Γ. Χατζηθεοδοσίου: «Τι σημαίνει η εκλογή Τραμπ για την Ευρώπη»

Στην εκλο­γή Τράμπ ανα­φέ­ρε­ται με δή­λω­ση του ο πρό­ε­δρος του Επι­με­λη­τη­ρί­ου Αθη­νών και επί­τι­μος Δι­δά­κτο­ρας του ΠΑ. ΠΕΙ. Γιάν­νης Χα­τζη­θε­ο­δο­σί­ου.

Ανα­λυ­τι­κά ανα­φέ­ρει τα εξής:

Η εκλο­γή του Ντό­ναλντ Τραμπ ως 47ου Προ­έ­δρου των ΗΠΑ προ­κα­λεί ήδη προ­βλη­μα­τι­σμό και αβε­βαιό­τη­τα, όσον αφορά την επί­πτω­ση που θα έχει στην πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία και ιδιαί­τε­ρα στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση.

Κρί­νο­ντας από τις μέχρι τώρα εξαγ­γε­λί­ες του, είναι προ­φα­νές ότι ο νε­ο­ε­κλε­γείς πρό­ε­δρος δεν προ­τί­θε­ται να επεν­δύ­σει ιδιαί­τε­ρα σε συμ­μα­χί­ες, ούτε καν να κι­νη­θεί στο πλαί­σιο διε­θνών θε­σμών και κα­νό­νων. Κυ­ριό­τε­ρη πηγή ανη­συ­χί­ας για την ώρα είναι το εν­δε­χό­με­νο της επι­βο­λής ορι­ζό­ντιων δα­σμών στα ει­σα­γό­με­να προ­ϊ­ό­ντα, που για την πε­ρί­πτω­ση της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης μπο­ρεί να φθά­νουν στο 10%.  Η υλο­ποί­η­ση μιας τέ­τοιας κί­νη­σης θα έχει σο­βα­ρές επι­πτώ­σεις στις ευ­ρω­παϊ­κές εξα­γω­γές, καθώς οι ΗΠΑ είναι αυτή τη στιγ­μή ο με­γα­λύ­τε­ρος εμπο­ρι­κός εταί­ρος της Ε.Ε. με το δι­με­ρές εμπό­ριο να εκτι­μά­ται σε πε­ρισ­σό­τε­ρο από 1,3 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια  δο­λά­ρια ετη­σί­ως. Το με­γα­λύ­τε­ρο πλήγ­μα ανα­μέ­νε­ται να δε­χθεί η αυ­το­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νία, ωστό­σο οι συ­νέ­πειες θα αγ­γί­ξουν πολ­λούς άλ­λους κλά­δους της οι­κο­νο­μί­ας.

Απαι­σιό­δο­ξες δια­φαί­νο­νται οι προ­ο­πτι­κές όσον αφορά το θέμα της πρά­σι­νης με­τά­βα­σης, καθώς κ. Τραμπ έχει ανα­κοι­νώ­σει την πρό­θε­σή του να απο­σύ­ρει ξανά τις ΗΠΑ από τη Συμ­φω­νία του Πα­ρι­σιού και να εντεί­νει την πα­ρα­γω­γή ορυ­κτών καυ­σί­μων. Φαί­νε­ται, επί­σης, ότι μα­ταιώ­νε­ται πλέον η προσ­δο­κία της Ευ­ρώ­πης για τη δη­μιουρ­γία πα­γκό­σμιων προ­τύ­πων ανα­φο­ράς των επι­χει­ρή­σε­ων σχε­τι­κά με το πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό τους απο­τύ­πω­μα, ώστε οι ευ­ρω­παϊ­κές επι­χει­ρή­σεις να μην αντι­με­τω­πί­ζουν αντα­γω­νι­στι­κό μειο­νέ­κτη­μα. Αντί­στοι­χα, αδύ­να­μες είναι και οι προ­ο­πτι­κές για συ­νέ­χι­ση της δια­τλα­ντι­κής συ­νερ­γα­σί­ας, που είχε ξε­κι­νή­σει με στόχο τον συ­ντο­νι­σμό Ευ­ρώ­πης και ΗΠΑ σε θέ­μα­τα τε­χνο­λο­γί­ας, όπως οι ημια­γω­γοί, τα πρό­τυ­πα Τε­χνη­τής Νοη­μο­σύ­νης κ.ά.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η αβε­βαιό­τη­τα που δη­μιουρ­γεί­ται σή­με­ρα, γύρω από την εμπο­ρι­κή πο­λι­τι­κή των ΗΠΑ – αλλά και τη στάση τους σε θέ­μα­τα άμυ­νας, με κυ­ριό­τε­ρο τον πό­λε­μο  στην Ου­κρα­νία – επη­ρε­ά­ζει αρ­νη­τι­κά τις οι­κο­νο­μι­κές προ­ο­πτι­κές της Ευ­ρώ­πης, η οποία ήδη δια­νύ­ει μια μακρά πε­ρί­ο­δο χα­μη­λής ανά­πτυ­ξης. Όπως εκτι­μούν διε­θνείς οίκοι, όπως η Goldman  Sachs, η επί­πτω­ση μπο­ρεί να φτά­σει έως και τη μισή μο­νά­δα του ΑΕΠ συ­νο­λι­κά, που ει­δι­κά για την ευ­ρω­ζώ­νη θα ση­μά­νει την εί­σο­δο σε κα­νο­νι­κή ύφεση.

