Δικαιώθηκε ο πρώην διοικητής της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Ρόδου

Mε την υπ΄ αριθμ. 3747/2014 απόφαση του Γ’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας ακυ­ρώ­θηκε η από 5 Δεκεμ­βρίου 2012 απόφαση του Πρω­το­βάθ­μιου Ανώ­τα­του Συμ­βου­λίου Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος, με την οποία κρίθηκε ως ευδο­κί­μως τερ­μα­τί­σας τη στα­διο­δρο­μία του ο πρώην διοι­κη­τής της Πυρο­σβε­στι­κής Υπη­ρε­σίας Ρόδου κ. Σταύρος Παρα­λού­σης.

Με την ίδια απόφαση ακυ­ρώ­θηκε  και το από 5 Απρι­λίου 2012 προ­ε­δρικό διά­ταγμα, καθ’ο μέρος απο­στρα­τεύ­τηκε.

Η πρόωρη απο­στρα­τεία του αγα­πη­μέ­νου αξιω­μα­τι­κού, που διε­τέ­λεσε επί σειράν ετών στο τιμόνι της Πυρο­σβε­στι­κής Υπη­ρε­σίας Ρόδου, είχε προ­κα­λέ­σει ερω­τη­μα­τικά και πλέον μετά την απόφαση του ΣτΕ είναι βέβαιο ότι επρό­κειτο για μια άδικη απόφαση.

Πιο συγκε­κρι­μένα, όπως προ­κύ­πτει από την απόφαση, το Ανώτερο Συμ­βού­λιο Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος, με την 2/15.1.2012 απόφασή του, έκρινε τον κ. Παρα­λούση στο βαθμό του Πυράρ­χου για το έτος 2012 ως ευδο­κί­μως τερ­μα­τί­σα­ντα τη στα­διο­δρο­μία του «… επειδή συμπλή­ρωσε 35ετή συντά­ξιμη υπη­ρε­σία, έχει βαθ­μο­λο­γη­θεί με βαθμό επτά (7) σε ένα του­λά­χι­στον ουσια­στικό προσόν και κατά την κρίση του Συμ­βου­λίου δεν παρου­σιά­ζει ικα­νο­ποι­η­τική υπη­ρε­σιακή απόδοση».

Η προ­σφυγή – αίτηση επα­νά­κρι­σής του απορ­ρί­φθηκε με την 5/5.12.2012 απόφαση του Πρω­το­βαθ­μίου Ανώ­τα­του Συμ­βου­λίου Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος, με την οποία, κατόπιν συνε­κτί­μη­σης των προ­σό­ντων του σε όλη τη διάρ­κεια της στα­διο­δρο­μίας του και ιδιαί­τερα στον κατε­χό­μενο βαθμό, επι­κυ­ρώ­θηκε η κρίση του Ανώ­τε­ρου Συμ­βου­λίου Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος.

Το Δικα­στή­ριο, λαμ­βά­νο­ντας υπ’όψιν όσα ανα­φέ­ρο­νται στην προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση του υπη­ρε­σια­κού συμ­βου­λίου, καθώς και όλα τα στοι­χεία του ατο­μι­κού φακέλου του, έκρινε ότι δεν προ­κύ­πτει ακα­ταλ­λη­λό­τητά του προς άσκηση των καθη­κό­ντων του βαθμού του, αλλά ότι, αντι­θέ­τως, η υπη­ρε­σιακή του εικόνα καθ’όλη τη διάρ­κεια της στα­διο­δρο­μίας του είναι πολύ θετική. Ειδι­κό­τερα, όπως τονί­ζε­ται «η δυσμε­νής αυτή κρίση δεν μπορεί να στη­ρι­χθεί στη βαθ­μο­λο­γία του προ­σφεύ­γο­ντος στα ως άνω ανα­φε­ρό­μενα ουσια­στικά προ­σό­ντα στις ως άνω εκθέ­σεις ικα­νό­τη­τας με επτά (7) και οκτώ (8), βαθ­μο­λο­γία, δηλαδή, η οποία σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις της παρ. 7 του άρθρου 10 του π.δ. 305/1992 αντι­στοι­χεί στο χαρα­κτη­ρι­σμό του αξιω­μα­τι­κού ως «καλού» και «λίαν καλού» αντι­στοί­χως. Ειδι­κό­τερα, η βαθ­μο­λο­γία με επτά (7) σε ορι­σμένα ουσια­στικά προ­σό­ντα και η βαθ­μο­λο­γία του προ­σφεύ­γο­ντος και με έξι (6) σε ορι­σμένα προ­σό­ντα σε μία μεμο­νω­μένη έκθεση ικα­νό­τη­τας, δεδο­μέ­νου ότι στη συγκε­κρι­μένη έκθεση ο μέσος όρος βαθ­μο­λο­γίας του ήταν 7,7, δεν απο­δει­κνύει, αυτή και μόνη, ουσιώδη έλλειψη των προ­σό­ντων αυτών, ώστε να δύναται, κατά νόμο, να στη­ρί­ξει κρίση περί ακα­ταλ­λη­λό­τη­τας του προ­σφεύ­γο­ντος να ασκήσει τα καθή­κο­ντα του βαθμού του. Εξάλλου, η επίδικη κρίση περί ακα­ταλ­λη­λό­τη­τας του προ­σφεύ­γο­ντος να ασκήσει τα καθή­κο­ντα του βαθμού του δεν στη­ρί­ζε­ται επαρκώς στις βαθ­μο­λο­γίες των ουσια­στι­κών του προ­σό­ντων σε όλη τη στα­διο­δρο­μία του. Ειδι­κό­τερα, στις εκθέ­σεις ικα­νό­τη­τας που συντά­χθη­καν για τον προ­σφεύ­γο­ντα, ενώ έφερε το βαθμό του Αντι­πυ­ράρ­χου ο μέσος όρος βαθ­μο­λο­γίας του ήταν από 9 έως 9,4, στο βαθμό του Επι­πυ­ρα­γού από 9 έως 9,3, στο βαθμό του Πυραγού από 7,7 έως 9,3, στο βαθμό του Υπο­πυ­ρα­γού από 8,3 έως 9,2, ενώ και από το σύνολο των λοιπών εκθέ­σεων ικα­νό­τη­τας, καθ’όλη τη διάρ­κεια της στα­διο­δρο­μίας του, προ­κύ­πτει θετική εικόνα, με μέσο όρο βαθ­μο­λο­γίας από 7 έως 9,4. Επίσης, όπως προ­κύ­πτει από το φάκελο του προ­σφεύ­γο­ντος, σε όλη τη διάρ­κεια της στα­διο­δρο­μίας του στο Πυρο­σβε­στικό Σώμα του έχουν επι­βλη­θεί όλως ελαφρές πει­θαρ­χι­κές ποινές, ήτοι στέρηση εξόδου, επί­πληξη, «παρα­τή­ρηση», πρό­στιμο χιλίων δραχμών, που δεν εμπό­δι­σαν την προ­α­γωγή του στον επόμενο βαθμό και οι οποίες δεν δύνα­νται να θεω­ρη­θούν ότι μειώ­νουν τα ουσια­στικά προ­σό­ντα του προ­σφεύ­γο­ντος σε βαθμό που να τον καθιστά ακα­τάλ­ληλο για την άσκηση των καθη­κό­ντων του βαθμού του. Τέλος, ούτε από τα λοιπά στοι­χεία του ατο­μι­κού φακέλου του προ­σφεύ­γο­ντος προ­κύ­πτει ακα­ταλ­λη­λό­τητά του για την άσκηση των καθη­κό­ντων του βαθμού του».