Ο Βρούτσης για τον κατώτατο μισθό: Αυθαίρετη εξαγγελία του Τσίπρα

«Η αυθαί­ρετη και χωρίς επι­στη­μο­νική τεκ­μη­ρί­ωση εξαγ­γε­λία του ΣΥΡΙΖΑ για αύξηση του κατώ­τα­του μισθού στα 751 ευρώ, στοί­χισε το τελευ­ταίο δίμηνο 40.113 θέσεις εργα­σίας στη μισθωτή απα­σχό­ληση του ιδιω­τι­κού τομέα» υπο­στη­ρί­ζει ο βου­λευ­τής της ΝΔ, Γιάννης Βρού­τσης.

Δια­βά­στε ολό­κληρη την ανα­κοί­νωση:

«Η κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ ισχυ­ρί­ζε­ται ότι με την πρω­το­βου­λία της να επα­να­φέ­ρει τον κατώ­τατο μισθό στα 751 ευρώ θα λυθούν τα προ­βλή­ματα της οικο­νο­μίας και της απα­σχό­λη­σης. Θα δημιουρ­γη­θούν νέες θέσεις εργα­σίας, θα μειωθεί η ανεργία και θα κινηθεί η οικο­νο­μία.

Μακάρι τα πράγ­ματα στην οικο­νο­μία να ήταν τόσο απλά και εύκολα, σαν μια απλή γραμ­μική εξίσωση. Δυστυ­χώς είναι πιο σύνθετα και πολύ ευαί­σθητα.

Γιατί αν ήταν έτσι, τότε γιατί να μην πάμε τον κατώ­τατο μισθό στα 851, τα 951 ή και τα 1.051 ευρώ, ώστε η ανεργία να πέσει ακόμη περισ­σό­τερο και να λύσουμε όλοι μια και καλή τα προ­βλή­ματά μας;

Ας το ξεκα­θα­ρί­σουμε λοιπόν.

Κανείς και πολύ περισ­σό­τερο εμείς, ούτε πιστεύ­ουμε ούτε θέλουμε μια ανά­πτυξη που να βασί­ζε­ται σε χαμη­λούς μισθούς και σε περαι­τέρω συμπί­εση του εργα­τι­κού κόστους. Το αντί­θετο. Στο επί­κε­ντρο του νέου ανα­πτυ­ξια­κού υπο­δείγ­μα­τος που τόσο μεθο­δικά αρχί­ζαμε να χτί­ζουμε τα προη­γού­μενα χρόνια και που τόσο βίαια δια­κό­πηκε από τη λαϊ­κί­στικη ρητο­ρεία του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν και είναι η βελ­τί­ωση της ποιό­τη­τας και παρα­γω­γι­κό­τη­τας της οικο­νο­μίας, η εξω­στρέ­φεια και ο αντα­γω­νι­στι­κός δυνα­μι­σμός. Ώστε οι μισθοί να αυξά­νο­νται όπως αυξά­νε­ται και η παρα­γω­γι­κό­τητα, «καθρε­φτί­ζο­ντας» την πραγ­μα­τική δύναμη της οικο­νο­μίας. Σε αυτό το σημείο, ακριβώς, βρί­σκε­ται η κρίσιμη προ­ϋ­πό­θεση για μια ευερ­γε­τική επί­δραση των μισθών σε όλη την οικο­νο­μία. Στο να συμ­βα­δί­ζει, δηλαδή η αύξηση των αμοιβών με τη βελ­τί­ωση της παρα­γω­γι­κό­τη­τας και της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, με τα πραγ­μα­τικά οικο­νο­μικά δεδο­μένα.

Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, ο νέος μηχα­νι­σμός δια­μόρ­φω­σης του κατώ­τα­του μισθού – μια από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες μεταρ­ρυθ­μί­σεις στην αγορά εργα­σίας – που στο Yπουργείο Εργα­σίας θεσμο­θε­τή­σαμε με τους ν. 4093/2012 και 4172/2013, υιο­θέ­τησε μια νέα ολο­κλη­ρω­μένη προ­σέγ­γιση, μια σύγ­χρονη αντί­ληψη. Ο κατώ­τα­τος μισθός, δηλαδή, θα δια­μορ­φώ­νε­ται ύστερα από κοι­νω­νικό διάλογο, λαμ­βά­νο­ντας όμως υπόψη – για πρώτη φορά στην Ελλάδα – τα πραγ­μα­τικά δεδο­μένα της οικο­νο­μίας και της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας.

