Ο μαέστρος παίρνει συνέντευξη από την Ορχήστρα του. Μια συζήτηση μεταξύ του Αλέξανδρου Βελώνη και της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών!

Εν ανα­μο­νή των συ­ναυ­λί­ων του Ρό­διου μα­έ­στρου Αλέ­ξαν­δρου Βε­λώ­νη, με την Κρα­τι­κή Ορ­χή­στρα Αθη­νών στις 8 Σε­πτεμ­βρί­ου στο Ρω­μαϊ­κό Ωδείο πάρα την Ακρό­πο­λη της Ρόδου και στις 9 Σε­πτεμ­βρί­ου στο Πα­λά­τι του Με­γά­λου Μα­γί­στρου, μια ιδιαί­τε­ρη συ­νέ­ντευ­ξη με­τα­ξύ μα­έ­στρου και ορ­χή­στρας.

Θα ξε­κι­νή­σω με την πιο προ­φα­νή ερώ­τη­ση. Εάν θα έπρε­πε να δια­λέ­ξε­τε ένα κομ­μά­τι ή μέρος από το πρό­γραμ­μα ποιό θα ήταν το αγα­πη­μέ­νο σας (και για ποιό λόγο);

Θα μπο­ρού­σα­τε να μας πείτε λίγα λόγια για τη υπό­λοι­πο πρό­γραμ­μα;

Φάι­δων Μι­λιά­δης, εξάρ­χων

Εάν θα έπρε­πε να δια­λέ­ξε­τε ένα κομ­μά­τι ή μέρος από το πρό­γραμ­μα ποιό θα ήταν το αγα­πη­μέ­νο σας (και για ποιό λόγο);

Θα μπο­ρού­σα­τε να μας πείτε λίγα λόγια για τη υπό­λοι­πο πρό­γραμ­μα;

Θα ήταν η σε­ρε­νά­τα του Τσαϊ­κόφ­σκι, που άλ­λω­στε είναι γραμ­μέ­νη ει­δι­κά για το σχήμα που θα πα­ρου­σιά­σου­με, την ορ­χή­στρα εγ­χόρ­δων. Πρό­κει­ται για ένα από τα πιο δη­μο­φι­λή έργα του με­γά­λου μά­στο­ρα των με­λω­διών αλλά και της ενορ­χή­στρω­σης, που δίνει στο κοινό μια γεύση και από τη συμ­φω­νι­κή του γραφή. Τα Wesendonck lieder (με τη με­σό­φω­νο Nadine Weissmann) του Βά­γκνερ αλλά και τα Χρυ­σάν­θε­μα του Που­τσί­νι τα όποια θα πα­ρου­σιά­σου­με σε με­τα­γρα­φές για το ίδιο σχήμα, μας φέρ­νουν για λίγο σε επαφή με τους τε­ρά­στιους κό­σμους αυτών των δύο ιερών τε­ρά­των της όπε­ρας, εκ­προ­σώ­πων του γερ­μα­νι­κού ρο­μα­ντι­σμού και του ιτα­λι­κού βε­ρι­σμού αντί­στοι­χα.

Ποιές είναι προ­κλή­σεις και τα συ­ναι­σθή­μα­τα προ­κύ­πτουν όταν παί­ζε­τε σε νέους αν και γοη­τευ­τι­κούς χώ­ρους εκτός βάσης;

Τάκης Κα­πο­γιάν­νης, κο­ντρα­μπά­σα

Έχο­ντας σαν δε­δο­μέ­νο ότι το “σπίτι” της Ορ­χή­στρας μας, το Μέ­γα­ρο Μου­σι­κής Αθη­νών, είναι πα­γκο­σμί­ως ανα­γνω­ρι­σμέ­νο σαν ένας από τους κα­λύ­τε­ρους συ­ναυ­λια­κούς χώ­ρους και από άποψη ακου­στι­κής, μπορώ να πω ότι εί­μα­στε λίγο κα­λο­μα­θη­μέ­νοι!

Με την έν­νοια ότι αρ­κε­τά συχνά όταν παί­ζου­με “εκτός έδρας” από άποψη ακου­στι­κής ποιό­τη­τας κάτι μας λεί­πει.

