Μία Ροδίτισσα στο Μπάκιγχαμ

Για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους, μία επί­σκε­ψη στο Λον­δί­νο πε­ρι­λαμ­βά­νει και μία βόλτα έξω από τα ανά­κτο­ρα του Μπά­κιγ­χαμ. Αυτή είναι η κο­ντι­νό­τε­ρη επαφή που μπο­ρούν να έχουν με τη βρε­τα­νι­κή βα­σι­λι­κή οι­κο­γέ­νεια. Για την Αν­δρια­νή Μα­νέτ­τα, όμως, αυτή είναι κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, μιας και ερ­γά­ζε­ται για το πα­λά­τι ως κει­με­νο­γρά­φος. Αυτό της εξα­σφά­λι­σε “πρώτη θέση” στην τε­λε­τή στέ­ψης που φά­νη­κε να κερ­δί­ζει το εν­δια­φέ­ρον του κό­σμου αυτό το Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο. Εξάλ­λου, η ίδια εμ­φα­νί­στη­κε σε διά­φο­ρα ελ­λη­νι­κά κα­νά­λια πε­ρι­γρά­φο­ντας την τε­λε­τή στέ­ψης, τις εκ­δη­λώ­σεις χαράς σε όλη τη Βρε­τα­νία και το γε­νι­κό­τε­ρο κλίμα. Πρό­κει­ται για μία εντυ­πω­σια­κή δια­δρο­μή, αν ανα­λο­γι­στεί κα­νείς ότι ξε­κί­νη­σε από τη Ρόδο, όπου με­γά­λω­σε.

Η Αν­δρια­νή είναι η δεύ­τε­ρη από τα τέσ­σε­ρα παι­διά της οι­κο­γέ­νειας Μαν­νέ­τα, δύο αγό­ρια και δύο κο­ρί­τσια. Ο πα­τέ­ρας της ήταν ιε­ρέ­ας με πλού­σιο φι­λαν­θρω­πι­κό έργο στα Δω­δε­κά­νη­σα, σκε­πτό­με­νος και μορ­φω­μέ­νος. Έμει­νε ορ­φα­νός από παιδί και έτσι βρήκε την οι­κο­γέ­νεια που δεν είχε στην Εκ­κλη­σία. Ήταν ένας από τους πιο στε­νούς φί­λους του Αρ­χιε­πι­σκό­που Χρι­στό­δου­λου. Ο τε­λευ­ταί­ος απο­τέ­λε­σε και ισχυ­ρό πρό­τυ­πο για την Αν­δρια­νή. Η απώ­λειά του, μά­λι­στα, κό­στι­σε ιδιαί­τε­ρα τόσο στην ίδια, όσο και στην υπό­λοι­πη οι­κο­γέ­νεια. Ο πα­τέ­ρας της ήταν από εκεί­νους που κου­βά­λη­σαν το φέ­ρε­τρο και έριξε πρώ­τος χώμα.

Η μη­τέ­ρα της ήταν εκ­παι­δευ­τι­κός. Πρω­το­πό­ρα και δυ­να­μι­κή ήταν η πρώτη που ανέ­λα­βε ένα πρό­γραμ­μα με κοι­νω­νιο­λό­γους και ψυ­χο­λό­γους, ώστε οι γο­νείς ανά­λο­γα με την ηλι­κία των παι­διών τους να είναι πιο εναρ­μο­νι­σμέ­νοι με αυτά. Οι κα­λύ­τε­ρες παι­δι­κές της ανα­μνή­σεις ήταν τα οι­κο­γε­νεια­κά τα­ξί­δια που έκα­ναν στο εξω­τε­ρι­κό, εκ­παι­δευ­τι­κά και λιτά. Αυ­στη­ροί, αλλά και με­τριο­πα­θείς, οι γο­νείς της χρη­σι­μο­ποιού­σαν τον διά­λο­γο και το χιού­μορ σε μία προ­σπά­θεια να κα­θο­δη­γή­σουν τα παι­διά τους, ώστε να χα­ρά­ξουν τη δική τους πο­ρεία στη ζωή με βάση αρχές.

Άρι­στη μα­θή­τρια και τε­λειο­μα­νής, η Αν­δρια­νή βιώ­νει την πρώτη “προ­σω­πι­κή ήττα”, όπως την πε­ρι­γρά­φει, όταν δεν κα­τα­φέρ­νει να μπει στη Νο­μι­κή Σχολή. Πα­ράλ­λη­λα με τις Πα­νελ­λή­νιες έδινε και εξε­τά­σεις για πτυ­χίο πιά­νου, έκανε χορό και αθλη­τι­σμό. Λόγω τραυ­μα­τι­σμού έπρε­πε να χει­ρουρ­γη­θεί δίχως κα­θυ­στέ­ρη­ση και η πε­ρι­πέ­τεια αυτή συ­νέ­πε­σε με τις εξε­τά­σεις. Έχασε για ελά­χι­στα μόρια τη Νο­μι­κή και ο κό­σμος χά­θη­κε γι’ αυτήν. Η μη­τέ­ρα της ήταν αυτή που συ­μπλή­ρω­σε το μη­χα­νο­γρα­φι­κό της, θε­ω­ρώ­ντας ότι η Φι­λο­λο­γία θα ήταν ιδα­νι­κή για μία νεαρή γυ­ναί­κα που θα επι­θυ­μού­σε σύ­ντο­μα να δη­μιουρ­γή­σει τη δική της οι­κο­γέ­νεια. Η Αν­δρια­νή, όμως, είχε άλλα σχέ­δια.

Δια­βά­τε τη συ­νέ­χεια ΕΔΩ