Ανοίγει ο δρόμος για μαζικές προσφυγές κατά της αυξήσεως του ΦΠΑ!

Tην δυνα­τό­τητα νέων και μάλιστα μαζικών προ­σφυ­γών για την ακύρωση πλέον του νόμου με τον οποίον καταρ­γή­θη­καν οι μειω­μέ­νοι συντε­λε­στές ΦΠΑ στα νησιά «ανοί­γουν» οι υπ’ αρίθμ. 1231, 1232, 1233, 1234, 1235 και 1236/2017 απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας!!

Μπορεί συγκε­κρι­μένα η  πρώτη μάχη για την κατάρ­γηση του επαί­σχυ­ντου νόμου να χάθηκε ενώπιον της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, όπως απε­κά­λυψε την Παρα­σκευή η «δημο­κρα­τική», πλην όμως από το δια­τα­κτικό των απο­φά­σεων που εκδό­θη­καν από την Ολο­μέ­λεια του Ανώ­τα­του Ακυ­ρω­τι­κού Δικα­στη­ρίου, δίδο­νται πλέον δύο δυνα­τό­τη­τες:

1. Οσοι επι­τη­δευ­μα­τίες έχουν κατα­βά­λει ΦΠΑ με αυξη­μένο συντε­λε­στή στο διά­στημα από 11 Οκτω­βρίου 2015 έως 27 Μαΐου 2016 δύνα­νται να αιτη­θούν την επι­στροφή του και σε περί­πτωση αρνή­σεως των οικείων ΔΟΥ να προ­σφύ­γουν ενώπιον των Διοι­κη­τι­κών Πρω­το­δι­κείων.

2.Για το επόμενο διά­στημα δύνα­νται να μην πλη­ρώ­σουν τον αυξη­μένο ΦΠΑ και να προ­σβά­λουν με πρότυπη δίκη το Νόμο 4389/2016,  ο οποίος ακο­λού­θησε την από 29.9.2015 υπουρ­γική απόφαση με την οποίαν καταρ­γή­θη­καν οι  μειω­μέ­νοι συντε­λε­στές ΦΠΑ, η οποία είχε προ­σβλη­θεί ενώπιον του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας.

Ο καθη­γη­τής διοι­κη­τι­κού δικαίου κ. Πάνος Λαζα­ρά­τος, της δικη­γο­ρι­κής εται­ρείας «Λαζα­ρά­τος και Συνερ­γά­τες», που επι­με­λή­θηκε των προ­σφυ­γών, χθες με δηλώ­σεις του στη «δημο­κρα­τική» κατέ­στησε σαφές ότι η έκδοση των απο­φά­σεων της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας με τις οποίες κρί­θη­καν ως καταρ­γη­θεί­σες οι δίκες (οι απο­φά­σεις είναι στο στάδιο της καθα­ρο­γρα­φής) δεν απε­μπο­λούν τα δικαιώ­ματα των νησιω­τών καθώς ανοί­γουν ουσια­στικά δύο δυνα­τό­τη­τες, οι οποίες και μνη­μο­νεύ­ο­νται σ’ αυτές.

Εξήγησε συγκε­κρι­μένα ότι με τις απο­φά­σεις της Ολο­με­λείας ούτε απορ­ρί­πτο­νται ούτε γίνο­νται δεκτοί οι ισχυ­ρι­σμοί των προ­σφευ­γό­ντων (τις προ­σφυ­γές άσκησαν επι­χει­ρη­μα­τίας της Μυκόνου, Επι­με­λη­τή­ρια των νησιών, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου κι αυτού της Δωδε­κα­νή­σου, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, ο Δήμος Μυκόνου και οι Δικη­γο­ρι­κοί Σύλ­λο­γοι Σύρου και Νάξου) αλλά της εκδό­σεως της υπουρ­γι­κής απο­φά­σεως, που είχε προ­σβλη­θεί, ακο­λού­θησε η ψήφιση του άρθρου 52 του Νόμου 4389/2016, που ούτε κυρώνει ούτε και καταρ­γεί την Υπουρ­γική Απόφαση.

