ των Ευ­ρω­παϊ­κών κρα­τών με βάση το Δί­καιο της Θά­λασ­σας του 1982. Χωρίς αμ­φι­βο­λία, αυτή είναι η μο­να­δι­κή από­φα­ση της Ε.Ε. που βρί­σκε­ται σε πλήρη συμ­φω­νία με τους ελ­λη­νι­κούς στό­χους. Πα­ρό­λα αυτά η Ελ­λά­δα είναι η μόνη πα­ρά­κτια χώρα της Ε.Ε. που δεν υπέ­βα­λε Χω­ρο­τα­ξι­κό Σχε­δια­σμό. Έτσι η Ε.Ε. πα­ρέ­πεμ­ψε την Ελ­λά­δα στο δι­κα­στή­ριο του Λου­ξεμ­βούρ­γου για την αθέ­τη­ση της Οδη­γί­ας της (ελ­πί­ζω να είναι τα­κτι­κι-σμός). Μά­λι­στα πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι αυτό έγινε λίγες μέρες μετά την υπο­γρα­φή της δια­κή­ρυ­ξης των Αθη­νών, δη­λα­δή μιας συμ­φω­νί­ας με­τα­ξύ Ελ­λά­δας και Τουρ­κί­ας.

Βάσει του δι­καί­ου της Θά­λασ­σας η Απο­κλει­στι­κή Οι­κο­νο­μι­κή Ζώνη στις θά­λασ­σες κα­θο­ρί­ζε­ται με κοινή από­φα­ση των χωρών που έχουν με­τα­ξύ τους θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα, ως εκ τού­του για τον κα­θο­ρι­σμό της ΑΟΖ Ελ­λά­δος – Τουρ­κιάς θα χρειά­ζο­νταν μια κοινή συμ­φω­νία των δύο χωρών. Ο Χω­ρο­τα­ξι­κός Σχε­δια­σμός όμως, στη­ριγ­μέ­νος στον Χάρτη της Σε­βίλ­λης, δεν είναι μια υπό­θε­ση δύο χωρών, αλλά της Ε.Ε. και κα­νείς από τα μέλη ή συμ­βαλ­λό­με­νους με την Ε.Ε. δεν έχει δι­καί­ω­μα να τον πα­ρε­μπο­δί­σει.

Το Ελ­λη­νι­κό Κρά­τος αλ­λη­γο­ρεί διότι σκέ­πτε­ται τι θα πει η Τουρ­κία. Η Τουρ­κία όμως είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να δε­χτεί τον Χω­ρο­τα­ξι­κό Σχε­δια­σμό, αφού από το 1963 είναι χώρα προς έντα­ξη στην ΕΟΚ και υπέ­γρα­ψε μια συμ­φω­νία σύν­δε­σης η οποία ισχύ­ει μέχρι σή­με­ρα. Αυτή η Συμ­φω­νία προ­βλέ­πει εκτός των άλλων και τις υπο­χρε­ώ­σεις των δύο μερών: Ε.Ε. και Τουρ­κί­ας. Με το Άρθρο 25 λοι­πόν της συν­θή­κης για την έντα­ξή της κα­θο­ρί­ζε­ται ότι, κάθε συμ­βαλ­λό­με­νο μέρος μπο­ρεί να πα­ρα­πέμ­ψει στο συμ­βού­λιο σύν­δε­σης κάθε δια-φορά σχε­τι­κά με την εφαρ­μο­γή ή την ερ­μη­νεία της συμ­φω­νί­ας που αφορά την Κοι­νό­τη­τα, ένα κρά­τος

μέλος της Κοι­νό­τη­τας ή την Τουρ­κία. Το συμ­βού­λιο σύν­δε­σης μπο­ρεί, με από­φα­ση, να επι­λύ­σει τη δια­φο­ρά ή να απο­φα­σί­σει να υπο­βά­λει τη δια­φο­ρά στο Δι­κα­στή­ριο των Ευ­ρω­παϊ­κών Κοι­νο­τή­των ή σε οποιο­δή­πο­τε άλλο υφι­στά­με­νο δι­κα­στι­κό όρ­γα­νο. Κάθε μέρος απαι­τεί­ται να λάβει τα μέτρα που απαι­τού­νται για την εκτέ­λε­ση της από­φα­σης του Συμ­βου­λί­ου Σύν­δε­σης ή της δι­κα­στι­κής από­φα­σης. Απόρ­ροια αυτού του άρ-θρου ήταν και η θέση της Τουρ­κί­ας ένα­ντι της Κύ­πρου, όταν έκανε τον Χω­ρο­τα­ξι­κό Σχε­δια­σμό. Πε­ριο­ρί-στηκε σε μια ανα­κοί­νω­ση περί μη απο­δο­χής. Σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση θα έπρε­πε η Τουρ­κία να προ­σφύ­γει στο Δι­κα­στή­ριο του Λου­ξεμ­βούρ­γου και προ­φα­νώς έκρι­νε ότι θα ήταν άδι­κος κόπος.