Κά­ποια πράγ­μα­τα σε έργα γνω­στά μπο­ρεί να μην ακού­γο­νται με τον τρόπο που τα έχου­με συ­νη­θί­σει και έτσι εν­δε­χο­μέ­νως να νιώ­θου­με λίγο άβολα ως προς το τι τε­λι­κά ει­σπράτ­τει σαν άκου­σμα το κοινό μας.

Παρά ταύτα πα­ρα­μέ­νει πάντα μια ευ­χά­ρι­στη πρό­κλη­ση η ανα­μέ­τρη­ση με έναν και­νούρ­γιο χώρο και αρ­κε­τές φορές κα­λού­μα­στε να “ξα­να­γνω­ρί­σου­με” ένα έργο έχο­ντας όλες μας τις αι­σθή­σεις σε εγρή­γορ­ση.

Αναμ­φί­βο­λα οι εκτε­λέ­σεις σε ανοι­χτούς χώ­ρους όπως πχ. το Ηρώ­δειο είναι πιο δύ­σκο­λες αφού διά­φο­ροι απρό­βλε­πτοι εξω­τε­ρι­κοί ήχοι μπο­ρεί να επη­ρε­ά­σουν το ηχη­τι­κό απο­τέ­λε­σμα, στις πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις όμως αυτό αντι­σταθ­μί­ζε­ται από την ιε­ρό­τη­τα ή την μα­γεία του χώρου.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση πά­ντως δί­νου­με το κα­λύ­τε­ρο εαυτό μας έτσι ώστε να αντα­πο­κρι­θού­με στις απαι­τή­σεις της Μου­σι­κής και του κοι­νού.

 

Τι θα μπο­ρού­σα­τε να μας πείτε τους συ­να­δέλ­φους σας και τη ζωή στην Κρα­τι­κή Ορ­χή­στρα Αθη­νών;

 

Νίκος Κο­τζιάς, τσέλι

Οι συ­νά­δελ­φοι μου και η σχέση μαζί τους ειναι πο­λύ­τι­μη, ειναι η συ­ντρο­φιά μου. Η  σχέση που εχου­με τόσα χρό­νια έχει ζω­ντά­νια και αμοι­βαιό­τη­τα. Ίσως η ποιό­τη­τα των με­τα­ξύ μας σχέ­σε­ων είναι πιό ση­μα­ντι­κή και από την “τε­λειο­ποί­η­ση” της δου­λειάς μας. Όταν ειναι ωραία η σχέση με­τα­ξύ μας και σε αυτό παί­ζει με­γά­λο ρόλο ο μα­έ­στρος, τότε αυτό κα­θρε­φτί­ζε­ται και στην συ­ναυ­λία μας. Η σχέση που κτί­ζει η μου­σι­κή ανά­με­σα στους μου­σι­κούς είναι  αλη­θι­νή, προ­σω­πι­κή, βιω­μα­τι­κή. Η ζωή μας στην Κρα­τι­κή Ορ­χή­στρα είναι πολύ συ­ναρ­πα­στι­κή αλλά και ευά­λω­τη, με υπέ­ρο­χες στιγ­μές, κό­πους, προσ­δο­κί­ες, αγω­νί­ες. Είναι πολύ ωραία!

Τι ση­μαί­νει για εσάς η αντί­δρα­ση του κοι­νού

Μα­ρί­να Χα­ρα­λα­μπί­δου, δεύ­τε­ρα βιο­λιά

 

Η σχέση μας με το κοινό είναι μια σχέση δού­ναι και λα­βείν. Η μου­σι­κή δεν είναι απλώς νότες, γραμ­μέ­νες στην αράδα. Πίσω από τις νότες βρί­σκε­ται ένας ολό­κλη­ρος κό­σμος. Βρί­σκο­νται ει­κό­νες, συ­ναι­σθή­μα­τα. Για να μι­λή­σεις γι αυτά, να τα εκ­φρά­σεις, χρειά­ζε­σαι κά­ποιον απέ­να­ντί σου, να αφου­γκρα­στεί, να ακού­σει, να συμ­με­τά­σχει. Αυτό που λέω πολ­λές φορές στα παι­διά, κατά τη διάρ­κεια των εκ­παι­δευ­τι­κών μας δρά­σε­ων, είναι να κλεί­σουν τα μάτια και να προ­σπα­θή­σουν να πλά­σουν μια ιστο­ρία, να ζω­γρα­φί­σουν μια ει­κό­να. Η μου­σι­κή έχει γράμ­μα­τα, έχει χρώ­μα­τα…