Απο­τε­λεί συγκε­κρι­μένα νέα αυτό­νομη ρύθμιση, που ισχύει μετά την ψήφισή της και έχει το ίδιο απο­τέ­λε­σμα δηλαδή της αύξησης των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ στα νησιά.

Για το ενδιά­μεσο διά­στημα όμως από την 11η Οκτω­βρίου 2015 από την έκδοση της Υπουρ­γι­κής Από­φα­σης έως την 27η Μαΐου 2016, που ψηφί­στηκε ο ως άνω νόμος, υφί­στα­ται αυτο­τε­λές δικαί­ωμα, το οποίο ανα­γνω­ρί­ζε­ται από τις απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας με ειση­γή­τρια την πρόεδρο κ. Ευαγ­γε­λία Νίκα.

Θυμί­ζουμε ότι στις προ­σφυ­γές που ασκή­θη­καν έγινε επί­κληση 7 λόγων ακυ­ρώ­σεως της Κοινής Υπουρ­γι­κής Από­φα­σης με την οποία καταρ­γή­θη­καν οι μειω­μέ­νοι συντε­λε­στές ΦΠΑ σε 6 μόνο νησιά από την 1η Οκτω­βρίου 2015.

Θυμί­ζουμε ακόμη ότι οι προ­σφυ­γές κατα­τέ­θη­καν αρχικά στο 7μελούς σύν­θε­σης Β΄ Τμήμα του ΣτΕ και εκείνο με την σειρά του, λόγω της εξαι­ρε­τι­κής σοβα­ρό­τη­τας του θέματος, το παρέ­πεμψε απευ­θείας στην Ολο­μέ­λεια.

Με τις προ­σφυ­γές ζητή­θηκε να ακυ­ρω­θεί ως αντι­συ­νταγ­μα­τική, παρά­νομη και αντί­θετη στην ευρω­παϊκή νομο­θε­σία, η σχετική υπουρ­γική απόφαση σύμφωνα με την οποία από 1.10.2015 ισχύει αυξη­μέ­νος συντε­λε­στής ΦΠΑ σε Ρόδο, Σαντο­ρίνη, Μύκονο, Νάξο, Πάρο και Σκιάθο.

Καταγ­γέλ­λε­ται η επίμαχη υπουρ­γική απόφαση ως παρά­νομη και υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι αντί­κει­ται στο συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μένο δικαί­ωμα της ισό­τη­τας των πολιτών καθώς «ο φόρος δεν μπορεί να βαρύνει ορι­σμένο μόνο κύκλο προ­σώ­πων και να πλήττει ορι­σμένη μόνο κατη­γο­ρία φορο­λο­γου­μέ­νων», ενώ υπο­γραμ­μί­ζε­ται ότι «η επιβολή αυξη­μέ­νου ΦΠΑ σε ορι­σμένα μόνο νησιά, χωρίς να υπάρ­χουν συγκε­κρι­μένα κρι­τή­ρια, ισο­δυ­να­μεί με επιβολή νέου φόρου στα νησιά αυτά».

Υπο­στη­ρί­ζε­ται ακόμη ότι παρα­βιά­ζε­ται και η συνταγ­μα­τική αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας αφού οι κάτοι­κοι των 6 αυτών νησιών βαρύ­νο­νται με αυξη­μένο ΦΠΑ σε σχέση με τους κατοί­κους των άλλων νησιών του Αιγαίου και της ηπει­ρω­τι­κής Ελλάδας.

Τέλος, υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι παρα­βιά­ζε­ται η Ευρω­παϊκή Οδηγία 2006/112/ΕΚ που καθο­ρί­ζει κοινό σύστημα ΦΠΑ μεταξύ των κρατών μελών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Με το άρθρο 120 αυτής της Ευρω­παϊ­κής Οδηγίας –όπως υπο­γραμ­μί­ζε­ται στις προσφυγές- καθιε­ρώ­νε­ται μικρό­τε­ρος συντε­λε­στής ΦΠΑ στους νομούς Λέσβου, Χίου, Σάμου, Δωδε­κα­νή­σου, Κυκλά­δων και στα νησιά Θάσος, Βόρειες Σπο­ρά­δες, Σαμο­θράκη και Σκύρος.

