Δριμύ «κατηγορώ» από τον αδελφό του αδικοχαμένου καθηγητή Κώστα Αργυρόπουλου που χάθηκε στις πλημμύρες της Ρόδου

Αμεί­λι­κτα και ακόμη ανα­πά­ντητα τα ερω­τή­ματα που θέτει στον περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου Γιάννη Μαχαι­ρίδη και στον δήμαρχο Ρόδου Στάθη Κου­σουρνά ο Γιάννης Αργυ­ρό­που­λος, αδελφός του αδι­κο­χα­μέ­νου καθη­γητή Κώστα Αργυ­ρό­που­λου, ενός από τα τέσσερα θύματα των πλημ­μυ­ρών της Ρόδου τον περα­σμένο Νοέμ­βριο, που πνίγηκε στη γέφυρα της Κρε­μα­στής. Στην επι­στολή δια­μαρ­τυ­ρίας, περι­γρά­φει με κάθε λεπτο­μέ­ρεια τις τρα­γι­κές στιγμές μέχρι τον εντο­πι­σμό και την ανα­γνώ­ριση της σορού του αδελφού του, τον κυνισμό με τον οποίο αντι­με­τω­πί­στηκε από τους τοπι­κούς φορείς και την άρνηση μέχρι σήμερα περι­φε­ρειάρχη και δημάρ­χου να ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους για παρα­λεί­ψεις, λάθη και αστο­χίες που οδή­γη­σαν στην τρα­γω­δία.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΣΠΡΟΚΛΗΣΙΑ ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ

ΠΡΟΣ : ΚΑΘΕ ΑΡΜΟΔΙΟ – «ΥΠΕΥΘΥΝΟ»

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ – ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ και ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟ, ΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΟΥ (ΣΤΙΣ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ ΤΗΣ 22 ΝΟΕ 2013 ΣΤΗ ΡΟΔΟ) ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ.

ΜΙΣΩ ΠΟΝΗΡΟΝ, ΧΡΗΣΤΟΝ, ΟΤΑΝ ΕΙΠΕΙ ΛΟΓΟΝ

(ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ)

(Σιχαί­νο­μαι τον κακό άνθρωπο όταν πει καλό λόγο)

<<Ο λόφος ήταν άγονος ξερός κάπου στην γη μας την άγια και ο ένδοξος τους είπε στρατηγός Δέον καταληφθεί πάση θυσία Μια πιθαμή και μια ζωή Δεν μας κοστίζει και πολύ Είχανε πει οι ειδικοί Και ο λόφος κατελήφθη πέτρα πέτρα Μα τους νεκρούς αν σου βαστάει μέτρα>>

Αυτό είναι ένα μέρος τρα­γου­διού του Ρόδιου καλ­λι­τέ­χνη Τάκη Βούη που είχε πει πριν από μερικά, αρκετά θα έλεγα χρόνια. Και εμείς μετρή­σαμε τους νεκρούς μας στη Ρόδο στις 22 του Νοέμβρη.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ γίνανε θυσία, όχι για να κατα­λά­βουν το λόφο, αλλά στην πάλη της επι­βί­ω­σης, στον αγώνα για ΖΩΗ.

Τέσ­σε­ρις άνθρω­ποι χάθηκαν όχι απλά ΑΔΙΚΑ, αλλά και τόσο ΤΡΑΓΙΚΑ από την ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ την ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ και προ­πά­ντων την ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ αυτών που ο λαός ορίζει να ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥΝ την τύχη του τόπου και των πολιτών του. Τελικά όμως αυτό που γίνεται κάθε φορά και δυστυ­χώς επα­να­λαμ­βά­νε­ται επί δεκα­ε­τίες, αυτός ο λαός που όχι μόνο δεν είναι ΑΦΕΝΤΗΣ στον τόπο του και νοι­κο­κύ­ρης, βλέπει κάθε μέρα με τον χει­ρό­τερο τρόπο να τον ξεπου­λάνε οι νομείς της εξου­σίας και μαζί μ’ αυτόν να ξεπου­λάνε και τις ζωές μας τις ζωές των παιδιών μας και να ακο­λου­θούν τα εγγόνια μας και ίσως ακόμα πιο πέρα.

Γαν­τζω­μέ­νοι όλοι τους από την κορυφή της εξου­σίας μέχρι τις πιο μικρές βαθ­μί­δες το μόνο τους μέλημα, αφού θρο­νια­στούν στους θώκους που κατέ­λα­βαν, με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, με υπο­σχέ­σεις, με φαν­φά­ρες, με απειλές και ότι άλλο μπορεί να φαντα­στεί κανείς (βέβαια σχεδόν πάντα επι­κα­λού­νται τον λαό και την ευη­με­ρία του και το συμ­φέ­ρον της χώρας) αλλά τελικά το μόνο που νοιά­ζο­νται είναι τα δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα και κρυμ­μέ­νοι πίσω από τις ασυλίες, την ατι­μω­ρη­σία με νόμους που φτιά­χνουν και ψηφί­ζουν (κυρίως νύχτα) για να καλύ­πτουν τις παρα­νο­μίες τους πορεύ­ο­νται ποδο­πα­τώ­ντας τον λαό και τις κατα­κτή­σεις του.

