Χαράλαμπος Ταϊγανίδης: «Θεέ μου, δώσε μου λίγη δύναμη ακόμα…»

Πλή­ρης από συ­ναι­σθή­μα­τα μετά την επί­τευ­ξη του στό­χου του να κο­λυ­μπή­σει από τη Ρόδο στον Πα­νορ­μί­τη, ο πα­ρα­ο­λυ­μπιο­νί­κης Χα­ρά­λα­μπος Ταϊ­γα­νί­δης μί­λη­σε στη «δη­μο­κρα­τι­κή», που στή­ρι­ξε το εγ­χεί­ρη­μά του ήδη από το στά­διο της προ­ε­τοι­μα­σί­ας του, για τις συ­γκλο­νι­στι­κές 10 ώρες που πέ­ρα­σε κο­λυ­μπώ­ντας στο ανοι­κτό πέ­λα­γος.

Ο Χα­ρά­λα­μπος Ταϊ­γα­νί­δης, ο οποί­ος έχει πάρει μέρος σε 5 Πα­ρα­ο­λυ­μπια­κούς Αγώ­νες, έχει 10 πα­ρα­ο­λυ­μπια­κά με­τάλ­λια, 4 χρυσά, 4 αση­μέ­νια, 2 χάλ­κι­να με­τάλ­λια, 14 πα­γκό­σμιους τί­τλους και 24 πα­γκό­σμια ρεκόρ, είχε τάμα να κο­λυ­μπή­σει στον Πα­νορ­μί­τη της Σύμης, στον οποί­ον και αφιέ­ρω­σε το χρυσό με­τάλ­λιο που κα­τέ­κτη­σε στο Με­ξι­κό. Όπως εξο­μο­λο­γεί­ται στη «δ», δεν πε­ρί­με­νε την τε­ρά­στια δη­μο­σιό­τη­τα που έλαβε η επί­τευ­ξη του στό­χου του και δη­λώ­νει ότι δεν πρό­κει­ται να ξε­χά­σει ποτέ την ει­κό­να που αντί­κρυ­σε φτά­νο­ντας στο λι­μά­νι του Πα­νορ­μί­τη, όπου δε­κά­δες κό­σμου τον υπο­δέ­χθη­κε με δά­κρυα στα μάτια…

«Θεέ μου δώσε μου λίγη δύ­να­μη ακόμα…»

Ο Χα­ρά­λα­μπος Ταϊ­γα­νί­δης, όπως λέει στη «δ», ξε­κι­νώ­ντας την προ­σπά­θειά του από το εκ­κλη­σά­κι του Πα­νορ­μί­τη στην πε­ριο­χή «Κάτω Πέ­τρες», είχε στο μυαλό του την υπό­σχε­ση που έδωσε στον κόσμο αλλά και στον εαυτό του ότι δεν θα φο­βη­θεί και θα κα­τα­βά­λει κάθε δυ­να­τή προ­σπά­θεια για να δια­νύ­σει την από­στα­ση και να τερ­μα­τί­σει στην Ιερά Μονη Πα­νορ­μί­τη Σύμης.

«Οσο κο­λυ­μπού­σα σκε­φτό­μουν την οι­κο­γέ­νειά μου, τους φί­λους μου, ευ­χά­ρι­στες στιγ­μές με αγα­πη­μέ­νους αν­θρώ­πους. Δεν μπορώ να κρύψω ότι έφτα­σε πολ­λές φορές η στιγ­μή να πα­ρα­κα­λέ­σω και να προ­σευ­χη­θώ, όπως έχω κάνει και στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες και όποτε θέτω έναν με­γά­λο στόχο. Ελεγα από μέσα μου “δώσε μου λίγο πα­ρα­πά­νω δύ­να­μη Θεέ μου, λίγο ακόμα Πα­να­γί­τσα μου…”. Με το λίγο ακόμα, λίγο ακόμα, φτά­σα­με στον προ­ο­ρι­σμό μας!».

«Δεν σκέ­φτη­κα ούτε μια στιγ­μή να στα­μα­τή­σω»

Στην ερώ­τη­ση αν ήρθε στιγ­μή που να κου­ρά­στη­κε, που να μην μπο­ρού­σε να συ­νε­χί­σει, ήταν κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κός͘ «ούτε μια στιγ­μή!».