Καθώς, πλέον, οι σχέ­σεις οι­κο­νο­μι­κής, τε­χνο­λο­γι­κής και αμυ­ντι­κής συ­νερ­γα­σί­ας με τις ΗΠΑ δεν θα πρέ­πει πλέον να θε­ω­ρού­νται δε­δο­μέ­νες, η Ευ­ρώ­πη οφεί­λει να κι­νη­θεί άμεσα, για να δια­σφα­λί­σει την στρα­τη­γι­κή της αυ­το­νο­μία, την γε­ω­πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή της ασφά­λεια.

Η προ­σπά­θεια αυτή απαι­τεί ενό­τη­τα, συ­ντο­νι­σμό και γεν­ναί­ες απο­φά­σεις. Χρειά­ζε­ται τώρα η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση να προ­ε­τοι­μα­στεί για το εν­δε­χό­με­νο ενός εμπο­ρι­κού πο­λέ­μου και να υιο­θε­τή­σει μια κοινή στρα­τη­γι­κή ενά­ντια στα σχέ­δια για επι­βο­λή δα­σμών, ενώ ση­μα­ντι­κός θα είναι και ο ρόλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας, για την προ­σαρ­μο­γή της πο­λι­τι­κής επι­το­κί­ων στις νέες συν­θή­κες.

Είναι ανά­γκη να προ­χω­ρή­σουν οι με­γά­λες αλ­λα­γές, που απαι­τού­νται ώστε η Ευ­ρώ­πη να δια­τη­ρή­σει μια πρά­σι­νη, αλλά ταυ­τό­χρο­να πε­ρισ­σό­τε­ρο αντα­γω­νι­στι­κή οι­κο­νο­μία. Να ξε­πε­ρα­στούν οι αγκυ­λώ­σεις και να υπάρ­ξει συμ­φω­νία για κοινό δα­νει­σμό, για την ενί­σχυ­ση της αμυ­ντι­κής βιο­μη­χα­νί­ας της Ευ­ρώ­πης, αλλά και για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση με­γά­λων επεν­δύ­σε­ων σε πα­ρα­γω­γι­κούς το­μείς αιχ­μής και νέες τε­χνο­λο­γί­ες. Η έκ­θε­ση Ντρά­γκι – την οποία κά­ποιοι έσπευ­σαν να βά­λουν στο «συρ­τά­ρι» πριν καν δη­μο­σιευ­θεί – μπο­ρεί να γίνει πυ­ξί­δα με­γά­λων πο­λι­τι­κών απο­φά­σε­ων.

Δυ­στυ­χώς, τα δε­δο­μέ­να στην πα­ρού­σα φάση δεν επι­τρέ­πουν ιδιαί­τε­ρη αι­σιο­δο­ξία, καθώς οι χώρες που θα μπο­ρού­σαν να μπουν μπρο­στά σε αυτή την προ­σπά­θεια βρί­σκο­νται σε πο­λι­τι­κή πε­ρι­δί­νη­ση. Μετά τις εξε­λί­ξεις της πε­ρα­σμέ­νης εβδο­μά­δας, η Γερ­μα­νία οδεύ­ει πλέον σε εκλο­γές, η κυ­βέρ­νη­ση στη Γαλ­λία είναι εξαι­ρε­τι­κά αδύ­να­μη, ενώ σε πολ­λές χώρες η προ­σο­χή πα­ρα­μέ­νει στραμ­μέ­νη στην αντι­με­τώ­πι­ση εσω­τε­ρι­κών προ­κλή­σε­ων.

Όμως, στην κρί­σι­μη αυτή καμπή, η αδρά­νεια ή – ακόμα χει­ρό­τε­ρα, ίσως – η στρο­φή σε με­μο­νω­μέ­νες εθνι­κές στρα­τη­γι­κές μπο­ρεί να έχει κα­τα­στρο­φι­κές συ­νέ­πειες για την Ευ­ρώ­πη, για την ασφά­λεια και για το βιο­τι­κό επί­πε­δο των πο­λι­τών της. Σε έναν κόσμο που γί­νε­ται όλο και πιο αβέ­βαιος, η βα­θύ­τε­ρη ενο­ποί­η­ση είναι η μόνη ρε­α­λι­στι­κή απά­ντη­ση.