Επειδή είμαι και κάποιας ηλικίας και μπορώ να θυμάμαι άριστα όλη την πορεία της λεγό­με­νης μετα­πο­λί­τευ­σης εκείνο που γνωρίζω από αυτήν την πορεία είναι ότι ποτέ σε αυτά τα χρόνια (40 σχεδόν) και παρ’ όλα τα εγκλή­ματα που γίνανε σε βάρος του λαού ΟΥΔΕΙΣ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ, ΟΥΔΕΙΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΞΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ, ούτε την παρα­μι­κρή ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ, ανα­λαμ­βά­νο­ντας τις ευθύνες του, όσο μικρές ή μεγάλες ήταν.

Νομίζω πως η χώρα μας πρέπει να κατέχει το παγκό­σμιο ρεκόρ ατι­μω­ρη­σίας πολι­τι­κών για οτι­δή­ποτε παρά­πτωμα και να έχουνε κάνει (δε ξέρω αν το ρεκόρ έχει κατα­χω­ρη­θεί και στο βιβλίο Γκίνες).

Έχουμε βέβαια και άλλα προ­νό­μια σαν χώρα. Ήμαστε μια χώρα θαυ­μά­των κάθε είδους και τα ζούμε επί χρόνια, τώρα με μεγα­λύ­τερα αυτά των πολι­τι­κών (κυρίως κυβερ­νη­τι­κών) που ενώ μπαί­νουν στην βουλή σχεδόν ξεβρά­κω­τοι μέσα σε λίγα χρόνια βρί­σκο­νται με κάποιες δεκάδες ακίνητα, με παχυλές κατα­θέ­σεις στην Ελλάδα και στους φορο­λο­γι­κούς παρα­δεί­σους του εξω­τε­ρι­κού, με αμέ­τρη­τες οφ σορ εται­ρείες και κάποια (ΑΜΑΞΑΚΙΑ ΧΙΛΑΔΩΝ ΚΥΒΙΚΩΝ). Εγώ προ­σω­πικά θαυμάζω την εργα­τι­κό­τητα τους και ειδικά την κούραση που τραβάνε στην βουλή για να ψηφί­ζουν ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ, αλλά και την σκληρή οικο­νο­μία που κάνουν μερικοί κάνο­ντας το σκατό παξι­μάδι για να τα βγάλουν πέρα. Και επειδή έχοντας κυβερ­νή­σει τόσο επάξια την χώρα τους και τον λαό της, όταν χάσουν την βουλή και το υπουρ­γείο για να μην χάσει η χώρα τους σωτήρες της και να μην μεί­νουνε άνεργοι οι άνθρω­ποι (είναι κρίμα σε μία ευη­με­ρούσα χώρα να έχουμε ανέρ­γους) τους φρο­ντί­ζουμε για να βγάλουν τον άρτο τον επιού­σιο να βολευ­τούν σε κάποια περι­φέ­ρεια, σε κάποιο δήμο, κάποια γραμ­μα­τεία, σε οργα­νι­σμούς, υπουρ­γεία, νοσο­κο­μεία κτλ. Για να μην πει­νά­σουν οι άνθρω­ποι αλλά και να μην πάει χαμένη και η «εμπει­ρία» τους για το καλό του λαού. Όσο για τα τρία εκα­τομ­μύ­ρια ανέρ­γους (εγγε­γραμ­μέ­νους και μη), σιγά να μην σκά­σουμε γι’ αυτούς. Και κάποια Ισπα­νίδα βου­λευ­τής του ΡΑΧΟΪ (νομίζω κόρη κατα­χρα­στή τρα­πε­ζίτη) είπε ότι λαός είναι εμείς, την εκλο­γική πελα­τεία να μην χάσουμε και άσε τους άλλους να τρέχουν στα συσ­σί­τια και τους κάδους των απορ­ριμ­μά­των να βρούνε λίγο φαΐ.

Εδώ νομίζω πως πρέπει να θυμηθώ την μεγάλη κου­βέ­ντα του πατρός Μητσο­τάκη <<ΛΙΓΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ>> γιατί σήμερα βγαίνει αληθινό (ίσως είναι θαύμα και αυτό). Η Ελλάδα λιγο­στεύει σε όλα με τρόπο τρο­μα­κτικό. Οι νέοι πτυ­χιού­χοι επι­στή­μο­νες τρέχουν αλλό­φρο­νες σε κάθε σημείο της γης να βρουν δου­λειές και ζωή. Η χώρα ξεπου­λιέ­ται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι άνθρω­ποι αυτο­κτο­νούν, πεθαί­νουν από πείνα, από κρύο, από πυρ­κα­γιές, από πλημ­μύ­ρες και εσείς καβα­λά­ρη­δες της εξου­σίας παρε­λαύ­νετε πάνω σε όλα αυτά.

Αλήθεια για όλα αυτά κανένας δεν έχει ευθύνη; Μήπως για όλα φταίει η ΤΡΟΙΚΑ; Είναι κρίμα να αφήνετε να σας κλέβει την δόξα η τρόικα, ανα­λά­βετε και εσείς μία ευθύνη.( Στο σημείο αυτό θα ήθελα να συγχαρώ εκείνο το ΠΑΛΙΚΑΡΙ τον Άδωνι, που με περισσή λεβε­ντιά είπε πως τις απο­λύ­σεις θα τις κάνω εγώ και δεν θα αφήσω την τρόικα να μου πάρει την δόξα.)

