Η ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου ανακηρύχθηκε Επίτιμη Δημότης Σύμης

“Νιώθω ιδιαί­τερη συγκί­νηση που από σήμερα θα είμαι κι εγώ δημότης της Σύμης, επι­βά­της ενός “πλοίου διαρ­κείας””

Τη δια­χρο­νική ελλη­νι­κό­τητα της Σύμης, από τα βάθη της ιστο­ρίας της έως σήμερα, και τα σύγ­χρονα έργα υπο­δο­μών που υλο­ποιού­νται στο νησί, με σεβασμό στο περι­βάλ­λον και την παρά­δοση, εξήρε η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου κατά την ανα­κή­ρυξή της σε Επίτιμη Δημότη Σύμης, στο πλαίσιο της επί­σκε­ψής της στο νησί, για τον εορ­τα­σμό της 77ης επε­τείου της 8ης Μαΐου 1945, ημέρα υπο­γρα­φής του πρω­το­κόλ­λου παρα­δό­σεως των στρα­τευ­μά­των κατοχής Δωδε­κα­νή­σου στις συμ­μα­χι­κές δυνά­μεις.

Δηλώ­νο­ντας ιδιαί­τερη συγκί­νηση, που από σήμερα θα είναι δημότης της Σύμης, η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου ευχα­ρί­στησε από καρδιάς για την τιμή αυτή και υπο­γράμ­μισε ότι η ελλη­νι­κό­τητα της Σύμης είναι ένα νήμα, που ξεκι­νάει από πολύ παλιά και φτάνει αδιά­σπα­στο ως τις μέρες μας, ένα μείγμα σκέψης, αίσθη­σης και θεώ­ρη­σης του κόσμου, δημιουρ­γη­μένο από το τοπίο, τη γλώσσα, την αγωγή, το βίωμα.

Τόνισε, επίσης, ότι αντι­κρί­ζο­ντας αυτόν τον τόπο σπάνιας ομορ­φιάς και ζωντα­νής παρά­δο­σης, γεμίζει αισιο­δο­ξία, δια­πι­στώ­νο­ντας τον σεβασμό που επι­δει­κνύ­ε­ται στην ιδιαι­τε­ρό­τητα του τόπου, κατά την υλο­ποί­ηση έργων υπο­δο­μών, όπως το λιμάνι, η μαρίνα, η κεντρική πλατεία του Γυαλού, καθώς και τη μέριμνα για το περι­βάλ­λον, με βάση την οποία προ­γραμ­μα­τί­ζο­νται άλλα, όπως η προ­ώ­θηση της ηλε­κτρο­κί­νη­σης, ο σχε­δια­σμός για τη μετά­βαση της Σύμης στην καθαρή ενέρ­γεια, η εγκα­τά­σταση συστή­μα­τος βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού, η ανα­βάθ­μιση των αφα­λα­τώ­σεων.

Ειδι­κό­τερα κατά την αντι­φώ­νησή της η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου ανέφερε:

«Κύριε Δήμαρχε,

Η αισθη­τική συγκί­νηση που με συνέχει σήμερα στο νησί σας συνυ­φαί­νε­ται με τον πλούτο που γεννά η μακρό­χρονη ιστορία του, η παρου­σία του ακόμη και στη μυθο­λο­γία. Τόπος σπάνιας ομορ­φιάς και ζωντα­νής παρά­δο­σης, πήρε το όνομά του από μια Νύμφη, όπως μας λέει ο Διό­δω­ρος ο Σικε­λιώ­της. Εδώ γεν­νή­θη­καν οι Τρεις Χάριτες, σύμφωνα με τον Παυ­σα­νία, και κατοι­κούσε ο Γλαύκος, ο μυθικός ναυ­πη­γός της Αργώς. Πατρίδα του Νιρέα, του πιο όμορφου άνδρα μετά τον Αχιλλέα, όπως γράφει ο Όμηρος, η Σύμη πλέει στο Αιγαίο Πέλαγος ωραία, σαν τις Νηρη­ί­δες και τις Ναϊάδες που πέρασαν από εδώ. Στους ιστο­ρι­κούς χρόνους, μέρος της επι­κρά­τειας των Ροδίων, μέλος της πρώτης αθη­ναϊ­κής συμ­μα­χίας κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., τμήμα της επαρ­χίας των Νήσων κατά τη ρωμαϊκή και βυζα­ντινή περίοδο και αργό­τερα, κατά τον 7ο-8ο αιώνα, υπα­γό­μενη στο στρα­τιω­τικό και διοι­κη­τικό “θέμα” των Καρα­βη­σιά­νων, θα δια­σχί­σει τους αιώνες πάντα ελλη­νική και πάντα περή­φανη.