Αυτό θα είναι το ελά­χι­στο κατώφλι των μισθών, το «εισό­δημα ασφα­λείας» για όλους τους εργα­ζό­με­νους. Στο πλαίσιο αυτού του νέου μηχα­νι­σμού του κατώ­τα­του μισθού, οι ίδιοι οι κοι­νω­νι­κοί εταίροι, οι εργο­δό­τες και οι εργα­ζό­με­νοι θα μπορούν στο μέλλον, όπως μπορούν και σήμερα, να συμ­φω­νούν μόνοι τους – στο πλαίσιο της συλ­λο­γι­κής αυτο­νο­μίας τους – όποιες υψη­λό­τε­ρες αμοιβές θέλουν, ανάλογα με την παρα­γω­γι­κό­τητα και τις δυνα­τό­τη­τες κάθε κλάδου και επι­χεί­ρη­σης ξεχω­ρι­στά. Αυτή είναι εξάλλου η λογική με την οποία δια­μορ­φώ­νο­νται οι αμοιβές σε όλη την Ευρώπη. Τέτοια μοντέλα προσ­διο­ρι­σμού του κατώ­τα­του μισθού υπάρ­χουν στην πλειο­ψη­φία των ευρω­παϊ­κών χωρών.

Από εκεί και πέρα, το να πιστεύει κάποιος ότι με μια απότομη αύξηση των κατώ­τα­των αμοιβών στα 751 ευρώ, όπως δηλαδή ήταν το 2009 – με αυθαί­ρετο και ατεκ­μη­ρί­ωτο επι­στη­μο­νικά τρόπο – θα ξανα­γυ­ρί­σουμε αυτό­ματα και στις συν­θή­κες προ κρίσης, σα να μη συνέβη τίποτε, απο­τε­λεί μια αυτα­πάτη. Ουσια­στικά θα έχουμε μια «ολική επα­να­φορά» σε προ­ϋ­πάρ­χου­σες στρε­βλώ­σεις και απο­τυ­χη­μέ­νες πρα­κτι­κές. Το «σοκ» και η «ασφυξία» θα είναι έντονα, ιδιαί­τερα για τις μικρές και πολύ μικρές επι­χει­ρή­σεις, όπως πλέον και στην ίδια την κυβέρ­νηση παρα­δέ­χο­νται, και το τίμημα θα είναι μεγάλο. Η ανεργία θα τρα­βή­ξει ξανά την ανηφόρα, αντι­στρέ­φο­ντας βίαια την τάση απο­κλι­μά­κω­σης και στα­δια­κής μείωσης που με τόσο κόπο και θυσίες είχαμε κατα­φέ­ρει το τελευ­ταίο διά­στημα.

Ακόμη χει­ρό­τερη θα είναι η κατά­σταση για τους νέους, όπως και το ίδιο το πρό­γραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την κατα­πο­λέ­μηση της ανερ­γίας ομο­λο­γεί: «…. σύμφωνα με τις υπάρ­χου­σες μελέτες, οι επι­χει­ρή­σεις απο­φεύ­γουν να προ­σλαμ­βά­νουν άτομα αυτής της ηλικίας, κατά­σταση που θα επι­δει­νω­θεί όταν ο ΣΥΡΙΖΑ καταρ­γή­σει τον ειδικό κατώ­τατο μισθό για τους νέους (€511) και ανε­βά­σει τον ενιαίο κατώ­τατο στα €751 (47% αύξηση κατώ­τα­του μισθού για τους νέους)…».

Κοινώς, μια αύξηση του κατώ­τα­του μισθού αυτή τη στιγμή θα γύριζε «μπού­με­ρανγκ» για τους ίδιους τους εργα­ζό­με­νους.

Πολύ περισ­σό­τερο, εάν γυρί­σουμε στον παλαιό τρόπο προσ­διο­ρι­σμού του κατώ­τα­του μισθού σε όλη την οικο­νο­μία μόνο από τους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους (δηλαδή σε μια Εθνική Γενική Συλ­λο­γική Σύμβαση Εργα­σίας χωρίς τη συμ­με­τοχή του κράτους), επι­στρέ­φουμε ουσια­στικά σε μια πρα­κτική του παρελ­θό­ντος, όπου η δια­μόρ­φωση των αμοιβών γίνο­νταν με πολιτικο-συνδικαλιστικά κρι­τή­ρια και όχι με οικο­νο­μικά. Τότε που κάποιοι, αδια­φο­ρώ­ντας για τις πραγ­μα­τι­κές δια­στά­σεις της οικο­νο­μίας, απο­φά­σι­ζαν και έστελ­ναν το λογα­ρια­σμό αλλού. Είτε στις μικρο­με­σαίες και πολύ μικρές επι­χει­ρή­σεις, τρο­φο­δο­τώ­ντας απο­λύ­σεις αλλά και πρα­κτι­κές αδή­λω­της και ανα­σφά­λι­στης εργα­σίας, είτε στο ίδιο το κράτος τρο­φο­δο­τώ­ντας δημο­σιο­νο­μι­κές ανι­σορ­ρο­πίες, καθώς επι­πλέον υπάρ­χουν πλήθος παροχών και επι­δο­μά­των που η εξέλιξή τους συναρ­τά­ται με την εξέλιξη του κατώ­τα­του μισθού.