Ακο­λου­θή­στε λοιπόν το παρά­δειγμά του και πάψτε επι­τέ­λους να λέτε ότι για τις αυτο­κτο­νίες φταίνε εκείνοι που αυτο­κτο­νούν, για τους πει­να­σμέ­νους που πεθαί­νουν φταίνε αυτοί που δεν έτρωγαν, για τους καμέ­νους φταίνε αυτοί που πήγαν στη φωτιά και όχι η φωτιά που τους κύκλωσε, για τους πνιγ­μέ­νους φταίνε αυτοί που πήγαν στο νερό και όχι το νερό που τους παρέ­συρε κοκ.

Και έτσι, αφού βρί­σκουμε τους ενόχους (που για σας είναι πάντα τα θύματα) και έχοντας και την άλλη ρήση του πατέρα Μητσο­τάκη πως θα περά­σουν τα χρόνια και θα το ξεχά­σουμε, καβα­λάμε και πάλι το άρμα μας για δια­γά­γουμε νέους ρωμαϊ­κούς θριάμ­βους.

Και μιας και ανα­φέρ­θηκα σε Ρωμαί­ους, Ενετούς, Ιταλούς που κατεί­χαν τα Δωδε­κά­νησα, δράτ­το­μαι της ευκαι­ρίας να απευ­θύνω μερικά ερω­τή­ματα προς στους σημε­ρι­νούς (κατα­κτη­τές της Δωδε­κα­νή­σου), ήτοι περι­φε­ρειάρ­χες, δημάρ­χους κτλ.

Και θα αρχίσω από τον περι­φε­ρειάρχη Μαχαι­ρίδη που επί δεκα­ε­τίες από διά­φο­ρες θέσεις εξου­σίας χει­ρί­ζε­ται τις τύχες του νομού της Ρόδου. ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΟΤΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ; ΕΙΧΑΤΕ ΣΑΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΗΝΗ ΝΑ ΛΑΒΕΤΕ ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΕΤΡΑ ΣΤΑ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ ΠΟΥ ΣΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΤΟ ΝΗΣΙ ΕΙΧΕ ΘΡΗΝΗΣΕΙ ΘΥΜΑΤΑ; (το ότι ήσασταν στην Αστυ­πά­λαια και ότι δεν ήταν αρμο­διό­τη­τας σας, όπως μου είπατε και στην κατ ιδίαν συνά­ντηση μας, το άκουσα και το ακούω βερεσέ).

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΩΣΑΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΤΑ ΠΛΕΟΝ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΕΤΡΑ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΤΑΣ; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΑΝΝΑΛΑΒΕΤΕ ΕΣΤΩ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΤΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΡΙΞΕΤΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ;

ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΡΙΞΑΤΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΝ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΡΑ; ΓΙΑΤΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ; ΑΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΩΝ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ; ΕΣΕΙΣ ΧΤΕΣ ΠΗΓΑΤΕ ΣΤΗ ΡΟΔΟ; ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΤΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ;

Η συγκε­κρι­μένη γέφυρα της Κρε­μα­στής όπως και πολλές άλλες στο νησί έχει κατα­σκευα­στεί από τους Ιταλούς πριν από ογδόντα χρόνια και ίσως για την εποχή της να ήταν το Ρίο-Αντίριο. Εσείς σε αυτές τις δεκα­ε­τίες που τα χρήματα πέφτανε σαν βροχή πόσες γέφυρες έχετε φτιάξει; (το ότι, όταν ήρθα στο γραφείο σας, θελή­σατε να μου δείξετε τον φάκελο για την κατα­σκευή της νέας γέφυρας το θεώρησα μια ακόμα ΥΒΡΗ και φυσικά αρνή­θηκα να τον δω).

Στο σημείο αυτό θα ρωτήσω το δήμαρχο της Ρόδου αν την Κυριακή, δύο μέρες μετά το τραγικό συμβάν, σε αίτημα των συνα­δέλ­φων εκπαι­δευ­τι­κών των θυμάτων στο σχολείο που δίδα­σκαν στο Παρα­δείσι να μην λει­τουρ­γή­σει τη Δευτέρα, απά­ντησε αρνη­τικά, λέγο­ντας πως κάτι τέτοιο είναι εκτός νόμου. (Ευτυχώς που οι γονείς των παιδιών προς τιμήν τους δεν στεί­λανε τα παιδιά τους στο σχολείο)

Εδώ βάζω στο δήμαρχο το ερώτημα

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΕ ΑΝ ΓΙΝΟΤΑΝ ΔΕΚΤΟ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ; ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ;

Αυτοί νομίζω, πως ούτε που θα είχαν ασχο­λη­θεί με ένα τόσο ασή­μα­ντο γεγονός γιατί έχουν επω­μι­σθεί το μεγάλο βάρος να σώσουν τη χώρα δηλαδή, το μεγάλο κεφά­λαιο, τις τρά­πε­ζες, τους βιο­μη­χά­νους, τους μιζα­δό­ρους και τα κεφά­λαια τους γενικά και σιγά μην ίδρωνε το αυτί τους. Στο κάτω-κάτω, άλλωστε, τους νόμους που λίγο πολύ ξέρουμε πως ψηφί­ζο­νται και πως χρη­σι­μο­ποιού­νται πάντα κατά το δοκούν, γι αυτό και μέχρι σήμερα δεν έχει τιμω­ρη­θεί κανείς για παρά­βαση του νόμου, οπότε εσείς τι είχατε να φοβη­θείτε από τη στιγμή που ανήκετε στην κυβέρ­νηση.