Στην Ελ­λά­δα αυτή τη πε­ρί­ο­δο, το Τε­χνι­κό Επι­με­λη­τή­ριο έχει ανα­λά­βει το βάρος της σύ­ντα­ξης όλων των Χω­ρο­τα­ξι­κών και Πο­λε­ο­δο­μι­κών Σχε­δί­ων και με­τα­ξύ αυτών και τον Χω­ρο­τα­ξι­κό Σχε­δια­σμό της Θάλασ-σας. Στα πλαί­σια αυτών των δια­δι­κα­σιών η Δη­μο­κρα­τι­κή Πα­ρά­τα­ξη των Μη­χα­νι­κών (ΔΗ.ΠΑ.Μ.), πριν ένα χρόνο ξε­κί­νη­σε την προ­σπά­θεια προ­ώ­θη­σης του Θα­λάσ­σιου Σχε­δια­σμού για τα Δω­δε­κά­νη­σα. Η ΔΗ.ΠΑ.Μ. με την εκ­πρό­σω­πό της, κ. Τώνια Μο­ρο­πού­λου κα­τά­θε­σε έγ­γρα­φη πρό­τα­ση στην Διοί­κη­ση του Τ.Ε.Ε. Η ει­σή­γη­ση αυτή έγινε απο­δε­κτή από την πλειο­ψη­φία των μελών της Διοί­κη­σης και προ­ω­θή­θη­κε στα 5 συ­ναρ­μό­δια Υπουρ­γεία. Ένα από αυτά έφερε αντίρ­ρη­ση και το θέμα έμει­νε σε εκ­κρε­μό­τη­τα λόγω των γε­νι­κών εκλο­γών και των εκλο­γών στο Τ.Ε.Ε. Έτσι με νέα στοι­χεία η Πα­ρά­τα­ξη θα επα­νέλ­θει στο θέμα αυτό μέχρι την δι­καί­ω­σή της. Δεν είναι βέ­βαια το μόνο θέμα που η ακομ­μά­τι­στη αυτή πα­ρά­τα­ξη προ­ω­θεί για επί­λυ­ση. Με­τα­ξύ των άλλων ασχο­λεί­ται και με μια σειρά θε­μά­των που έχουν μεί­νει άλυτα εδώ και σα­ρά­ντα χρό­νια στη Ρόδο και γε­νι­κό­τε­ρα στη Δω­δε­κά­νη­σο. Στις εκλο­γές του Τ.Ε.Ε. που θα γί­νουν στις 19 Μαΐου η πα­ρά­τα­ξη αυτή εκ­προ­σω­πεί­ται στην Δω­δε­κά­νη­σο από τρεις νέους Μη­χα­νι­κούς: Ίκου­τα Χρυ-σάνθη, Πα­στρι­κό Νι­κό­λαο και Φαρ­μα­κί­δη Κων­στα­ντί­νο. Καλώ λοι­πόν τους συ­νά­δελ­φους να τους τιμή-σουν με την ψήφο τους.

Σε αυτές τις εκλο­γές, λόγω των κρί­σι­μων θε­μά­των που βρί­σκο­νται σε δια­δι­κα­σί­ες επί­λυ­σης, εύ­χο­μαι ώστε το πε­ρι­φε­ρεια­κό Τ.Ε.Ε., που από το 1990 έχει κα­τα­ντή­σει αντι­κά­μα­ρα των κομ­μά­των, να επα­νέλ­θει στην πρό­τε­ρη διεκ­δι­κη­τι­κή του στάση και να συ­νε­χί­σει να πα­λεύ­ει για όλα τα κοι­νω­νι­κά προ­βλή­μα­τα του Νομού της Δω­δε­κα­νή­σου. Το θέμα με το Χω­ρο­τα­ξι­κό της Θά­λασ­σας, που κα­θι­στά την Δω­δε­κά­νη­σο την με­γα­λύ-τερη Πε­ρι­φέ­ρεια της Χώρας, δεν είναι απλώς μια διεκ­δί­κη­ση είναι υπε­ρά­σπι­ση της πα­ρα­κα­τα­θή­κης των προ­γό­νων μας, όπως μας το είπε και ο Όμη­ρος: «μηδέ γένος πα­τέ­ρων αι­σχυ­νέ­μεν» (να μην ντρο­πιά­σεις (να τιμάς) το πα­τρι­κό γένος που ανή­κεις).

Του Νι­κο­λού Φαρ­μα­κί­δη

Πο­λι­τι­κού Μη­χα­νι­κού