Μια δια­δι­κα­σία που απέτυχε και ξεπε­ρά­στηκε από την ίδια την πραγ­μα­τι­κό­τητα στην αγορά εργα­σίας. Που ουσια­στικά, ενώ υπο­τί­θε­ται ότι γινόταν στο όνομα του «καλού των εργα­ζο­μέ­νων», λει­τουρ­γούσε αντί­στροφα, υπο­νο­μεύ­ο­ντας τους εργα­ζό­με­νους, την απα­σχό­ληση και την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της οικο­νο­μίας.

Είναι λοιπόν, απόλυτα βέβαιο ότι η επι­στροφή στην παλαιά απο­τυ­χη­μένη δια­δι­κα­σία θα έχει αρνη­τικά απο­τε­λέ­σματα και επι­πτώ­σεις στην αγορά εργα­σίας και στους δείκτες της ανερ­γίας. Εφο­διά­σαμε και δημιουρ­γή­σαμε στο Υπουρ­γείο Εργα­σίας τα πλέον σύγ­χρονα εργα­λεία, όπως η «ΕΡΓΑΝΗ», με την οποία μπο­ρούμε να μετρή­σουμε σε πραγ­μα­τικό χρόνο τις επι­πτώ­σεις από εφαρ­μο­ζό­με­νες πολι­τι­κές στην αγορά εργα­σίας. Δυστυ­χώς, η συζή­τηση που διε­ξά­γε­ται συνεχώς στο δημόσιο διάλογο από τον Δεκέμ­βριο, όλο τον Ιανουά­ριο και μέχρι σήμερα, έχει οδη­γή­σει πολλές επι­χει­ρή­σεις – προ­ε­ξο­φλώ­ντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρ­νηση θα επι­βάλ­λει αυτόν τον κατώ­τατο μισθό – στη δια­τή­ρηση του μισθο­λο­γι­κού τους κόστους μέσω της μείωσης της απα­σχό­λη­σης. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους. Η αγορά εργα­σίας εξέ­πεμψε για πρώτη φορά μετά από ένα μεγάλο διά­στημα «αρνη­τικά πρό­δρομα σήματα». Όπως φαί­νε­ται στον παρα­κάτω πίνακα, από την 1η Δεκεμ­βρίου 2014 μέχρι την 28η Ιανουα­ρίου 2015 χάθηκαν 40.113 θέσεις εργα­σίας μισθω­τών στον ιδιω­τικό τομέα σε σχέση με το αντί­στοιχο διά­στημα, Δεκέμ­βριος 2013 – Ιανουά­ριος 2014, και χωρίς να υπο­λο­γί­σουμε πόσες επι­πλέον θέσεις χάθηκαν από το «πάγωμα» του προ­γραμ­μα­τι­σμού προ­σλή­ψεων των επι­χει­ρή­σεων, καθώς η εξαγ­γε­λία και μόνο για αύξηση του μισθο­λο­γι­κού κόστους απέ­τρεψε κάθε σχε­δια­σμό προ­σλή­ψεων.