Νομίζω όμως πως σαν άρχο­ντες της περιο­χής το λιγό­τερο που θα έπρεπε να κάνετε μετά τα τραγικά γεγο­νότα, σαν ελά­χι­στο φόρο τιμής για τα θύματα, θα ήταν να κηρύ­ξετε του­λά­χι­στον ένα μονο­ή­μερο πένθος στο νησί. Βέβαια τίποτα τέτοιο δεν έγινε κ πέρα των ευθυνών που έχετε και για τις οποίες νομίζω πως έχει επι­λη­φθεί ήδη η δικαιο­σύνη και ελπίζω να τις βρει και να τις κατα­λο­γί­σει κ εν τέλει να πάψει πια να υπάρχει το ατι­μώ­ρητο. Και αν κάποιος είναι πράγ­ματι ένοχος να πλη­ρώ­σει. Βέβαια και αν γίνει κάτι τέτοιο το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι ούτε ο αδελφός μου ούτε τα άλλα τραγικά θύματα θα γυρί­σουν πίσω. Ο λόγος που θα ήθελα να απο­δο­θεί πραγ­μα­τική δικαιο­σύνη είναι για να απο­κα­τα­στα­θεί η μνήμη τους και ακόμη πιο πολύ εύχομαι να είναι τα τελευ­ταία θύματα. Γιατί φοβάμαι με αυτό το χάος που επι­κρα­τεί, (αν και το απεύ­χο­μαι σφόδρα και από τα βάθη της ψυχής μου) μπορεί να θρη­νή­σουμε και άλλα αθώα θύματα.

Στο σημείο αυτό ερχό­με­νος στα γεγο­νότα θα ήθελα να τονίσω την ανυ­παρ­ξία του κράτους από την κορυφή της ηγεσίας μέχρι τον τελευ­ταίο κρα­τού­ντα ακόμα και μετά τα τραγικά γεγο­νότα. Και καταρ­χήν μετά το τραγικό συμβάν, (όχι κατά την γνώμη μου αλλά κατά τη γνώμη ειδικών) οι έρευνες έγιναν σε λάθος κατεύ­θυνση για τους αγνο­ού­με­νους ώστε χάθηκε πολύ­τι­μος χρόνος και οι ελά­χι­στες ελπίδες διά­σω­σης να σβήσουν γρήγορα. Και ενώ ακόμα βρι­σκό­μα­σταν στην πορεία της ανα­ζή­τη­σης όχι μόνο δεν είχαμε εκ μέρους της πολι­τείας καμιά σχεδόν συμπα­ρά­σταση, αντί­θετα θα έλεγα πως υπήρξε μία σχεδόν προ­κλη­τική αδια­φο­ρία (φυσικά δεν ανα­φέ­ρο­μαι στους ανθρώ­πους και τις υπη­ρε­σίες πυρο­σβε­στι­κής στρατού αστυ­νο­μίας που συμπα­ρα­στά­θη­καν και μας στή­ρι­ξαν με κάθε τρόπο και τους εξέ­φρασα τις ευχα­ρι­στίες μου δημόσια). Κορυ­φαία στιγμή, τρεις μέρες μετά το τραγικό συμβάν και όταν ήρθε η είδηση ότι βρέθηκε στις ακτές της Τουρ­κίας άνθρω­πος που πιθανόν να ήταν ο αγνο­ού­με­νος αδελφός μου (και στο σημείο αυτό θα μπο­ρούσα να πω ευτυχώς που τελικά ήταν αυτός και μπο­ρέ­σαμε να τον παρα­λά­βουμε και να τον κηδέ­ψουμε με τιμές που του ανήκαν και να ανα­παυ­θεί η ψυχή του και να λυτρω­θούμε και εμείς από το μαρ­τύ­ριο της ανεύ­ρε­σης του.

Όταν το βράδυ της Δευ­τέ­ρας 25/11/13 τηλε­φώ­νησα στο λιμε­ναρ­χείο λέγο­ντάς τους πως είμαστε τα αδέλφια του αγνο­ού­μενο καθη­γητή, μου απά­ντη­σαν ότι πράγ­ματι βρέθηκε σε παραλία κοντά στην πόλη Ντάτσα της Τουρ­κίας, αλλά για συγκε­κρι­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρίες να πάρω το πρωί νωρίς όπως και έκανα. Στα επα­νει­λημ­μένα τηλε­φω­νή­ματα η απά­ντηση ήταν σχεδόν στε­ρε­ό­τυπη ότι δεν έχουμε κάτι νεότερο και μόλις θα έχουμε θα σας καλέ­σουμε εμείς.

Και ξαφνικά το μεση­μέρι περίπου και ενώ περι­μέ­ναμε έχοντας ήδη δια­σταυ­ρώ­σει ορι­σμένα στοι­χεία σχετικά κυρίως με τα ρούχα που φορούσε και τα παπού­τσια όταν βρέθηκε και τα οποία σχεδόν επι­βε­βαί­ω­ναν την ανα­γνώ­ριση, εμείς μάταια περι­μέ­ναμε να μας ειδο­ποι­ή­σουν οι αρχές για να πάμε για την ανα­γνώ­ριση.

