Με βάρκες στη Λάρισα καθώς η στάθμη του νερού ανεβαίνει – Εκκενώνονται συνοικίες

Εικόνες εκτε­τα­μέ­νης κατα­στρο­φής κατοι­κιών, υπο­δο­μών, υλικών και εμπο­ρευ­μά­των επι­χει­ρή­σεων εμφα­νί­ζουν, μετά τον κυκλώνα Daniel, οι δυτικές συνοι­κίες της Λάρισας.

Περιο­χές, που βρί­σκο­νται στις όχθες του Πηνειού, στα δυτικά της πόλης, έχουν βυθι­στεί σε νερό που φτάνει, ανα­λό­γως του ύψους του εδάφους, από ένα έως και δυόμισι μέτρα.

Από την πρώτη έξοδο της εθνικής οδού Θεσ­σα­λο­νί­κης – Αθηνών και περι­με­τρικά σε μια έκταση άνω των είκοσι χιλιό­με­τρων, σχεδόν όλα είναι βυθι­σμένα στο νερό: Σπίτια, έως το ύψος του πρώτου ορόφου, αυτο­κί­νητα, βιο­μη­χα­νι­κοί χώροι, απο­θή­κες, γεωρ­γικά μηχα­νή­ματα.

Λίγο μετά τις 2, μήνυμα από το 112 για να απο­μα­κρυν­θούν από τα σπίτια τους έλαβαν οι κάτοι­κοι του Αγίου Θωμά Λάρισας, που καλού­νται να κινη­θούν προς τη Φιλιπ­πού­πολη. Μήνυμα από το 112 έλαβαν και οι κάτοι­κοι της Γιάν­νου­λης.

Στην συνοι­κία του Αγίου Θωμά επι­στρα­τεύ­τη­καν βάρκες ενώ πολίτες εξα­κο­λου­θούν να είναι εγκλω­βι­σμέ­νοι στα σπίτια τους.

Νωρί­τερα, με ανα­κοί­νωσή του ο δήμος Λαρι­σαίων κάλεσε για εκκέ­νωση των Εργα­τι­κών Κατοι­κιών στην περιοχή της Λάρισας.

Αιτία για την εκτε­τα­μένη πλημ­μύρα, στην περιοχή ο Πηνειός. Η υπερ­χεί­λιση του δημιούρ­γησε αντί­στροφη ροή του νερού, σε φρεάτια μέσα στην πόλη. Δηλαδή το νερό επέ­στρεψε μέσα από αντι­στραγ­γι­στικά έργα, κάποια από τα οποία μάλιστα είχαν δημιουρ­γη­θεί μετά τον “Ιανό” για να συλ­λέ­γουν τα όμβρια ύδατα και να τα κατευ­θύ­νουν στο ποτάμι.

Αυτή τη φορά, το φου­σκω­μένο ποτάμι δεν είχε τη δυνα­τό­τητα να δεχτεί όμβρια, αντί­θετα τρο­φο­δό­τησε με νερό αγωγούς και το έβγαλε μέσα στην πόλη.

Σε από­γνωση οι κάτοι­κοι

“Αυτή τη στιγμή έχουν έρθει σωστικά συνερ­γεία από όλη την Ελλάδα” λέει ο Γιάννης Ξαν­θό­που­λος, μέλος της Ελλη­νι­κής Ομάδας Διά­σω­σης που επι­χει­ρεί στον Άγιο Θωμά Λαρίσης και συνε­χί­ζει: “Τώρα δεχτή­καμε κλήση να απε­γκλω­βί­σουμε ένα παιδί που είναι σε μηχα­νική υπο­στή­ριξη, κόπηκε το ρεύμα και πρέπει να μετα­φερ­θεί σε άλλο μέρος. Μετά, προ­τε­ραιό­τητα έχουν ηλι­κιω­μέ­νοι και παιδιά. Αυτούς προ­σπα­θούμε να βγά­λουμε γιατί δεν ξέρουμε πόσο μπορούν να παρα­μεί­νουν σπίτια τους με αυτές τις συν­θή­κες”.

