Στο αυτοβιογραφικό σημείωμα που υπάρχει στο προσωπικό του μπλογκ οι βασικοί σταθμοί της ζωής του Βαγγέλη Παυλίδη περιγράφονται ως εξής:
«Το ταλέντο του στην “ιχνογραφίαν”, που τόσο νωρίς έγινε φανερό – σε άμεσο συνδιασμό με τις άλλες ιδιότητες της προσωπικότητάς του- του επεφύλαξε όχι μόνο επαίνους αλλά και μπόλικες σφαλιάρες. Μέχρι σήμερα η ιστορία δεν έχει καταγράψει δάσκαλο που του αρέσει να τον γελοιογραφούν οι μαθητές του, σε μαυροπίνακα ή χαρτί. Ήταν όμως τα ίδια αυτά χαραχτηριστικά που αργότερα ώθησαν τον Ευάγγελο Παυλίδη να γίνει ο σκιτσογράφος Bαγγέλης Παυλίδης. Να υπηρετήσει δηλαδή την πιο ασεβή και αυθάδη απο τις τέχνες, που στο στόχαστρό της έχει πάντα την εξουσία -την κάθε εξουσία.
Το 1971, στην καρδιά της Χουντικής κυριαρχίας, έχοντας βρεί στην πολιτική τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τον απασχολούσαν τις ημέρες του χιπισμού, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σκιτσογράφου απο την αθλητική OΜΑΔΑ και, αμέσως μετά, απο ΤO ΒΗΜΑ. Aπο τότε, έχει συνεργαστεί με την EΛEYΘEPOTYΠIA, τις 24 ΩPEΣ, και από το 1989 μεχρι το 2010 πάλι με TO BHMA. Συνεργάστηκε ακόμα και με τον TAXYΔPOMO, τη ΘEΣΣAΛONIKH, τις 24ΩΡΕΣ και την EΞOPMHΣH.
Aπό το 1983 έχει στραφεί και προς την εικονογράφηση παιδικών, κυρίως βιβλίων. Σε συνεργασία με τον τότε τετραετή γιο του Σάββα, έγραψε και εικονογράφησε τις “Ιστορίες του Φάρου”, το 1987. Το 1999 εκδόθηκε το βιβλίο του “Ρόδος 1309-1522, μια Ιστορία”. Έχουν εκδοθεί τέσσερα άλμπουμ με σκίτσα του.
Aτομικά έχει εκθέσει στο Όσλο το 1978, στο Kαλλιτεχνικό Πνευματικό Kέντρο “ΩPA” στην Αθήνα το 1987, στο Μουσείο των Iπποτών του Τάγματος του Αγ. Ιωάννη στο Λονδίνο το 1999, στην Rosas της Ισπανίας το 2000, στo Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης στη Pόδο το 2012 και σε διάφορες πόλεις της Eλλάδας.
Tο 1976, σε σχετική έρευνα του Μουσείου του Xιούμορ και της Σάτιρας του Gabrovo, στην οποία πήραν μέρος 846 σκιτσογράφοι καθώς και εφημερίδες από 78 χώρες, αναδείχτηκε ανάμεσα στους “100 καλύτερους σύγχρονους σκιτσογράφους”. Tο 1990 επιλέχτηκε, μαζί με άλλους 49 σκιτσογράφους, για την έκθεση “KARIKATUR-EUROPAISCHE KUNSTLER DER GEGENWART”, στο Mουσείο WILHELM BUSCH, του Aνόβερου.
Προσκαλεσμένος τιμητικά εξέθεσε εκτός συναγωνισμού, το 1987 στην 8η Mπιενάλε του Gabrovo, το 1992 στο St. Esteve της Γαλλίας και το 1994 στο Ruthdrum της Iρλανδίας, το 2008 στην έκθεση “Η Ανατολή συναντά τη Δύση” στο Gabrovo και το 2010 στη Λισαβόνα. Ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στα Σκόπια, το 1983, στην Kων/πολη, το 1993, και στη Ρόδο το 2002, 2004, 2006. Ήταν Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής στην έκθεση “TV και Πολιτισμός”, Αθήνα 2008.
Έργα του υπάρχουν στο Μουσείο του Xιούμορ και της Σάτιρας του Gabrovo, στην Πινακοθήκη SAMLUNG KARIKATUREN στο Basel, της Eλβετίας, στο Mουσείο WILHELM BUSCH του Aνόβερου, στο Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης του Δήμου Ρόδου και σε ιδιωτικές συλλογές.
Tο 1994 αναγράφηκε στον τιμητικό πίνακα για την εικονογράφηση της Διεθνούς Eπιτροπής Bιβλίων για τη Nεότητα (ΙBBY), και βραβεύθηκε στη Σεβίλλη της Ισπανίας.
Το 2002, το βιβλίο του “Ρόδος 1309-1522, μια Ιστορία”τιμήθηκε απο το CICOP -το Διεθνές Κέντρο για τη Διάσωση της Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς.
To 2010, στα πλαίσια των εορτασμών για τα 100 χρόνια της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, η διεθνής Έκθεση Κόμικ και Γελοιογραφίας Amadora της Λισαβόνας τον τίμησε ως “εκπρόσωπο της αρχαιότερης Δημοκρατίας στον κόσμο”.
Το 2012, το Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης του Δήμου Ρόδου τον τίμησε “για την διεθνή καλλιτεχνική του προσφορά”».
Ηταν ιδρυτικό μέλος της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων, μέλος της ΕΣΗΕΑ, του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Οργανώσεων Γελοιογράφων (FECO)»
Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.