Στο σημείο αυτό έχω κάθε λόγο να απευ­θύνω το εύλογο ερώτημα προς τις αρχές που γνώ­ρι­ζαν ότι από την επομένη του συμ­βά­ντος ήμασταν στη Ρόδο (ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΕΝΑΡΧΕΙΟ ΤΗΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΗΞΕΡΕ Ο ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ, ο οποίος την Κυριακή το πρωί, ενώ συνε­χι­ζό­ταν η ανα­ζή­τηση και ενώ βρι­σκό­μα­σταν δίπλα στην γέφυρα μαζί με τον αδελφό και τον θείο της άτυχης δασκά­λας που είχε βρεθεί και ήρθαν να παρα­λά­βουν την σωρό της και έναν τοπικό παρά­γο­ντα του δήμου νομίζω πρώην ή νυν δε θυμάμαι) αυτός στα­μά­τησε κάπου δίπλα με ένα πολυ­τε­λέ­στατο αμάξι Μερ­σε­ντές νομίζω συνο­μί­λησε για λίγο με τους αστυ­νο­μι­κούς, που εκ των υστέρων είχαν κλείσει το σημείο και κάποιους ακόμα τοπι­κούς πιθανόν παρά­γο­ντες γιατί νομίζω πως ήτανε και ο τοπικός πρό­ε­δρος, ο οποίος στη συνέ­χεια έφυγε σαν τον κλέφτη, αντί να ‘ρθει δίπλα μας, ως όφειλε. Αν δεν είχε να πει κάτι ας μας έλεγε έστω συλ­λυ­πη­τή­ρια (ίσως να είχε πρό­βλημα που δεν υπήρχαν κάμερες και φωτο­γρά­φοι για να βγάλουν το γεγονός στις εφη­με­ρί­δες και στην τηλε­ό­ραση για να προ­βλη­θεί). Ερωτώ λοιπόν και πάλι γιατί, ενώ ήταν πολύ συγκε­κρι­μέ­νες οι ενδεί­ξεις ότι το άτομο που βρέθηκε ήταν πιθα­νό­τατα ο αγνο­ού­με­νος αδελφός μου, γιατί δε μας κάλεσαν αμέσως να πάμε για να ξεκι­νή­σουν οι δια­δι­κα­σίες μετά­βα­σης και ανα­γνώ­ρι­σης; Ποιος και για ποιο λόγο κάλεσε (αν πράγ­ματι κάλεσε) τον πρώην πεθερό του αδελφού μου που ξαφνικά θυμή­θηκε ότι είναι γαμπρός του ενώ υπάρχει επίσημα το δεδι­κα­σμέ­νου του δια­ζυ­γίου, να πάει αυτός να κάνει ανα­γνώ­ριση και δεν κάλεσαν τα αδέλφια, ως όφειλαν ως συγ­γε­νείς πρώτου βαθμού; Θα ήθελα, αν μπορεί κάποιος, να μου δώσει μία απά­ντηση.

Ανα­γκα­στή­καμε λοιπόν με την αδελφή μου να ζητή­σουμε να ξεκι­νή­σουν οι δια­δι­κα­σίες της μετά­βα­σης για ανα­γνώ­ριση στην Τουρκία. Γεγονός πάντως είναι ότι στο λιμε­ναρ­χείο είχαν αρχίσει με συμ­με­τοχή του ΛΙΜΕΝΑΡΧΗ, ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΠΥΡ/ΚΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΣΥΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΤΟΥΡΚΙΑ. Η επιλογή μετά­βα­σης με σκάφος του λιμε­νι­κού έγινε με δική μας πρω­το­βου­λία, παρ’ όλο που η πυρο­σβε­στική νομίζω διέθετε ελι­κό­πτερο, κάποιο γρα­φειο­κρα­τικό για την άδεια πτήσης… στην ουσία δεν βοη­θού­σαν, ώστε να κερ­δη­θεί κάποιος χρόνος.

Επι­βι­βα­στή­καμε στο σκάφος με προ­ο­ρι­σμό στην Σύμη και από κει για Τουρκία. Ποιος υπεύ­θυ­νος μας συνό­δευε στη Σύμη; ΚΑΝΕΙΣ!

Στην Σύμη όταν φτάσαμε ο μόνος που μας περί­μενε ήταν ο Δήμαρ­χος του νησιού, ο οποίος, όπως απο­δεί­χτηκε στη συνέ­χεια, με δική του πρω­το­βου­λία και χωρίς καμία συμπα­ρά­σταση (από το λεγό­μενο ελλη­νικό κράτος) φρό­ντισε να συνε­χι­στεί η μετά­βασή μας για την Τουρκία.

Με την ανι­διο­τελή προ­σφορά των κατοί­κων της Σύμης σε όλους τους τομείς, πήγαμε στην Τουρκία με ταχύ­πλοο και με συνο­δεία του δημάρ­χου και λίγων κατοί­κων. Στην Ντάτσα, όπου φτάσαμε αργά το από­γευμα της Τρίτης 26/11 μας περί­με­ναν οι τουρ­κι­κές αρχές (ΔΗΜΟΣ, ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΧΟΥΣΕΙΝ ΓΚΟΥΝΙΕΣ ΚΑΙ Ο ΕΚΤΕΛΩΝ ΧΡΕΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ ΚΑΠΕΤΑΝ ΧΑΣΑΝ), λόγω όμως του προ­χω­ρη­μέ­νου της ώρας ήταν αδύ­να­τον να μετα­βούμε στα Μουλά, όπου ήταν η σωρός και αφού έγιναν οι απα­ραί­τη­τες επι­κοι­νω­νίες και συνεν­νο­ή­σεις κανο­νί­στηκε να γίνει η μετά­βαση την επομένη το πρωί και επι­στρέ­ψαμε στη Σύμη για δια­νυ­κτέ­ρευση.

