Κι ύστερα ξύπνησε ( ; )

Το… καμπα­νάκι της ενερ­γεια­κής ακρί­βειας χτυπά από πέρυσι το φθι­νό­πωρο, ακο­λού­θησε η επίθεση του Πούτιν στην Ουκρα­νία, η οποία διέλυσε την ευρω­παϊκή οικο­νο­μία και απέ­δειξε το στρα­τη­γικό λάθος της εξάρ­τη­σης από τους ρωσι­κούς αγωγούς. Ωστόσο, η Ε.Ε. άλλαξε μόνο πλευρό και συνέ­χισε τον ύπνο της. Χρειά­στηκε ένας χρόνος κατα­στρο­φής και να απει­λεί­ται η Ευρώπη με τον πιο δύσκολο χειμώνα μετά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο για να αρχίσει η «γρα­φειο­κρα­τία των Βρυ­ξελ­λών» να κατα­λα­βαί­νει ότι κάτι τρέχει. Η όψιμη δήλωση της προ­έ­δρου της Κομι­σιόν ήρθε πολύ αργά και μοιάζει πολύ λίγη για να αντι­με­τω­πι­στεί η κρίση που φου­σκώ­νει μπροστά μας. Η Ε.Ε. όχι μόνο καθυ­στέ­ρησε, όχι μόνο είναι άτολμη, όχι μόνο δεν έχει σχέδιο, όχι μόνο δεν έχει ηγέτες, αλλά δεν έχει καν την απα­ραί­τητη ενότητα ώστε να μπο­ρέ­σει να αντι­με­τω­πί­σει μια «πολε­μι­κού» μεγέ­θους κρίση.