Αυτό ακριβώς το ερώτημα είναι που απα­σχο­λεί βασα­νι­στικά τη Βάνα Χαχάμη, κάτοικο Λάρισας, που σε από­σταση δέκα μέτρων από το σπίτι των γονιών της, στη περιοχή της ΔΕΥΑΛ, απλώς περι­μέ­νει, ανή­μπορη να κάνει το παρα­μι­κρό, να επέμβει. Στη θέση της βρί­σκο­νται εκα­το­ντά­δες Λαρι­σαίοι από άλλες συνοι­κίες που έχουν συγ­γε­νείς υπε­ρή­λι­κες, εγκλω­βι­σμέ­νους σε σπίτια. Χωρίς ρεύμα και χωρίς ύδρευση και παρά το γεγονός ότι το ύψος του νερού δεν ξεπερνά ίσως και το ένα-ενάμιση μέτρο, είναι ανή­μπο­ροι να κινη­θούν. Κάποιοι συγ­γε­νείς σπεύ­δουν να μπουν στα πλημ­μυ­ρι­σμένα με αδιά­βροχα και με φόρμες για να παρα­λά­βουν, με αυτο­σχέ­διες σχεδίες, τους δικούς τους. Άλλοι περι­μέ­νουν στις ταρά­τσες και τα μπαλ­κό­νια. Και οι συγ­γε­νείς τους, από άλλες περιο­χές, έχουν έρθει όσο το δυνατόν πιο κοντά τους για να κάνουν ό,τι μπορούν, σε περί­πτωση που η κατά­σταση επι­δει­νω­θεί.

“Οι γονείς μου και ο αδελφός μου είναι στον πρώτο όροφο και στον δεύτερο το υπόγειο πλημ­μύ­ρισε” λέει η κ. Χαχάμη και συνε­χί­ζει: “Ο μπαμπάς μου είναι 80 ετών, η μαμά μου 75. Πώς μπορούν να βγουν; Και τι να κάνω εγώ; Να πάρω την πυρο­σβε­στική δεν έχει νόημα. Πάει όπου οι άνθρω­ποι είναι σε κίνδυνο. Ξέρω, ότι έτσι όπως είναι οι δικοί μου, είναι σε πολλές περιο­χές στη Λάρισα. Απλώς περι­μένω εδώ, για να ξέρω, απλώς, ότι είναι καλά στην υγεία τους”.

Στο σημείο της ΔΕΥΑΛ το νερό καλύ­πτει τα υπόγεια και φτάνει έως και ενάμιση μέτρο ανάμεσα στα σπίτια. Σε μισό χιλιό­με­τρο από εκεί, στα όρια του συνοι­κι­σμού Φιλιπ­πού­πολη, το νερό έχει απο­κό­ψει δίκτυα, επι­κοι­νω­νίες, συγκοι­νω­νίες…

Ίδια η κατά­σταση και στην Αγία Μαρίνα, στην πρώτη συνοι­κία που συναντά κανείς ερχό­με­νος στη Λάρισα από τη Θεσ­σα­λο­νίκη. Στα δεξιά του δρόμου, το νερό έχει καλύψει εγκα­τα­στά­σεις φωτο­βολ­ταϊ­κών, αθλη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις και γήπεδα ποδο­σφαί­ρου, σιλό, απο­θή­κες εμπο­ρευ­μά­των. Σε μικρή από­σταση, το ποτάμι έχει κατα­λά­βει και τις δύο πλευρές του δρόμου. Αν δεν φύγει το νερό, είναι αδύνατο να γίνει ασφαλής εκτί­μηση για τις κατα­στρο­φές.

Στο δρόμο προς τον Άγιο Θωμά, μια μεγάλη έκταση φυτω­ρίων έχει καλυ­φθεί από τα νερά. Από τον δρόμο φαί­νο­νται τα θερ­μο­κή­πια, στα οποία η στάθμη του νερού έχει ανέβει ως τη στέγη. “Νομίζω ότι σ’ εμάς, η κατα­στροφή είναι 100%” λέει ο ιδιο­κτή­της του φυτω­ρίου Λευ­τέ­ρης Δαμα­σιώ­της και προ­σθέ­τει: “Δεν λέω μόνο για τα φυτά: ελιές, οπω­ρο­φόρα, καλ­λω­πι­στικά. Λέω και για τον εξο­πλι­σμό: για τις πομόνες, τις εγκα­τα­στά­σεις, όλα. Είναι αδύ­να­τον να έχει σωθεί οτι­δή­ποτε. Εξήντα έξι στρέμ­ματα χωράφι, εγκα­τα­στά­σεις, δίκτυα, όλα πλημ­μυ­ρι­σμένα. Λέω και για τις άλλες δίπλα που έχουν ολική κατα­στροφή, φυτώρια από την απέ­να­ντι όχθη του ποταμού κ.ά. Όπου να κοι­τά­ξεις, βλέπεις ζημιά. Εμείς, ως επι­χει­ρή­σεις θα κάνουμε ό,τι μπο­ρούμε για να βάλουμε πλάτη, αλλά η ζημιά είναι τέτοια που δεν θα μπο­ρέ­σουμε να λει­τουρ­γή­σουμε, αν δεν μας βοη­θή­σει η πολι­τεία”.