Στο σημείο αυτό νομίζω πως πρέπει να ανα­φερθώ στην αμέ­ρι­στη συμπα­ρά­σταση σε αυτές τις δύσκο­λες ώρες το δήμαρχο των κατοί­κων της Σύμης και ειδικά στην χωριανή μας και συμ­μα­θή­τριας της αδελφής μου, Μαρίας Παπα­ευ­θυ­μίου και του συζύγου της Σπύρου Βασι­λι­κού, που αντα­μώ­σαμε στη Σύμη, όπου δρα­στη­ριο­ποιού­νται τα τελευ­ταία χρόνια επαγ­γελ­μα­τικά (η συνά­ντηση μας έγινε χωρίς να γνω­ρί­ζουμε την εκεί παρου­σία τους).

Την επομένη και πάλι με το ιδιω­τικό σκάφος του καπετάν Φρα­γκί­σκου αν θυμάμαι καλά, πήγαμε Τουρκία και κατόπιν αφού η ανα­γνώ­ριση είχε σχεδόν γίνει στα γραφεία της εισαγ­γε­λίας της Ντάτσα από τις φωτο­γρα­φίες που είδαμε, μετα­βή­καμε στα Μουλά με αυτο­κί­νητο του επι­χει­ρη­μα­τία Χουσείν και συνο­δούς το δήμαρχο Σύμης και τον μετα­φρα­στή καπετάν Χασάν.

Στα Μουλά μας περί­μενε μία υπάλ­λη­λος του προ­ξε­νείου Σμύρνης, η κυρία Φωτεινή Μαύρου, αν θυμάμαι καλά το όνομα της. Δεν είχαμε βέβαια ούτε την ηρεμία ούτε το καθαρό μυαλό για να θυμό­μα­στε απόλυτα όσα συνέ­βη­σαν κατά την παρα­μονή μας στο νεκρο­το­μείο αλλά θυμάμαι πεντα­κά­θαρα ότι, μετά την ορι­στική ανα­γνώ­ριση, παρου­σία του ιατρο­δι­κα­στή και του εισαγ­γε­λέα, ξεκί­νη­σαν οι δια­δι­κα­σίες για να γίνει η μετα­φορά της σωρού στη Ρόδο. Τότε ήρθε η κύρια Μαύρου και μας είπε ότι θα χρεια­στούν κάποια χρήματα για το γραφείο τελετών που θα έκανε την μετα­φορά της σωρού στο λιμάνι της Ντάτσας, τα οποία ήταν 500 ευρώ και τα δώσαμε πράγ­ματι για την πληρωμή του γρα­φείου. Κατόπιν η κυρία Μαύρου ενη­μέ­ρωσε ότι τα χρήματα δόθηκαν από τους οικεί­ους κ μπο­ρούμε να προ­χω­ρή­σουμε την δια­δι­κα­σία της μετα­φο­ράς. Δεν ήμουν αυτό­πτης μάρ­τυ­ρας για να δω τι ειπώ­θηκε μετά στον πάνω όροφο αλλά ο δήμαρ­χος της Σύμης που ήταν εκεί, ήρθε σε λίγο σχεδόν οργι­σμέ­νος και με ρώτησε αν πράγ­ματι μου ζήτησαν χρήματα και αν τα έδωσα. Του είπα ναι και στο ερώτημα γιατί τα έδωσα του απά­ντησα: <<Τι να έκανα να μην τα έδινα για να πάρω τον αδελφό μου όσο πιο γρήγορα γίνεται;>>

Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε μετά από αυτό, εκείνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι ο Χουσείν προ­σφέρ­θηκε να μετα­φέ­ρει την σωρό του αδελφού μου μέχρι την Ρόδο και οι αρχές μας αρνή­θη­καν, δε ξέρω για ποιο λόγο. Αν δεν είχαμε τα χρήματα τι θα γινόταν; Ποια ήταν η μέριμνα του λεγό­με­νου ελλη­νι­κού κράτους;

(Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσω πως και οι Τούρκοι που ήταν εκεί και οι κάτοι­κοι της Σύμης όταν φτάσαμε στην Ντάτσα και μάθανε για τα χρήματα αμέσως σπεύ­σανε να μας πούνε πόσα χρεια­ζό­μα­στε, χωρίς να γνω­ρί­ζουν ότι έχουμε ήδη πλη­ρώ­σει.

Το από­γευμα έχοντας επι­στρέ­ψει στην Ντάτσα όπου θα ερχόταν λίγο μετά η σωρός, μαζί μας περί­με­ναν στο λιμάνι άνθρω­ποι της δημο­τι­κής αρχής με επι­κε­φα­λής τον αντι­δή­μαρχο, την διεύ­θυνση της αστυ­νο­μι­κής αρχής, τηλε­ο­πτικά συνερ­γεία, δημο­σιο­γρά­φοι, οι οποίοι αφού μας εκφρά­σανε τα συλ­λυ­πη­τή­ρια τους και παρέ­χο­ντας μας κάθε είδους συμπα­ρά­σταση περί­με­ναν μαζί μας με ανθο­δέ­σμες να υπο­δε­χθούν τη σωρό του αδελφού μας.

