Η Λαϊκή Ενότητα Ρόδου για την κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ

Η ανα­κοί­νωση από την κυβέρ­νηση, πριν καν τις προ­γραμ­μα­τι­κές της δηλώ­σεις, της κατάρ­γη­σης από 1/10 των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ στη Ρόδο, έπιασε κυριο­λε­κτικά στον ύπνο τους τοπι­κούς φορείς που τα προη­γού­μενα χρόνια είχαν κάνει σημαία τους τη δια­τή­ρηση αυτού του «προ­νο­μια­κού» καθε­στώ­τος.

Το μέτωπο «αγώνα» που απο­τε­λού­σαν ο Δήμος, η Περι­φέ­ρεια, οι τοπικοί βου­λευ­τές, τα Επι­με­λη­τή­ρια, επι­χει­ρη­μα­τι­κές ενώσεις και τελευ­ταίες και καταϊ­δρω­μέ­νες οι συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγεσίες – τυπικά το σύνολο των αντι­προ­σώ­πων του τόπου εκφρά­ζο­ντας την ενιαία θέληση όλων των πολιτών, πλού­σιων και φτωχών χωρίς διά­κριση – απέτυχε πατα­γω­δώς. Οι σημαίες ευκαι­ρίας εξάλλου είναι κατα­δι­κα­σμέ­νες να καταρ­ρέ­ουν υπό τη γενική χλεύη.

Κατά την πιο πρό­σφατη περίοδο, οι φορείς του νησιού είτε συστρα­τεύ­τη­καν με το «ΝΑΙ» στο δημο­ψή­φι­σμα και συνεπώς απο­δέ­χτη­καν πανη­γυ­ρικά το 3ο Μνη­μό­νιο πριν καν απο­τε­λέ­σει ορι­στικά την κεντρική πολι­τική επιλογή των συμ­μά­χων ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, είτε, ενώ τάχθη­καν αρχικά με το «ΟΧΙ» και πανη­γύ­ρι­σαν τη νίκη του, τελικά έγιναν οι ίδιοι οι φανα­τι­κό­τε­ροι υπο­στη­ρι­χτές του Μνη­μο­νίου.

Τα Μνη­μό­νια δεν είναι παρά εφαρ­μο­σμέ­νος νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός στην πιο ακραία του εκδοχή. Εχθρικά υπο­τί­θε­ται σε κάθε μορφή προ­στα­τευ­τι­σμού, προ­στα­τεύ­ουν ιδιαι­τέ­ρως και μερο­λη­πτικά τον μεγάλο και συσ­σω­ρευ­μένο πλούτο και ιδιο­κτη­σία.

Ο ΦΠΑ, όπως κάθε έμμεσος φόρος, απο­τε­λεί ορι­ζό­ντιο μέτρο – για όλους το ίδιο – επι­βα­ρύ­νει δυσα­νά­λογα τα συνήθη κατα­να­λω­τικά προ­ϊ­ό­ντα και κατά τεκ­μή­ριο χτυπάει ασύμ­με­τρα τα χαμηλά εισο­δή­ματα, την εργα­τική οικο­γέ­νεια, τη νεολαία, τους ανέρ­γους, τους μικρούς επι­χει­ρη­μα­τίες που συν­θλί­βο­νται υπό το βάρος της συνε­χι­ζό­με­νης κρίσης.

Επίσης, η εξίσωση των συντε­λε­στών ΦΠΑ δεν απο­τε­λεί πράξη «δικαιο­σύ­νης» προς την υπό­λοιπη βαριά χτυ­πη­μένη χώρα, όπως υπο­στη­ρί­ζουν πολλοί, κυρίως εκτός Ρόδου. Τα έσοδα από τον ΦΠΑ στα νησιά – που εξαι­τίας της ύφεσης που θα προ­κλη­θεί θα πολύ είναι λιγό­τερα από τα ανα­με­νό­μενα – δεν θα απο­τρέ­ψουν άλλα σκληρά ορι­ζό­ντια μέτρα, δεν θα εμπο­δί­σουν τη συνέ­χιση της εξα­θλί­ω­σης της κοι­νω­νίας, τη μείωση των μισθών και των συντά­ξεων, το ξεπού­λημα των υπο­δο­μών, αλλά τελικά και την αύξηση του δημό­σιου χρέους και το βάθεμα της ύφεσης.

Η κρίση έχει απο­κα­λύ­ψει στα μάτια των εργα­ζο­μέ­νων και στη Ρόδο το χάσμα ανάμεσα στα δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα και τα συμ­φέ­ρο­ντα των πλού­σιων ελίτ, τοπικών ή μη. Στη φτώχεια και στον καθη­με­ρινό αγώνα δεν είμαστε όλοι μαζί. Ούτε και στον ΦΠΑ.

Ο αγώνας ενάντια στον υψηλό ΦΠΑ δεν είναι ένας αυτό­νο­μος τοπικός αγώνας, αλλά μέρος του αγώνα για αξιο­πρεπή εργασία, αύξηση του μισθού, εργα­σιακά δικαιώ­ματα, δημό­σιες και δωρεάν παροχές υγείας, παι­δείας. Είναι αγώνας ταξικός και για να τελε­σφο­ρή­σει απαιτεί οργά­νωση. Ο αγώνας αυτός είναι ο ιδρυ­τι­κός σκοπός της Λαϊκής Ενό­τη­τας.