Οι «δικοί τους» και οι «δικοί μας»

Πρώτα να συμ­φω­νή­σουμε πως κάθε πολίτης, με οποιο­δή­ποτε επάγ­γελμα, δικαιού­ται να υπη­ρε­τεί την πολι­τική. Να γίνει κομ­μα­τικό στέ­λε­χος, βου­λευ­τής, υπουρ­γός. Φυσικά, δεν εξαι­ρού­νται οι δημο­σιο­γρά­φοι. Αυτό που προ­κα­λεί ελεεινή εντύ­πωση είναι οι δημο­σιο­γρά­φοι που ξεκι­νούν την προ­ε­κλο­γική τους εκστρα­τεία πολύ πριν ανα­κοι­νω­θεί η υπο­ψη­φιό­τητά τους. Ας το πούμε λιγό­τερο κομψά: τον καιρό που υπο­δύ­ο­νταν (συνήθως ανε­πι­τυ­χώς) τους ανε­ξάρ­τη­τους δημο­σιο­γρά­φους. Τον καιρό που έβγαι­ναν στο γυαλί και σχο­λί­α­ζαν και έκαναν γκρι­μά­τσες και θύμωναν και ασκού­σαν κριτική και απα­ξί­ω­ναν πολι­τι­κούς αντι­πά­λους και καμώ­νο­νταν τους δημο­σιο­γρά­φους. Ή, άντε, στην καλύ­τερη περί­πτωση, ήθελαν να μπουν στα ψηφο­δέλ­τια και έκαναν σαν να περνάνε δοκι­μα­στικό. Αλλά εμείς δεν το ξέραμε αυτό. Εμείς (μπορεί αφελώς να) πιστεύ­αμε ακόμα ότι δεσμεύ­ο­νταν από την πολύ­παθη δημο­σιο­γρα­φική δεο­ντο­λο­γία. Εχει ενδια­φέ­ρον αυτή η μετα­πή­δηση ενός δημο­σιο­γρά­φου στην πολι­τική, αλλά και η υπο­κρι­σία που κατα­τρύ­χει τα κόμματα, ανάλογα με την περί­σταση. Αν ο δημο­σιο­γρά­φος είναι «δικός μας», τότε είναι αντι­κει­με­νι­κός, δεν είχε προ­κα­λέ­σει ποτέ, ήταν πάντα προ­ο­δευ­τι­κός, θα προ­σφέ­ρει στην πατρίδα» και άλλα τέτοια έξυπνα κόλπα για να δικαιο­λο­γη­θεί η «εισπή­δηση» της πολι­τι­κής στη δημο­σιο­γρα­φία (ή μήπως το αντί­θετο;) Αν πάλι ο δημο­σιο­γρά­φος που θα αφήσει το επάγ­γελμα για να πάει σε κάποιο κόμμα είναι αντί­πα­λος τότε είναι κατά βάση «που­λη­μέ­νος, σκυλάκι της εξου­σίας, υπο­κει­με­νι­κός, γιου­σου­φάκι του κόμ­μα­τος» και άλλα τέτοια όμορφα. Η υπο­κρι­σία είναι αυτή που ενοχλεί. Η τοξι­κό­τητα, οι «δικοί τους» και οι «δικοί μας». Αν υπήρχε απα­γό­ρευση σε δημο­σιο­γρά­φους να γίνο­νται πολι­τι­κοί να το συζη­τού­σαμε. Αφού δεν υπάρχει, ας τους αφή­σουμε να κάνουν τη δουλειά τους και θα κριθούν γι’ αυτήν και για το πόσο καλά την έκαναν. Πριν και μετά. Τα στερνά τιμούν τα πρώτα, λέει ο λαός, όμως και τα πρώτα μπορούν να τιμούν τα στερνά.