Αφού ήρθε η σωρός στο λιμάνι μας κάλεσε η κυρία Μαύρου και είπε πως κατά­φερε να γίνει έκπτωση 100 ευρώ από το γραφείο τελετών μας έδωσε τα χρήματα. Είπε πως δεν προ­βλέ­πε­ται τέτοιο κον­δύ­λιο, θα μας δώσει τα υπό­λοιπα 400 ευρώ ο περι­φε­ρειάρ­χης από προ­σω­πικά του κεφά­λαια. Πράγ­ματι μετά από πάροδο είκοσι περίπου ημερών τα χρήματα μου εδό­θη­καν. Όμως να μην φαντα­στεί ο Μαχαι­ρί­δης ότι με 400 ευρώ θα ξεπλύ­νει τις όποιες ευθύνες τυχόν έχει και προ­πά­ντων την ΞΕΦΤΙΛΑ τη δικιά τους και του κράτους πολύ περισ­σό­τερο.

Και επα­νέρ­χο­μαι στη μετα­φορά της σωρού και θα θέσω πάλι το ερώτημα. ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΖΕ ΑΝ ΤΟ ΣΚΑΦΟΣ ΤΟΥ ΧΟΥΣΕΙΝ ΘΑ ΕΡΧΟΤΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΡΟΔΟ; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΕ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΣΥΜΗ; ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΣΚΑΦΟΣ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΤΡΟΜΑΞΕ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗ ΡΟΔΟ, ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΥΣΙΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΚΑΝΑΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ, ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΗ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΥΣΙΜΑ ΚΑΙ ΚΟΛΛΗΣΟΥΝ ΣΤΑ ΑΝΟΙΧΤΑ;

Είναι περιττό να σας πω ότι στο λιμάνι εκτός από τους δικούς μας ανθρώ­πους, συγ­γε­νείς, φίλους και συνα­δέλ­φους του αδερφού μου και το γραφείο τελετών δεν υπήρχε κανένας εκπρό­σω­πος της πολι­τείας (ή μάλλον του κατε­στη­μέ­νου) άσχετα αν εγώ προ­σω­πικά δεν επι­θυ­μούσα την παρου­σία τους. Μακρη­γό­ρησα κάπως, όχι μόνο για να βγάλω τον θυμό μου και την οργή μου αλλά και να δώσω όσο πιο καλύ­τερη εικόνα των γεγο­νό­των για να μπο­ρέ­σει ο καθένας να βγάλει τα συμπε­ρά­σματα του. Δεν ξέρω αν για όλα αυτά προ­κύ­ψουν ευθύνες και τιμω­ρη­θούν κάποιο στο τέλος

Εκείνο που θέλω είναι κάποτε να στα­μα­τή­σει αυτή η ανευ­θυ­νό­τητα, η αδια­φο­ρία, η ασυ­δο­σία, η δια­φθορά, που κατα­στρέ­φει αυτή τη χώρα και το λαό της.

Η Ρόδος είναι πράγ­ματι ένα πανέ­μορφο νησί και ίσως δίκαια να το λένε σμα­ρα­γδένι,ο όπως άλλωστε όλη η χώρα μας έχει τερά­στιες ομορ­φιές. Επειδή στη Ρόδο βρέθηκα και πριν 20 χρόνια μπορώ αδί­στα­κτα να ρωτήσω γιατί μετά από τόσα χρόνια αντί να προ­στα­τέ­ψετε αυτό το στολίδι που έχουν επι­σκε­φτεί εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι από όλο τον κόσμο αφήσατε να καούν τα δάση, να μπα­ζω­θούν τα ρέματα και να κτι­στούν. Εφαρ­μό­σατε μόνο το νόμο των ρου­σφε­τιών και της εκλο­γι­κής πελα­τείας και το έργο που θα έπρεπε να γίνει για ακόμη καλύ­τερη ανά­πτυξη του νησιού είναι σχεδόν ανύ­παρ­κτο διότι η κατεύ­θυνση ήταν για προ­σω­πική ανά­πτυξη. Κάθε φορά πριν της εκλογές τα έργα ήταν υπό χρη­μα­το­δό­τηση, οι φάκελοι έτοιμοι, αλλά μετά της εκλογές όλα μένανε στο συρτάρι περι­μέ­νο­ντας τις επό­με­νες.

Δεν μπορώ σίγουρα να γίνω μετά Χριστόν προ­φή­της, για να ξέρω αν θα γίνει κάτι στη Ρόδο και σε όλοι τη χώρα γενικά και ειδικά από αυτούς που τη ρημά­ξανε ή τη ρημά­ζουν κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Εκείνο όμως που ξέρω και που πρέπει όλοι συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε έστω και τώρα είναι ότι αυτή η χώρα που δίδαξε τον πολι­τι­σμό και τη δημο­κρα­τία σε όλο σχεδόν τον κόσμο είναι του ΛΑΟΥ ΤΟΥ και όχι μερικών τρω­κτι­κών που θέλουν να νέμο­νται τα πάντα για πάρτη τους. Εμείς είμαστε που πρέπει να μεί­νουμε όρθιοι και να την κρα­τή­σουμε όρθια και ΑΚΕΡΑΙΑ, γιατί εμείς είμαστε που την υπη­ρε­τή­σαμε και την υπη­ρε­τούμε από κάθε μετε­ρίζι.