Η θέση μας είναι λοιπόν, ότι για τη δια­μόρ­φωση του κατώ­τα­του μισθού σε όλη την οικο­νο­μία πρέπει να έχει λόγο και το κράτος και οι οικο­νο­μι­κοί/επι­στη­μο­νι­κοί φορείς και, φυσικά, οι κοι­νω­νι­κοί εταίροι. Το σκε­πτικό, λοιπόν, της μεταρ­ρύθ­μι­σης στην αγορά εργα­σίας, δεν εδρά­ζε­ται σε μία λογική απο­κλει­στι­κής συμπί­ε­σης του μισθο­λο­γι­κού κόστους –συρ­ρι­κνώ­νο­ντας το βιοτικό επίπεδο των εργα­ζο­μέ­νων υπέρ των επι­χει­ρή­σεων– αλλά σε μία λογική στα­δια­κής αύξησης του κατώ­τα­του μισθού, η οποία θα εναρ­μο­νί­ζε­ται με τη μεγέ­θυνση της οικο­νο­μίας και την εποι­κο­δο­μη­τική συνερ­γα­σία όλων των εμπλε­κό­με­νων μερών. Το πρότυπο μοντέλο πολυ­με­ρούς συνερ­γα­σίας –κράτος, εργα­ζό­με­νοι, εργο­δό­τες, ερευ­νη­τι­κοί φορείς– που θεσμο­θε­τή­σαμε –με την πρό­σφατη μεταρ­ρύθ­μιση– για την επε­ξερ­γα­σία και τον προσ­διο­ρι­σμό του νέου μηχα­νι­σμού για τον κατώ­τατο μισθό σε όλη την οικο­νο­μία, είναι η πλέον σύγ­χρονη και απο­τε­λε­σμα­τική λύση, σύμφωνα με τις καλύ­τε­ρες ευρω­παϊ­κές εμπει­ρίες. Από εκεί και πέρα, οι ίδιοι οι εργα­ζό­με­νοι και οι εργο­δό­τες μπορούν να δώσουν όσες υψη­λό­τε­ρες αμοιβές θέλουν ανά κλάδο ή επι­χεί­ρηση εάν το επι­τρέ­πει η αντα­γω­νι­στική τους θέση (και όχι αδια­κρί­τως). Εμείς από την πλευρά μας ενθαρ­ρύ­νουμε και στη­ρί­ζουμε αυτές τις συμ­φω­νίες εργα­ζο­μέ­νων και εργο­δο­τών για βιώ­σι­μες και ευερ­γε­τι­κές αυξή­σεις αμοιβών κατά περί­πτωση, σύμφωνα με την παρα­γω­γι­κό­τητα και το δυνα­μι­σμό κάθε κλάδου και επι­χεί­ρη­σης. Και από την άλλη πλευρά, μέσα από την ενδυ­νά­μωση και τον εκσυγ­χρο­νι­σμό των ελεγ­κτι­κών μηχα­νι­σμών του Υπουρ­γείου Εργα­σίας, κατά τα τελευ­ταία δυόμιση χρόνια, όπως το σχέδιο «ΑΡΤΕΜΙΣ», χτυ­πή­σαμε στη ρίζα την παρα­βα­τι­κό­τητα στην αγορά εργα­σίας, με απο­τε­λε­σμα­τικό τρόπο, δια­σφα­λί­ζο­ντας τα δικαιώ­ματα του Έλληνα εργα­ζό­με­νου.

Όλα τα προη­γού­μενα δεί­χνουν ότι η νέα κυβέρ­νηση πρέπει να συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι προ­χει­ρό­τη­τες και πει­ρα­μα­τι­σμοί στην οικο­νο­μία, που στη­ρί­ζο­νται στις γνωστές προ­σεγ­γί­σεις λαϊ­κι­σμού, οδηγούν τα πράγ­ματα σε αντί­θετα απο­τε­λέ­σματα από τα επι­διω­κό­μενα. Οι πιο κρί­σι­μοι δείκτες στην αγορά εργα­σίας είναι οι δείκτες της κατα­γρα­φής της μισθω­τής απα­σχό­λη­σης στον ιδιω­τικό τομέα από την «ΕΡΓΑΝΗ» αλλά και το ποσοστό ανερ­γίας από την ΕΛΣΤΑΤ. Και οι δυο αυτοί δείκτες, όπως επι­βε­βαιώ­νε­ται με απόλυτη ακρί­βεια από τα ίδια τα στοι­χεία, είχαν αρχίσει να βελ­τιώ­νο­νται αισθητά τους τελευ­ταί­ους μήνες.

Συγκε­κρι­μένα, στη μισθωτή απα­σχό­ληση του ιδιω­τι­κού τομέα, όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία της «ΕΡΓΑΝΗ», δημιουρ­γή­θη­καν 99.956 νέες θέσεις απα­σχό­λη­σης (ενδε­κά­μηνο του 2014), ενώ σύμφωνα με τα στοι­χεία της ΕΛΣΤΑΤ η ανεργία απο­κλι­μα­κώ­θηκε κατά 2,3% (και 11,6% στους νέους 15-24 ετών). Επειδή λοιπόν, η ελπίδα που στη­ρί­ζε­ται σε ψευ­δαι­σθή­σεις και ανυ­πό­στα­τες υπο­σχέ­σεις μπορεί να μετα­τρα­πεί άμεσα σε εφιάλτη, προ­τεί­νουμε στην κυβέρ­νηση να κάνει στροφή άμεσα στον ρεα­λι­σμό. Άλλωστε οι εκλογές τελεί­ω­σαν…»