Γιάννης Παππάς: Οι πειραματισμοί και η σταθερότητα στις Ευρωεκλογές

Ας κάνουμε μία υπόθεση εργα­σίας γυρί­ζο­ντας τον χρόνο πίσω. Πριν ακριβώς 10 χρόνια, με την Ελλάδα να βρί­σκε­ται στην καρδιά της κρίσης, βλέ­πο­ντας όμως από μακριά την άκρη του τούνελ, έρχεται ένας άνθρω­πος από το 2024 και περι­γρά­φει τη σημε­ρινή κατά­σταση.

Μία κυβέρ­νηση που έχει στα­θε­ρο­ποι­ή­σει τη χώρα, έχει αυξήσει μισθούς και μάλιστα όχι μόνο μία φορά, έχει δώσει για πρώτη φορά στους δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους και τους συντα­ξιού­χους, έχει εξο­πλί­σει την άμυνα της χώρας, έχει υπο­γρά­ψει δύο συμ­φω­νίες για ανα­κή­ρυξη ΑΟΖ και έχει συμ­φω­νία αμυ­ντι­κής συν­δρο­μής με τη Γαλλία, σπάει τα ρεκόρ του του­ρι­σμού και έχει μειώσει την ανεργία σε πρω­το­φανή ποσοστά. Απέ­να­ντί της έχει μία αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση ο αρχηγός της οποίας δίνει ο ίδιος στη δημο­σιό­τητα ότι έχει παρα­νο­μή­σει (συμ­με­τοχή σε εται­ρεία), δεν ξέρει το ποσοστό που δαπανά το κράτος για τη δημόσια Υγεία, απα­σχο­λεί μονίμως τη δημο­σιό­τητα για προ­σω­πι­κές του υπο­θέ­σεις. Τα υπό­λοιπα κόμματα κινού­νται μεταξύ φθοράς και αφθαρ­σίας, μεταξύ εσω­στρέ­φειας, ανα­κρί­βειας, άκρατου λαϊ­κι­σμού και συνω­μο­σιο­λο­γίας.

Ο ίδιος άνθρω­πος από το μέλλον, προει­δο­ποιεί τους πολίτες να μην ακού­σουν τις θεωρίες επα­νά­στα­σης και δήθεν αντί­στα­σης, δίνο­ντας και μία συμ­βουλή. Έχετε το νου σας μην την πατή­σετε ξανά γιατί «η ιστορία επα­να­λαμ­βά­νε­ται την πρώτη φορά σαν τρα­γω­δία».

Ο άνθρω­πος από το μέλλον δεν υπήρξε το 2014 αλλά το τίμημα ήταν μεγάλο και ξεκί­νησε από εκείνες τις Ευρω­ε­κλο­γές. Γενικά στη χώρα μας, όσο χαλαρές κι αν θεω­ρού­νται οι Ευρω­ε­κλο­γές, συνη­θί­ζουν να στέλ­νουν πολι­τικά μηνύ­ματα. Αυτό έγινε το 2009, το 2014 και το 2019.

Τα πράγ­ματα όμως έχουν αλλάξει στο 2024 και δεν υπάρχει ούτε μία αντι­πο­λί­τευση που μπορεί να τάζει τα πάντα στους πάντες, με ψέματα και λαϊ­κι­στικά συν­θή­ματα, όπως το 2009 και το 2014, ούτε όμως και μία κυβέρ­νηση η οποία δεν έχει τη νομι­μο­ποί­ηση του εκλο­γι­κού σώματος, όπως το 2019.

Στο σήμερα το οποίο βιώ­νουμε η κοινή λογική επι­τάσ­σει η σταθερά ανοδική πορεία να συνε­χι­στεί, οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις που θέλει το κοι­νω­νικό σύνολο ή άλλες που είναι μπροστά από την εποχή τους, να γίνουν και η χώρα να βαδίσει με στα­θε­ρό­τητα στο ευρω­παϊκό της μονο­πάτι. Οι προ­κλή­σεις για τα επόμενα πέντε χρόνια είναι μεγάλες. Το όραμα της στρα­τη­γι­κής αυτο­νο­μίας από σύνθημα πρέπει να μετα­τρα­πεί σε πραγ­μα­τική και απο­τε­λε­σμα­τική πολι­τική, όπως για παρά­δειγμα στην άμυνα και στην ενέρ­γεια, η δια­σφά­λιση της ευρω­παϊ­κής αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας που σημαί­νει σημαί­νει καλύ­τε­ρες και καλύ­τερα αμει­βό­με­νες θέσεις εργα­σίας και φυσικά η προ­στα­σία του πρω­το­γε­νούς τομέα και των αγροτών μας.

Όλα αυτά λοιπόν δεν χρειά­ζο­νται πει­ρα­μα­τι­σμούς, θεωρίες συνω­μο­σίας, οπι­σθο­δρό­μηση και ιδε­ο­λο­γι­κές εμμονές. Τα δοκι­μά­σαμε πριν δέκα χρόνια με μεγάλη απο­τυ­χία από τη στιγμή που κανείς δεν θα μπο­ρούσε να μας προει­δο­ποι­ή­σει. Πλέον όμως γνω­ρί­ζουμε και ψηφί­ζουμε για να ακού­γε­ται η φωνή της Ελλάδας ακόμα πιο δυνατή σε όλα τα σημα­ντικά ευρω­παϊκά κέντρα.