Ψυχίατρος κρίθηκε ένοχος παθητικής δωροδοκίας

Σε ποινή φυ­λά­κι­σης 6 μηνών με 3ετή ανα­στο­λή κα­τα­δι­κά­στη­κε χθες από το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου ένας ψυ­χί­α­τρος, κά­τοι­κος Λέρου, που κρί­θη­κε ένο­χος πα­θη­τι­κής δω­ρο­δο­κί­ας, ενώ του ανα­γνω­ρί­στη­κε το ελα­φρυ­ντι­κό του προ­τέ­ρου έντι­μου βίου.

Όπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται στη Λέρο, την 29-5-2007, ως ψυ­χί­α­τρος και διευ­θυ­ντής Α’ και Β’ Τομέα του Κρα­τι­κού Θε­ρα­πευ­τη­ρί­ου Λέρου, ενώ είχε ορι­σθεί με την με αριθ­μό 11/2007 διά­τα­ξη του ανα­κρι­τή Κω πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας προ­κει­μέ­νου να διε­νερ­γή­σει ια­τρι­κή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη στον Θ. Μ. του Δ., σε βάρος του οποί­ου είχε ασκη­θεί ποι­νι­κή δίωξη και διε­νερ­γεί­το κύρια ανά­κρι­ση για πα­ρα­βά­σεις της νο­μο­θε­σί­ας περί ναρ­κω­τι­κών, κατά πα­ρά­βα­ση των κα­θη­κό­ντων του, να ζή­τη­σε από τον Θ. Μ. και τον πα­τέ­ρα του Δ. Μ., το χρη­μα­τι­κό ποσό των 500€ για να διε­νερ­γή­σει την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη, ποσό το οποίο και έλαβε από τους ανω­τέ­ρω.

Τα ως άνω κα­τα­τέ­θη­καν με σα­φή­νεια από τους μάρ­τυ­ρες κα­τη­γο­ρί­ας, που οι ίδιοι κα­τέ­θε­σαν στον λο­γα­ρια­σμό του στην Εμπο­ρι­κή Τρά­πε­ζα το ανω­τέ­ρω ποσό, προ­σκο­μί­ζο­ντας μά­λι­στα το απο­δει­κτι­κό κα­τά­θε­σης.

Για το γε­γο­νός εξάλ­λου αυτό, οι υπε­ρα­σπι­στι­κοί ισχυ­ρι­σμοί του κα­τη­γο­ρού­με­νου, δεν κρί­θη­καν επαρ­κείς, καθώς στη­ρί­χθη­καν στην υπό­θε­ση ότι οι μη­νυ­τές, οι οποί­οι να ση­μειω­θεί, δεν είναι κά­τοι­κοι Λέρου, έμα­θαν τον αριθ­μό λο­γα­ρια­σμού του από τους τρα­πε­ζι­κούς υπαλ­λή­λους ή από άλ­λους κα­τοί­κους της Λέρου, που μπο­ρεί να τον γνώ­ρι­ζαν, χωρίς όμως, όπως και ο ίδιος ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ανέ­φε­ρε στην απο­λο­γία του, να έχει μέχρι σή­με­ρα εν­δια­φερ­θεί όχι μόνο να ερευ­νή­σει από ποιον τρα­πε­ζι­κό υπάλ­λη­λο ή κά­τοι­κο Λέρου, δό­θη­κε χωρίς την εντο­λή του ο αριθ­μός λο­γα­ρια­σμού του αλλά και χωρίς να έχει μέχρι σή­με­ρα επι­διώ­ξει να επι­στρέ­ψει τα χρή­μα­τα, αφού κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, δεν τα είχε ζη­τή­σει.

Απορ­ρι­πτέ­ος κρί­θη­κε και ο ισχυ­ρι­σμός του κα­τη­γο­ρού­με­νου, σύμ­φω­να με τον οποίο, μετά την έναρ­ξη ισχύ­ος του Ν. 2802/2000 η προ­βλε­πό­με­νη από το άρθρο 235 ΠΚ αξιό­ποι­νη πράξη της πα­θη­τι­κής δω­ρο­δο­κί­ας στοι­χειο­θε­τεί­ται μόνο για μελ­λο­ντι­κές ενέρ­γειες, πα­ρα­λεί­ψεις του υπαι­τί­ου, ενώ προ­κει­μέ­νου για τε­λειω­μέ­νες πα­ρελ­θού­σες υπη­ρε­σια­κές ενέρ­γειες-πα­ρα­λεί­ψεις, πράξη πα­ρα­μέ­νει ανέ­λεγ­κτη-ανέ­γκλη­τη.

Τούτο διότι στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, η ενέρ­γεια του κα­τη­γο­ρού­με­νου, για την οποία φέ­ρε­ται να ζή­τη­σε και να έλαβε το ποσό των 500 ευρώ, δεν ήταν αυτή της συ­νά­ντη­σής του με τον Θ. Μ., τον οποίο εξέ­τα­σε την 29-5-2007, αλλά αυτή της σύ­ντα­ξης της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης και της απο­στο­λής της στον Ανα­κρι­τή Κω, η οποία του ζη­τή­θη­κε και κα­τα­βλή­θη­κε το χρη­μα­τι­κό ποσό των 500 ευρώ, δεν είχε λάβει χώρα.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος κ. Μα­νώ­λης Κου­τσού­κος.