«Δεν σκέ­φτη­κα να στα­μα­τή­σω, ούτε για ένα μέτρο, ούτε για μια στιγ­μή… Δεν υπάρ­χει στο λε­ξι­λό­γιό μου το “δεν μπορώ”, ούτε “κου­ρά­στη­κα”. Ημουν πολύ καλά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος, μάς βο­ή­θη­σε πολύ και ο και­ρός εκτός από ένα ση­μείο, πε­ρί­που κοντά στο ένα μίλι, όπου ήταν πάρα πολύ δυ­να­τά τα ρέ­μα­τα και είχε με­γά­λο κυ­μα­τι­σμό. Εκεί λίγο ζο­ρί­στη­κα, αλλά πι­στεύω ότι πάντα περ­νά­με από κά­ποιες δο­κι­μα­σί­ες για να δούμε πόσο πραγ­μα­τι­κά αφο­σιω­μέ­νοι εί­μα­στε στον στόχο μας, πόσο θέ­λου­με να εκ­πλη­ρω­θεί, πόσο πι­στοί εί­μα­στε… Κα­τα­φέ­ρα­με και το πε­ρά­σα­με».

«Κο­λύ­μπη­σα για όλους τους Ελ­λη­νες, με όλους τους Ελ­λη­νες»

«Οταν κα­τά­λα­βα ότι φτάνω στον Πα­νορ­μί­τη, μού­δια­σε όλο το σώμα μου εκεί­νη τη στιγ­μή», λέει ο Χα­ρά­λα­μπος Ταϊ­γα­νί­δης μι­λώ­ντας για τη στιγ­μή που η ομάδα του τον ενη­με­ρώ­νει ότι φαί­νε­ται πια η Ιερά Μονή. «Μπο­ρεί να μην μού­δια­σε το σώμα μου στα 49 χλμ αλλά στο τε­λευ­ταίο χι­λιό­με­τρο που η ομάδα μού είπε “φτά­σα­με, βλέ­που­με Πα­νορ­μί­τη” εκεί μού­δια­σα ολό­κλη­ρος. Είπα, “τα κα­τά­φε­ρα”, να κρα­τη­θού­με τώρα να βγά­λου­με την από­στα­ση, να φτά­σου­με στη στε­ριά που μας πε­ρι­μέ­νει ο κό­σμος… Ακου­γα εν­θαρ­ρυ­ντι­κά μη­νύ­μα­τα από την ομάδα μου που ήταν πάνω στη βάρκα και μου έλε­γαν “έλα Μπά­μπη, λίγο ακόμα έμει­νε σε πε­ρι­μέ­νει κό­σμος, σε πε­ρι­μέ­νει ο μη­τρο­πο­λί­της, σε πε­ρι­μέ­νουν οι άν­θρω­ποί σου, η οι­κο­γέ­νεια σου, σε πε­ρι­μέ­νει ο Πύρ­ρος Δήμας… Εκεί­νη τη στιγ­μή σαν να έβαλα προ­πέ­λα και έφυγα πιο γρή­γο­ρα! Στον τερ­μα­τι­σμό στον Πα­νορ­μί­τη βίωσα τα ίδια συ­ναι­σθή­μα­τα με τον τερ­μα­τι­σμό στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες και στα Πα­γκό­σμια Πρω­τα­θλή­μα­τα… Ο τερ­μα­τι­σμός στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες, που ακούς τον Εθνι­κο Υμνο, είναι συ­ναι­σθή­μα­τα που δεν μπο­ρούν να πε­ρι­γρα­φούν. Ση­κώ­νεις την ελ­λη­νι­κή ση­μαία, το ίδιο ήταν και στον Πα­νορ­μί­τη. Ο Μπά­μπης δεν κο­λύ­μπη­σε για τον Μπά­μπη… Κο­λύ­μπη­σα για όλους τους Ελ­λη­νες, ήθελα να δώσω μη­νύ­μα­τα σε όλους τους Ελ­λη­νες που έχουν τα­λαι­πω­ρη­θεί πάρα πολύ, έχουν αντι­με­τω­πί­σει πολλά προ­βλή­μα­τα… Ηθελα να πε­ρά­σω το μή­νυ­μα ότι η ελ­πί­δα πα­ρα­μέ­νει ζω­ντα­νή. Ναι, η ζωή είναι δύ­σκο­λη αλλά πρέ­πει πάντα να προ­σπα­θού­με. Μπο­ρεί ένας Ολυ­μπιο­νί­κης, Πα­ρα­ο­λυ­μπιο­νί­κης, να κα­τα­φέρ­νει να παίρ­νει με­τάλ­λια στις πι­σί­νες, αλλά έπρε­πε να δείξω με έναν δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο να πε­ρά­σω το μή­νυ­μά μου, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας τον φόβο μου. Ο φόβος μου υπήρ­χε, υπάρ­χει, αλλά τον αντι­με­τώ­πι­σα και τον νί­κη­σα. Και αυτό το μή­νυ­μα ήθελα να πε­ρά­σω. Όταν βγήκα έξω, με αυτό που αντί­κρι­σα… πά­γω­σα.