Εγώ, τα αδέρφια μου και τα παιδιά μου ήμασταν στρα­τιώ­τες στα σύνορα όπως και πολλά παιδιά και αδέρφια των Ελλήνων που είναι πραγ­μα­τι­κοί ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ. Όσο λοιπόν και να θέλουν να μας διώξουν και να μας ισο­πε­δώ­σουν δεν πρέπει να τους κάνουμε το χατίρι. Εμείς θα μεί­νουμε να παλέ­ψουμε για τον τόπο μας γιατί μας ανήκει και δεν πρέπει να τους αφή­σουμε να τον ξεπου­λή­σουν. Πρέπει να μείνει κλη­ρο­νο­μιά στα παιδιά και στα εγγόνια μας, σαν ΑΦΕΝΤΕΣ και όχι σαν είλωτες των κάθε Άγγλων, Γερ­μα­νών, γερ­μα­νο­τσο­λιά­δων κατα­κτη­τών. Φτάνει μόνο να πιστέ­ψουμε ότι οι χασά­πη­δες που μας έσφαζαν τόσα χρόνια λέγο­ντας ότι μας σώζουν και θα μας σώσουν ξανά, τη στιγμή που ακο­νί­ζουν τα μαχαί­ρια για να μας σφάξουν πιο γλυκά.

Πρέπει να πάψουν όσο πιο γρήγορα γίνετε να ρυθ­μί­ζουν ακόμη τις ζωές μας

Πρέπει να πάψουμε να κοι­μό­μα­στε τον ύπνο του δικαίου και να απλώ­νουμε τα χέρια για ένα πιάτο φαί, ζητια­νιά σε αυτούς που μας κλέβανε το φαί για τόσα χρόνια, να πάψουμε να σκύ­βουμε το κεφάλι και να απο­δε­χό­μα­στε τη μοίρα μας όπως αυτοί θέλουν να την ορίζουν είτε τρο­μο­κρα­τώ­ντας μας είτε με πλύση εγκε­φά­λου από τους εκλε­κτούς τους κανα­λάρ­χες και δημο­σιο­γρά­φους, υπη­ρέ­τες του συστή­μα­τος, είτε πασά­ρο­ντας εχθρούς από Ανατολή, Δύση ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα οι μόνοι εχθροί της χώρας είναι οι κυβερ­νώ­ντες και τα αφε­ντικά τους.

Ας σηκώ­σουμε το κεφάλι ψηλά, ας κάνουμε τα χέρια γροθιά και να παλέ­ψουμε για εκείνα που μας ανήκουν ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΤΗΝ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ, ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗΣ, ΜΑ ΠΡΟΔΟΜΕΝΗΣ ΜΑΣ, ΧΩΡΑΣ.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΛΑΟΙ ΞΥΠΝΟΥΝ ΟΙ ΤΥΡΑΝΝΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ.

Υ.Γ.

Δεν ξέρω αν θα πάρω απα­ντή­σεις , πόσες και σε ποια ερω­τή­ματα από όσα έθεσα στους ανευ­θυ­νο­ϋ­πεύ­θυ­νους αυτής της χώρας. Όμως τα τελευ­ταία γεγο­νότα με τις μίζες, τις δωρο­δο­κίες, τις προ­μή­θειες σε μεσίτες στρα­τη­γούς των ενόπλων δυνά­μεων, μου απα­ντούν σε πολλά. Αλήθεια οι πολι­τι­κοί προϊ­στά­με­νοι όλων αυτών, πού βρι­σκό­ταν όταν γίνο­νταν όλα αυτά; Μήπως ήταν εκτός Ελλάδας και δεν μπό­ρε­σαν να πάρουν τίποτα χαμπάρι; Πιθανόν να είναι έτσι αφού στο βρώμικο αυτό αλι­σβε­ρίσι με το χρήμα του εργα­ζό­με­νου και άγρια φορο­λο­γού­με­νου πολίτη όλοι προ­σπα­θούν να μας πείσουν ότι οι πολι­τι­κοί είναι υπεράνω πάσης υποψίας. Φοβού­νται να ανα­φέ­ρουν τα ονόματα γιατί μετά θα έρθει χιο­νο­στι­βάδα να τους παρα­σύ­ρει. Φαντά­ζο­νται ότι τους πιστεύ­ουμε.

Τελειώ­νο­ντας ορι­στικά την επι­στολή μου θα ήθελα να αναφέρω πως πριν λίγες μέρες κάναμε το μνη­μό­συνο του αδι­κο­χα­μέ­νου αδερφού μου στη γενέ­τειρα του την Ασπροκ­κλη­σιά Καλα­μπά­κας όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια και στη Ρόδο όπου έζησε και δίδαξε για σχεδόν 25 χρόνια.

Μέσα από αυτές τις γραμμές θα ήθελα να του κατα­θέσω και ένα πολι­τικό μνη­μό­συνο γιατί πέρα από άριστος εκπαι­δευ­τι­κός, από ενά­ρε­τος και ηθικός άνθρω­πος με ιδανικά, υπήρξε σεμνός αγω­νι­στής της ζωής και των ανθρώ­πι­νων αξιών. Πάλεψε άπλα και αθόρυβα για ένα καλύ­τερο αύριο μέχρι τη στιγμή που έφυγε τόσο τραγικά και αδόκητα.

Εύχομαι η θυσία του να μην πάει χαμένη και να είναι ελαφρύ το χώμα της Ρόδου που τον σκέπασε και όσο πιο γρήγορα γίνεται, από αυτό το χώμα και όλο το ευλο­γη­μένο ελλη­νικό χώμα να φυτρώ­σουν λου­λού­δια ελπίδας για ένα καλύ­τερο αύριο.

ΠΗΓΗ: www.kalabakacity.gr