Πειρασμοί

Με τις τιμές που του απο­νε­μή­θη­καν, με τη γιγά­ντωση του οργα­νι­σμού, φυσικό θα ήταν ο ιδρυτής του να αντι­με­τώ­πιζε κάθε είδους πει­ρα­σμό. Οι πει­ρα­σμοί του Αντω­νίου του Κολωνού ήταν σκλη­ρό­τε­ροι απ’ αυτούς του άλλου Αντω­νίου, εκείνου που όταν κάποια ημέρα που βάδιζε στην έρημο, ο διά­βο­λος του έστειλε έναν μεγάλο, αστρα­φτερό, χρυ­σα­φέ­νιο δίσκο είπε εκείνο, που έγινε παροι­μιώ­δες: Πόθεν δίσκος εν τη ερήμω; Όλα όσα ακούμε και δια­βά­ζουμε για την υπόθεση αυτή δεν είναι απο­κυ­ή­ματα της φαντα­σίας σε ερημική σπηλιά της Αιγύ­πτου, αλλά η ίδια η καθη­με­ρι­νό­τητα σε μια κοι­νω­νία που αδυ­να­τεί να θέσει όρια, να θεσμο­θε­τή­σει εγκαί­ρως δομές και συμπε­ρι­φο­ρές, να προ­λά­βει το κακό. Μια κοι­νω­νία που ενδίδει στον πει­ρα­σμό να απο­θε­ώ­σει και, με μεγα­λύ­τερη σπουδή, να απο­κα­θη­λώ­σει, πριν στραφεί προς νέο ήρωα, νέα απο­γο­ή­τευση.