Δεν πά­γω­σα σε όλη τη δια­δρο­μή αλλά εκεί πά­γω­σα, μού­δια­σα από την υπο­δο­χή, από την απί­στευ­τη αγάπη που ει­σέ­πρα­ξα από όλο τον κόσμο. Δεν θα ξε­χά­σω ποτέ, μα ποτέ, κι αυτή την ει­κό­να θα την κου­βα­λάω πάντα στην ψυχή μου, ότι σχε­δόν όλοι όσοι με πε­ρί­με­ναν στο λι­μά­νι έκλαι­γαν όταν έφτα­σα στη στε­ριά. Δεν πε­ρί­με­να αυτή τη δη­μο­σιό­τη­τα, δεν πε­ρί­με­να να δοθεί τόσο με­γά­λη διά­στα­ση στο εγ­χεί­ρη­μά μου. Κι αυτό που θέλω να γίνει αντι­λη­πτό, κι επι­μέ­νω, είναι ότι ο Μπά­μης δεν κο­λύ­μπη­σε για τον Μπά­μπη. Δεν το έκανα γιατί είχα κάτι να απο­δεί­ξω στον εαυτό μου, ούτε μου λεί­πει το χει­ρο­κρό­τη­μα, ούτε η δόξα. Είμαι γε­μά­τος, είμαι χορ­τα­σμέ­νος από αυτά γιατί όλα αυτά τα χρό­νια ο κό­σμος είναι δίπλα μου και με έχει χει­ρο­κρο­τή­σει ξανά και ξανά. Αυτή η προ­σπά­θεια ήταν για τους Ελ­λη­νες, δεν κο­λύ­μπη­σα μόνος μου, τη δια­δρο­μή την έκα­ναν όλοι οι Ελ­λη­νες μαζί μου. Εγώ κο­λύ­μπη­σα για να δώσω ελ­πί­δα, να πε­ρά­σω μη­νύ­μα­τα ει­δι­κά στα νέα παι­διά, να μη φο­βού­νται, να μην στα­μα­τούν να ελ­πί­ζουν, να πι­στεύ­ουν στον εαυτό τους, στις δυ­να­τό­τη­τές τους, να βρουν τα σωστά πρό­τυ­πα που θα δώ­σουν νόημα στη ζωή τους, να δουν πώς τα πρό­τυ­πα αυτά αντι­με­τώ­πι­σαν τα προ­βλή­μα­τα που πα­ρου­σιά­στη­καν, πώς τα ξε­πέ­ρα­σαν, πώς πήγαν πα­ρα­κά­τω… Εγώ όταν ήμουν 11 χρο­νών άκου­σα τον Πύρρο Δήμα που μί­λη­σε για την Ελ­λά­δα και ανα­τρί­χια­σα και είπα στον εαυτό μου θέλω κι εγώ να μι­λή­σω για την Ελ­λά­δα. Το ονει­ρεύ­τη­κα, το έβαλα ως στόχο και το πέ­τυ­χα. Το ίδιο λοι­πόν μπο­ρού­με να κά­νου­με όλοι. Εγώ ένας απλός άν­θρω­πος είμαι, κι αφού εγώ μπορώ μπο­ρεί κι ο κό­σμος όλος. Αρκεί να υπάρ­χει θέ­λη­ση και κί­νη­τρο». Να ση­μειω­θεί ότι το εγ­χεί­ρη­μα έχει και φι­λαν­θρω­πι­κό χα­ρα­κτή­ρα, με στόχο τη συ­γκέ­ντρω­ση χρη­μά­των προ­κει­μέ­νου να αγο­ρα­στούν σκύ­λοι- οδη­γοί για ολικά τυ­φλούς, ενή­λι­κες και παι­διά.

Ο Χ. Ταϊ­γα­νί­δης, ξε­κί­νη­σε την κα­ριέ­ρα του ως αρ­τι­με­λής αθλη­τής. Τα προ­βλή­μα­τα όρα­σης που άρ­χι­σαν να εμ­φα­νί­ζο­νται, όχι μόνο δεν τον κάμ­πτουν αλλά τον πει­σμώ­νουν κι έτσι, παρά τους αρ­χι­κούς προ­βλη­μα­τι­σμούς του, απο­φα­σί­ζει να κάνει την με­τά­βα­ση και να αρ­χί­σει να αγω­νί­ζε­ται ως αθλη­τής με ανα­πη­ρία. Ο χρυ­σός πα­ρα­ο­λυ­μπιο­νί­κης, που όταν ήταν μι­κρός δεν έμπαι­νε στη θά­λασ­σα γιατί φο­βό­ταν όταν θα τον φάνε οι καρ­χα­ρί­ες, αντι­με­τώ­πι­σε τον φόβο του κο­λυ­μπώ­ντας στο ανοι­κτό πέ­λα­γος και είναι ο πρώ­τος αθλη­τής με ανα­πη­ρία στον κόσμο που πί­στε­ψε, επι­χεί­ρη­σε και έφερε εις πέρας αυτή την με­γά­λη δο­κι­μα­σία.