Όλα αυτά, λοι­πόν, τα δί­νου­με σε μια συ­ναυ­λία. Και η αντί­δρα­ση του κό­σμου είναι η αντα­μοι­βή μας. Είναι αυτό που δεί­χνει ότι όλη η προ­σπά­θειά μας δεν πάει χα­μέ­νη. Αξί­ζει. Το χει­ρο­κρό­τη­μα δεί­χνει την αντα­πό­κρι­ση του κοι­νού. Κι αυτό μας γε­μί­ζει ψυ­χι­κά και συ­ναι­σθη­μα­τι­κά και μας κάνει να ανυ­πο­μο­νού­με για την επό­με­νη ευ­και­ρία…

Και τώρα εκ μέ­ρους της ορ­χή­στρας, η Μα­ρί­να Χα­ρα­λα­μπί­δου:

Είναι η πρώτη φόρα που μας διευ­θύ­νε­τε. Εί­μα­στε ένα μικρό κλι­μά­κιο, αλλά τί νο­μί­ζε­τε πως είναι αυτό που κάνει την ορ­χή­στρα μας να ξε­χω­ρί­ζει και τί την χα­ρα­κτη­ρί­ζει.

Έχει βέ­βαια ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία για εμένα ως Έλ­λη­να να διευ­θύ­νω την εθνι­κή μας ορ­χή­στρα, αυτό και μόνο της δίνει αμέ­σως μια μο­να­δι­κή θέση στη καρ­διά μου. Πέραν αυτού, σί­γου­ρα η θερμή και η χα­λα­ρή διά­θε­ση με­τα­ξύ μελών και μα­έ­στρου – νιώ­θει μια θερμή υπέ­ρο­χη πρό­σκλη­ση για μου­σουρ­γεία, για την οποία δεν θα μπο­ρού­σα να εκ­φρά­σω αρ­κε­τή χαρά και ευ­γνω­μο­σύ­νη.

 

Επί­σης, όταν βρί­σκε­στε πάνω στο πό­ντιουμ, τί βλέ­πε­τε κοι­τά­ζο­ντας τους μου­σι­κούς; Πόσο επι­διώ­κε­τε την επι­κοι­νω­νία;

Θαυ­μά­σιους μου­σι­κούς με δε­κα­ε­τί­ες τρι­βής, δια­φο­ρε­τι­κές εμπει­ρί­ες, κα­τα­γω­γή, πε­ποι­θή­σεις και γού­στα, οι οποί­οι έρ­χο­νται μαζί και ανα­πνέ­ουν ως μια νέα συ­νο­λι­κή συ­νεί­δη­ση, στα πλαί­σια της οποί­ας δια­τη­ρούν το προ­σω­πι­κό τους στοι­χείο μέσα σε αυτή. Είναι ένα πολύ εν­δια­φέ­ρον κράμα! Η επι­κοι­νω­νία είναι τα πάντα, το να μπο­ρείς να αφου­γκρά­ζε­σαι την ορ­χή­στρα και όσο κα­λύ­τε­ρα μπο­ρείς να κά­νεις αυτό, με τόσο με­γα­λύ­τε­ρη επι­τυ­χία εκ­μαιεύ­εις από τους μου­σι­κούς σου το επι­θυ­μη­τό απο­τέ­λε­σμα. Ακρι­βώς αυτή η μα­γι­κή αί­σθη­ση επι­κοι­νω­νί­ας είναι που με βε­βαί­ω­σε πως θέλω να διευ­θύ­νω, είναι μια επι­κοι­νω­νία σαν καμία άλλη, χωρίς να χρεια­στεί να μι­λή­σεις, μπο­ρείς να με­τα­δώ­σεις σε ένα σύ­νο­λο αν­θρώ­πων μια ιδέα, την οποία ακούς να επι­στρέ­φει απο έξω σε εσένα. Είναι ένα απε­ρί­γρα­πτο συ­ναί­σθη­μα και ένα προ­νό­μιο!