Είχαν επι­ση­μά­νει επίσης ότι παρα­βιά­ζο­νται και τα άρθρα 43 και 78 του Συντάγ­μα­τος καθώς ο συντε­λε­στής του ΦΠΑ στα επίμαχα νησιά καθο­ρί­στηκε με υπουρ­γική απόφαση και όχι με νόμο ή με Προ­ε­δρικό Διά­ταγμα όπως προ­βλέ­πουν οι συνταγ­μα­τι­κές επι­τα­γές.

ΤΟ ΔΙΑΤΑΚΤΙΚΟ ΤΩΝ

ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

ΤΗΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ

Στο δια­τα­κτικό των ακα­θα­ρό­γρα­φων απο­φά­σεων της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ, ανα­φέ­ρο­νται μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Επειδή στην προ­κει­μένη περί­πτωση η διάταξη της παρα­γρά­φου 6Α που προ­σε­τέθη στο άρθρο 21 του ν. 2859/2000 με την παρ. 3 του άρθρου 52 του ν. 4389/2016 δεν αντι­βαί­νει κατά το μέρος που υπο­κα­τέ­στησε την ρύθμιση της προ­σβαλ­λό­με­νης απο­φά­σεως στις προ­α­να­φερ­θεί­σες συνταγ­μα­τι­κές συντά­ξεις. Τούτο δε, διότι η διάταξη αυτή ούτε κυρώνει την προ­σβαλ­λό­μενη πράξη ούτε  την καταρ­γεί αλλά εισάγει πάγια και απρό­σωπη γενικής εφαρ­μο­γής νομο­θε­τική ρύθμιση, η οποία ολο­κλη­ρώ­νει σε επίπεδο τυπικού νόμου την ρύθμιση των συναφών προ­ε­κτε­θει­σών δια­τά­ξεων των νόμων 4334 και 4336/2015 για την στα­διακή κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών στα νησιά του Αιγαίου, δίχως να προ­κύ­πτει είτε από το κείμενο του νόμου είτε από την σχετική ειση­γη­τική έκθεση ότι ο σκοπός της θεσπί­σεώς της, που άλλωστε έλαβε χώρα μετά την κατ’ επα­νά­ληψη αναβολή της συζη­τή­σεως της κρι­νό­με­νης αιτή­σεως – και άλλων παρομοίων- λόγω των δια­δο­χι­κών αποχών των δικη­γό­ρων από τα καθή­κο­ντά τους ήταν η νομο­θε­τική επίλυση της συγκε­κρι­μέ­νης ένδικης εκκρε­μούς ενώπιον του Συμ­βου­λίου της δια­φο­ράς. Υπό τα δεδο­μένα αυτά, η προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση μετά την θέση πλέον σε ισχύ της ως άνω νεώ­τε­ρης δια­τά­ξεως (27.5.2016), δεν απέβαλε μεν τον χαρα­κτήρα της ως εκτε­λε­στής διοι­κη­τι­κής πράξεως, έπαυσε, όμως, σε κάθε περί­πτωση να ισχύει εφεξής, υπο­κα­τα­στα­θείσα από την ρύθμιση του νέου νόμου.

Μετά δε την κατά τα ανωτέρω παύση ισχύος της προ­σβαλ­λο­μέ­νης πράξεως, σε χρόνο μετα­γε­νέ­στερο της ασκή­σεως της κρι­νό­με­νης αιτή­σεως και προ της συζη­τή­σεως της υπο­θέ­σεως στο ακρο­α­τή­ριο, η συνέ­χιση της ανοι­γεί­σης δίκης και ο ακυ­ρω­τι­κός έλεγχος της εν λόγω απο­φά­σεως από το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας τελεί υπό την προ­ϋ­πό­θεση, που θέτει η διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 32 του π.δ. 18/1989, ότι ο αιτών επι­κα­λεί­ται και απο­δει­κνύει ιδιαί­τερο έννομο συμ­φέ­ρον για να συνε­χι­στεί η δίκη, συνι­στά­μενο στην απο­τροπή δυσμε­νών συνε­πειών που έχουν επέλθει εις βάρος του από την προ­σβαλ­λό­μενη πράξη και που δια­τη­ρού­νται και μετά την παύση ισχύος της και δεν δύνα­νται να αρθούν παρά μόνο με την ακύρωσή της (ΣτΕ 6066-7/1996 Ολομ. 2158/1998 Ολομ. 4362, 4365/1997 Ολομ.)

