Παρουσίαση του μυθιστορήματος «Μοιρολα3»

Ο συγ­γρα­φέας Βαγ­γέ­λης Ραπτό­που­λος στη Ρόδο

Οι εκδό­σεις Τόπος και ο ραδιο­φω­νι­κός σταθμός Στο Κόκκινο Ρόδου 96.9 σας προ­σκα­λούν στην παρου­σί­αση του μυθι­στο­ρή­μα­τος του Βαγγέλη Ραπτό­που­λου “Μοιρολα3”.

Σάββατο 12 Δεκεμ­βρίου 2015, ώρα 18.00

στο Rock n’ Roll Music Diner (Πλατεία Αρίωνος 2-3, Μεσαιω­νική Πόλη Ρόδου, τηλ 22410 25202)

Τον συγ­γρα­φέα θα προ­λο­γί­σει η εκπαι­δευ­τι­κός Ανα­στα­σία Ζέππου. Απο­σπά­σματα θα δια­βά­σει η Πόλυ Χατζη­μάρ­κου.

Θα ακο­λου­θή­σει συζή­τηση με το κοινό.

Ο Βαγ­γέ­λης Ραπτό­που­λος ξανα­γρά­φει το «Παρα­μύθι χωρίς όνομα» της Πηνε­λό­πης Δέλτα, μετα­φέ­ρο­ντάς το σε μια εποχή όπου ο πλα­νή­της μας έχει κατα­στρα­φεί οικο­λο­γικά και οι άνθρω­ποι ζουν στα ερείπια της υψηλής τεχνο­λο­γίας. «Το διε­φθαρ­μένο και χρε­ο­κο­πη­μένο βασί­λειο της Μοι­ρο­λα­τρίας θυμίζει την Ελλάδα του σήμερα όσο και ένα νυχτε­ρινό τηλε­ο­πτικό δελτίο ειδή­σεων. Να παλεύ­εις για να καλυ­τε­ρεύ­σουν τα πράγ­ματα, ακόμα κι όταν η μοι­ρο­λα­τρία κυριαρ­χεί. Να προ­σπα­θείς να υλο­ποιείς το μέλλον από τώρα, και όχι να τα μετα­θέ­τεις όλα σ’ ένα άπιαστο επέ­κεινα. Υπό το μανδύα του παρα­μυ­θιού, παρά τους βασι­λιά­δες και τις πρι­γκί­πισ­σες, η Μοιρολα3 είναι ό,τι πιο πολι­τι­κο­ποι­η­μένο έχω γράψει» ανα­φέ­ρει ο ίδιος ο συγ­γρα­φέας.

«Ιδίως όταν το γράφω με κεφα­λαία, πολύ μ’ αρέσει τ’ όνομά μου. Φαντά­ζο­μαι ότι υπάρχει ένας καθρέ­φτης στη μέση ακριβώς, που διπλα­σιά­ζει το λάμδα. Μ’ αρέσει και που έμαθα να γράφω, έστω και τόσο αργά: στα είκοσί μου. Χάρη στον δάσκαλο, αλλά προ­πα­ντός χάρη στο πείσμα μου, που πιθα­νό­τατα είναι το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό γνώ­ρι­σμά μου. Είμαι η κόρη του βασιλιά Επι­πό­λαιου, όπως τον έλεγαν τις τελευ­ταίες μέρες της βασι­λείας του, η πρι­γκί­πισσα Έλλη. Κι αυτή είναι η ιστορία η δική μου και του τόπου μου, της Μοι­ρο­λα­τρίας. Ή μάλλον τα σημεία όπου οι δύο χωρι­στές ιστο­ρίες τέμνο­νται. Ο δε λόγος που γράφω την κοινή αυτή ιστορία τώρα, μετά από δεκα­τρία ολό­κληρα χρόνια, είναι επειδή ίσως ήρθε η στιγμή να δια­σταυ­ρω­θούν οι τροχιές τους για μία ακόμη φορά. Αν όχι τώρα, στο άμεσο μέλλον. Μέλλον. Άλλη μια λέξη με τον καθρέ­φτη που διπλα­σιά­ζει το λάμδα στη μέση της. Η γλώσσα είναι πατρίδα. (από­σπα­σμα από το βιβλίο)

«Πλούσια σε συμ­βο­λι­σμούς και πολ­λα­πλές ανα­γνώ­σεις, η αφήγηση κυλάει σαν νεράκι, πλη­ρώ­ντας έτσι στο ακέραιο τους όρους ενός πραγ­μα­τικά σύγ­χρο­νου παρα­μυ­θιού για μικρούς και μεγά­λους. Μια τρομερά επί­καιρη αλλη­γο­ρία, που μιλάει στο σήμερα όχι μόνο για την κατά­σταση στην οποία βρέθηκε και βρί­σκε­ται η χώρα μας (συμ­πτω­μα­τικά, η πρώτη έκδοση του παρα­μυ­θιού της Δέλτα έγινε ακριβώς έναν αιώνα πριν από τη χρε­ο­κο­πία της χώρας και την είσοδό της στην περι­πέ­τεια των μνη­μο­νίων, δηλαδή το 1910), αλλά και για τη βαθιά ανάγκη να μην το βάλει κάτω κανείς γενικά στη ζωή του, να μην παραι­τη­θεί και αφεθεί να τον πάρει η κάτω βόλτα στα λιμνα­σμένα νερά του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου βασι­λείου της «Μοι­ρο­λα­τρίας». (Hitandrun.gr)