Βεβαίως, οι αρα­βι­κές επι­δρο­μές, που ήδη μαστί­ζουν τους παρά­κτιους οικι­σμούς της Μεσο­γείου και θα κορυ­φω­θούν τον 9ο και τον 10ο αιώνα, δεν θα παρα­κάμ­ψουν τη Σύμη. Είναι συχνές οι κατα­στρο­φές και οι λεη­λα­σίες των παρα­λίων της. Αργό­τερα, όταν οι Φράγκοι θα κατα­λά­βουν την Κων­στα­ντι­νού­πολη το 1204, θα εκχω­ρη­θεί στον τοπάρχη Λέοντα Γαβαλά. Από το 1250 θα γνω­ρί­σει διά­φο­ρους κατα­κτη­τές και το 1309 θα κατα­λη­φθεί από τους Ιωαν­νί­τες ιππότες της Ρόδου. Τότε θα αρχίσει μια μακρά περί­ο­δος ευη­με­ρίας, με την ανά­πτυξη του εμπο­ρίου, της ναυ­σι­πλο­ΐας, της σπογ­γα­λιείας και της ναυ­πη­γι­κής τέχνης.

Και όταν τελικά, το 1522, η Σύμη θα υπο­κύ­ψει στον Οθωμανό κατα­κτητή, θα κατα­φέ­ρει, χάρη στην τόλμη και τη διπλω­μα­τική οξύνοια των Συμια­κών, να απο­κτή­σει ένα είδος κοι­νο­τι­κής αυτο­διοί­κη­σης. Το 1765, θα θεμε­λιω­θεί η σχολή της Αγίας Μαρίνας, μια από τις σπου­δαιό­τε­ρες που έχει να παρου­σιά­σει ο Ελλη­νι­σμός την εποχή αυτή και από την οποία δια­σώ­ζο­νται τα μαθη­μα­τά­ρια.

Στην Επα­νά­σταση του 1821, η Σύμη μετείχε επάξια με τα καράβια της. Όμως, παρά τη μεγάλη προ­σπά­θεια, θα βρεθεί το 1832 και πάλι υπό την τουρ­κική κυριαρ­χία, ως το 1912, οπότε περνάει στα χέρια των Ιταλών. Η κατοχή είναι σκληρή, το νησί παρακ­μά­ζει, οι άνθρω­ποι πεινούν, εγκα­τα­λεί­πουν τις εστίες τους, μετα­να­στεύ­ουν. Τέλος, στις 8 Μαΐου του 1945, οι Γερ­μα­νοί θα υπο­γρά­ψουν εδώ το πρω­τό­κολλο παρά­δο­σης των νήσων της μαρ­τυ­ρι­κής Δωδε­κα­νή­σου στις συμ­μα­χι­κές δυνά­μεις.

Αυτήν την κορυ­φαία στιγμή τιμάμε σήμερα: το τέλος του πολέμου, την ανα­γνώ­ριση της Σύμης ως τόπου που είχε δια­δρα­μα­τί­σει εξέ­χο­ντα ρόλο στον εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τικό αγώνα κατά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο, και την απαρχή της δια­δι­κα­σίας για την επα­νέ­νωση της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα στις 7 Μαρτίου του 1948.

Κύριε Δήμαρχε,

Αν ανα­φέρ­θηκα, έστω και συνο­πτικά, στην ιστορία του όμορφου νησιού σας, ήταν για να εξάρω τη δια­χρο­νική ελλη­νι­κό­τητα της Σύμης, αυτό το νήμα που ξεκι­νάει από πολύ παλιά και φτάνει αδιά­σπα­στο ως τις μέρες μας, ένα μείγμα σκέψης, αίσθη­σης και θεώ­ρη­σης του κόσμου, δημιουρ­γη­μένο από το τοπίο, τη γλώσσα, την αγωγή, το βίωμα. Και τώρα που βρί­σκο­μαι εδώ, ανάμεσα στους βράχους και τη θάλασσα, θαυ­μά­ζο­ντας τη μονα­δική αμφι­θε­α­τρι­κό­τητα των γρα­φι­κών νεο­κλα­σι­κών σπιτιών, την επι­βλη­τική σειρά των μύλων που ανα­δύ­ο­νται από τον οικισμό και κατα­λή­γουν στο ποντι­κό­κα­στρο, τα χρώματα, την “ελλη­νική γραμμή” τόσο καθαρά χαραγ­μένη, νιώθω ιδιαί­τερη συγκί­νηση που από σήμερα θα είμαι κι εγώ δημότης της Σύμης, επι­βά­της ενός “πλοίου διαρ­κείας”, για να χρη­σι­μο­ποι­ήσω μια όμορφη φράση του Οδυσσέα Ελύτη για τη νησιω­τική Ελλάδα. Βλέ­πο­ντας, μάλιστα, με πόσο σεβασμό στην ιδιαι­τε­ρό­τητα του τόπου υλο­ποιείτε έργα υπο­δο­μών, όπως το λιμάνι, η μαρίνα, η κεντρική πλατεία του Γυαλού, και με πόση μέριμνα για το περι­βάλ­λον προ­γραμ­μα­τί­ζετε άλλα, όπως η προ­ώ­θηση της ηλε­κτρο­κί­νη­σης, ο σχε­δια­σμός για τη μετά­βαση της Σύμης στην καθαρή ενέρ­γεια, η εγκα­τά­σταση συστή­μα­τος βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού, η ανα­βάθ­μιση των αφα­λα­τώ­σεων, γεμίζω αισιο­δο­ξία. Σας ευχα­ρι­στώ από καρδιάς για την τιμή που μου κάνετε και εύχομαι να συνε­χί­σετε με δύναμη και έμπνευση τον αγώνα σας».