Κοινότητα Κοσκινού: “Η εφαρμογή του «Καλλικράτη» επέτεινε το έλλειμμα δημοκρατίας και αυτοδιοίκησης”

Ο Πρό­ε­δρος της Τοπικής Κοι­νό­τη­τας Κοσκι­νού Τάσος Ψυλ­λά­κης, απηύ­θυνε την κάτωθι ομιλία:

Η εφαρ­μογή του «Καλ­λι­κράτη» επέ­τεινε το έλλειμμα δημο­κρα­τίας και αυτο­διοί­κη­σης, κυρίως λόγω του μεγα­λύ­τε­ρου συγκε­ντρω­τι­σμού και της αδυ­να­μίας ουσια­στι­κής λει­τουρ­γίας των συμ­βου­λίων των δημο­τι­κών και τοπικών κοι­νο­τή­των.

———————————————

Ό Καλ­λι­κρά­της απέτυχε σε όλα τα επίπεδα. Τα χωριά και οι οικι­σμοί βιώνουν μία κατά­σταση με ζοφερό μέλλον. . Τα κον­δύ­λια που πέφτουν στα χωριά είναι το ένα δέκατο σε σχέση με τους Καπο­δι­στρια­κούς Δήμους.

Είναι φανερόν πλέον, ότι υπάρχει έλλειψη δημο­κρα­τίας, και οι οικι­σμοί και τα χωριά ζούν στο περι­θώ­ριο των αστικών κέντρων που είναι πρω­τεύ­ου­σες των Δήμων. Κανένα ενδια­φέ­ρον για την ποιό­τητα ζωής τους, για τον Πολι­τι­σμό, και την του­ρι­στική τους ανά­πτυξη.

1)Το πρό­γραμμα «Καλ­λι­κρά­της» σχε­διά­στηκε βια­στικά, χωρίς τον απαι­τού­μενο χρόνο για καλό σχε­δια­σμό και δια­βού­λευση με τους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους και τις τοπικές κοι­νω­νίες.

2) Η μετα­φορά των αρμο­διο­τή­των σε πολλές περι­πτώ­σεις συνά­ντησε δυσκο­λίες, καθώς επι­χει­ρή­θηκε αυτή η μετα­φορά χωρίς σαφή δια­χω­ρι­σμό ανάμεσα στα δια­φο­ρε­τικά επίπεδα διοί­κη­σης και αυτο­διοί­κη­σης, ενώ η μετα­φορά των αρμο­διο­τή­των δεν συνο­δεύ­τηκε και από ταυ­τό­χρονη μετα­φορά οικο­νο­μι­κών πόρων, ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού και υλι­κο­τε­χνι­κής υπο­δο­μής.

3) Η εφαρ­μογή του «Καλ­λι­κράτη» επέ­τεινε το έλλειμμα δημο­κρα­τίας και αυτο­διοί­κη­σης, κυρίως λόγω του μεγα­λύ­τε­ρου συγκε­ντρω­τι­σμού και της αδυ­να­μίας ουσια­στι­κής λει­τουρ­γίας των συμ­βου­λίων των δημο­τι­κών και τοπικών κοι­νο­τή­των.

4)Δεν υπάρ­χουν μέχρι σήμερα στοι­χεία για το οικο­νο­μικό όφελος που θα έπρεπε να έχει προ­κα­λέ­σει η συνέ­νωση.

Όπως συνά­γε­ται από τα πιο πάνω, ο «Καλ­λι­κρά­της» απέτυχε πατα­γω­δώς.

5) Η μεταρ­ρύθ­μιση έπρεπε να καλύ­πτει το σύνολο του κεντρι­κού κράτους και της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης.

6) Οι μετα­φε­ρό­με­νες αρμο­διό­τη­τες και πόροι της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης είναι τα πρώτα ερω­τή­ματα που έπρεπε να είχαν απα­ντη­θεί , πριν από τη χωρο­θέ­τηση των νέων οργάνων Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης.

7)Ο διά­λο­γος, γύρω από τη μεταρ­ρύθ­μιση, έπρεπε να είχε επι­κε­ντρω­θεί στις δυο πιο πάνω βασικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

8)Ήταν λάθος να γίνεται προ­κα­τα­βο­λικά αναφορά στο πόσοι Δήμοι θα παρα­μεί­νουν, προτού ξεκα­θα­ρί­σει το εύρος εξου­σιών που θα έχουν και το μοντέλο λει­τουρ­γίας τους. Το κεντρικό κράτος αφού έπρεπε πρώτα να καθο­ρί­σει με σαφή­νεια ποιες εξου­σίες θα παρα­χω­ρή­σει, τότε και μόνον να κριθεί η αριθ­μη­τική πτυχή και το πώς οι Δήμοι θα μπο­ρέ­σουν να δια­χει­ρι­στούν τις εξου­σίες.

Πέραν αυτών:

Η μεταρ­ρύθ­μιση , έπρεπε να είχε υλο­ποι­ή­σει ένα βασικό στόχο: Την προ­σφορά καλύ­τε­ρης, ποιο­τι­κό­τε­ρης και οικο­νο­μι­κό­τε­ρης εξυ­πη­ρέ­τη­σης του πολίτη.

Η κατάρ­γηση Δήμων και η ενσω­μά­τωσή τους σε άλλους αύξησε το κόστος για τον δημότη, πολύ απλά έχομε κάνει , εντέλει, μια τρύπα στο νερό.

Σίγουρα, τα πράγ­ματα δεν μπορεί να παρα­μεί­νουν ως έχουν. Επι­βάλ­λο­νται αλλαγές, τομές και συνερ­γα­σίες στα της Τοπικής μας Αυτο­διοί­κη­σης, για να μπούμε σε μίαν άλλη εποχή.

Ο Καλ­λι­κρά­της συν­δέ­θηκε, ως μεταρ­ρύθ­μιση με τη μείωση του αριθμού των δήμων. Δημιουρ­γή­θη­καν 325 δήμοι με μέσο όρο 33.000 κατοί­κων ανά δήμο. Αυτό το κρι­τή­ριο δεν ίσχυσε για την Ρόδος, εδώ που κατα­γρά­φο­νται τα μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα.

Είναι μύθος ότι έτσι προ­σεγ­γί­ζουμε τα ισχύ­ο­ντα στις ευρω­παϊ­κές χώρες και ο μύθος αυτός καταρ­ρί­πτε­ται με στοι­χεία:

– Στη Γαλλία υπάρ­χουν 36.684 δήμοι και ο μέσος όρος είναι 1.700 κάτοι­κοι ανά δήμο.

– Στη Γερ­μα­νία 12.431 δήμοι με μέσο όρο 6.690 κατοί­κων ανά δήμο.

– Στην Ισπανία 8.110 δήμοι με μέσο όρο 5.430 κάτοι­κοι ανά δήμο.

– Στην Ιταλία 8.101 δήμοι με μέσο όρο 7.270 κατοί­κων ανά δήμο.

Το 70 έως 95% των δήμων σε αυτές τις χώρες είναι κάτω των 5.000 κατοί­κων.

Και το ποιο σημα­ντικό είναι το εξής : Παρα­βιά­στηκε το άρθρο 5 του Ευρω­παϊ­κού Χάρτη Τοπικής Αυτο­νο­μίας, που η χώρα μας κύρωσε με νόμο, τον Ν.1850/1989, που προ­βλέ­πει ότι για κάθε μετα­βολή των τοπικών εδα­φι­κών ορίων πρέπει να ζητεί­ται η γνώμη των οργα­νι­σμών τοπικής αυτο­διοί­κη­σης.