Μάνος Δ.Κόκκινος: “Στον φίλο και παλαιό συνάδελφο Στέφανο Δημητρά”

Βαρειά, σκληρή και ανα­πά­ντεχη η είδηση του θανάτου του αγα­πη­μέ­νου μας Στέ­φα­νου Δημητρά. Ένας σπου­δαίος ευπα­τρί­δης της παλαιάς φρουράς της τοπικής μας αυτο­διοί­κη­σης έφυγε πρόωρα από τη ζωή, ορφα­νεύ­ο­ντας την τοπική μας κοι­νω­νία από την πολύ­πλευρη και χαρι­σμα­τική προ­σω­πι­κό­τητά του, που με το ήθος του, την ευγέ­νεια και την καλω­σύνη του σημά­δεψε απο­φα­σι­στικά μισό περίπου αιώνα ενεργά την αθλη­τική, κοι­νω­νική και αυτο­διοι­κη­τική οικο­γέ­νεια της Ρόδου μας.

Φεύ­γο­ντας αφήνει πίσω του μεγάλο κενό γιατί μεγάλο υπήρξε το έργο του, μεγάλη η προ­σφορά του και πολύ­πλευρη η πάντα ανήσυχη προ­σω­πι­κό­τητά του. Με την πηγαία και  ευγε­νική καλω­σύνη του και την σοβα­ρό­τητα, την εντι­μό­τητα και την εργα­τι­κό­τητά του ο Στέ­φα­νος αφήνει πίσω του διδάγ­ματα, παρα­δείγ­ματα και βαρειές παρα­κα­τα­θή­κες για όσους θα περ­πα­τή­σουν στο μέλλον στα χνάρια της δικής του πορείας.

Υπη­ρέ­τησε με συνέ­πεια και συνέ­χεια πιστός στον όρκο του την αγα­πη­μένη του Σορωνή, δικαιώ­νο­ντας όλους σχεδόν τους συγ­χω­ρια­νούς του που του εμπι­στεύ­θη­καν για πολλές τετρα­ε­τίες την τύχη και την πρόοδο της αγα­πη­μέ­νης του γενέ­τει­ρας.

Όσοι είχαμε το προ­νό­μιο της τύχης να τον γνω­ρί­σουμε από κοντά, να συνερ­γα­σθούμε μαζί του, να μοι­ρα­σθούμε μαζί του οράματα και προσ­δο­κίες και να διδα­χθούμε από τη δύναμη και την απο­φα­σι­στι­κό­τητά του, θα δια­τη­ρή­σουμε έντονη τη μνήμη του και βαρειά τη συναί­σθηση της ευθύνης απέ­να­ντι σε όσα χτίσαμε μαζί στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση της Δωδε­κα­νή­σου.

Μάνος Δ.Κόκ­κι­νος