Επειδή με το από 23.8.206 υπό­μνημά του κατα­τε­θέν προ της συζη­τή­σεως, ο αιτών υπο­στη­ρί­ζει ιδιαί­τερο έννομο συμ­φέ­ρον που δικαιο­λο­γεί κατ’ άρθρο 32 παρ. 2 του π.δ. 18/1989 την συνέ­χιση της παρού­σας δίκης  προ­βάλ­λο­ντας ότι «βάσει της προ­σβαλ­λο­μέ­νης εκδό­θη­καν σωρεία ατο­μι­κών διοι­κη­τι­κών πράξεων, εξαι­τίας των οποίων (ο αιτών) επι­βα­ρύν­θηκε για το χρονικό διά­στημα από της εκδό­σεως της προ­σβαλ­λο­μέ­νης (1.10.2015) έως τη δημο­σί­ευση του Ν. 4389/2016 (27.5.2015) με αυξη­μένο συντε­λε­στή ΦΠΑ ως προς όλες τις συναλ­λα­γές του». Ο ισχυ­ρι­σμός όμως αυτός ανε­ξαρ­τή­τως της αορι­στίας του, είναι απορ­ρι­πτέος ως αβά­σι­μος διότι η χρη­μα­τική ζημία που τυχόν επήλθε στον αιτού­ντα από την εφαρ­μογή της προ­σβαλ­λό­με­νης κανο­νι­στι­κής πράξεως καθ’ ο διά­στημα ίσχυσε δεν στοι­χειο­θε­τεί ιδιαί­τερο έννομο συμ­φέ­ρον, υπό την προ­ε­κτε­θείσα έννοια για την συνέ­χιση της δίκης δεδο­μέ­νου ότι η ανάρ­θωση της εν λόγω ζημίας μπορεί να επι­διω­χθεί με την άσκηση των κατάλ­λη­λων ενδίκων βοη­θη­μά­των κατά των ατο­μι­κών πράξεων εφαρ­μο­γής της ενώπιον των αρμο­δίων δικα­στη­ρίων, τα οποία θα κρίνουν παρε­μπι­πτό­ντως και περί του κύρους της πράξεως αυτής. Ομοίως δεν στοι­χειο­θε­τεί  ιδιαί­τερο έννομο συμ­φέ­ρον, υπό την ανωτέρω έννοια από την επί­κληση από τον αιτού­ντα αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας της νεώ­τε­ρης δια­τά­ξεως του άρθρου 52 του ν. 4336/2015 για σειρά λόγων που εκτί­θε­νται στο ανωτέρω υπό­μνημα και απο­τε­λούν εν πολλοίς επα­νά­ληψη αντι­στοί­χων λόγων αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας που έχουν προ­βλη­θεί με το κύριο δικό­γραφο σε σχέση με την διάταξη της εξου­σιο­δο­τι­κής δια­τά­ξεως της παρα­γρά­φου 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ2 της παρα­γρά­φου Δ του άρθρου 2 του ν. 4336/2015 κατ’ επί­κληση της οποίας είχε εκδοθεί η προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση. Κατ’ ακο­λου­θίαν των ανωτέρω, η δίκη πρέπει σύμφωνα με τα ορι­ζό­μενα στο άρθρο 32 παρά­γρα­φος 2 του π.δ. 18/1989 να κηρυ­χθεί κατηρ­γη­μένη.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Κηρύσ­σει την δίκη κατηρ­γη­μένη

Δια­τάσ­σει την απόδοση του παρα­βό­λου».