Σε παρατατικό χρόνο

Σε μία από τις χει­ρό­τε­ρες οικο­λο­γι­κές κατα­στρο­φές των τελευ­ταίων ετών για την Ελλάδα εξε­λί­χθηκε η χθεσινή πυρ­κα­γιά στο περί­φημο δάσος της Στρο­φυ­λιάς. Ένα από τα ωραιό­τερα σημεία της Ελλάδας, ένα δια­μά­ντι, δεν θα είναι από εδώ και στο εξής το ίδιο. Κάηκε ότι είχε απο­μεί­νει από την προη­γού­μενη φωτιά Το δάσος της Στρο­φυ­λιάς ήταν το μεγα­λύ­τερο παρα­θα­λάσ­σιο δάσος της Ελλάδας, με έκταση 19.000 στρεμ­μά­των, γεμάτο πεύκα, κου­κου­να­ριές, βελα­νι­διές, αγριο­κέρ­δους. Μαζί με τη λιμνο­θά­λασσα, απο­τε­λούσε ένα σημα­ντικό ζωντανό οικο­σύ­στημα, που είχε χαρα­κτη­ρι­στεί κατα­φύ­γιο άγριας ζωής και φιλο­ξε­νούσε πολλά άγρια είδη, καθώς  ζούσαν πολλά είδη πτηνών, ερπετών και μικρών θηλα­στι­κών. Σήμερα στάχτη όλα. Θα μπορούν βέβαια μετά την κατα­στρο­φική πυρ­κα­γιά να ανα­πτυ­χθούν πολλά μπι­τσό­μπαρα, ξαπλώ­στρες, διότι και το Ιόνιο είναι ένας θαυ­μά­σιος τόπος για την βαριά βιο­μη­χα­νία  του του­ρι­σμού.  Το οικο­σύ­στημα της Στρο­φυ­λιάς,  προ­στα­τεύ­ε­ται από τη Συνθήκη Ραμσάρ και το Δίκτυο Natura. Μόνο που η Natura και η Ramsar είναι σε ισχύ για αυτά που υπάρ­χουν όχι γι’ αυτά που υπήρχαν.Καιρός να συνη­θί­ζουμε να χρη­σι­μο­ποιούμε παρα­τα­τικό και όχι ενε­στώτα για όσα άξιζε να ζεις σε αυτόν τον τόπο. Κι αν θεω­ρούμε πως η Στρο­φυ­λιά πέφτει μακριά, κάνουμε λάθος. Στρο­φυ­λιές και «δια­μά­ντια» υπάρ­χουν σε κάθε τόπο. Ας κοι­τά­ξουμε γύρω μας πριν τα κάνουμε όλα στάχτη ή τα… μπα­ζώ­σουμε (για τις ακτές λέω…), μιλώ­ντας και γι’ αυτά σε παρα­τα­τικό χρόνο.