Προς αναβολή οδεύει η συζήτηση για το ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ., ενώπιον του Σ.τ.Ε.

Προς ανα­βο­λή οδεύ­ει η συ­ζή­τη­ση ενώ­πιον της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, που έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί για την 9η Μαΐου 2014, του μεί­ζο­νος θέ­μα­τος της συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας του Δη­μο­τι­κού Φόρου Δωδ/νήσου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.).

Όπως έγινε χθες γνω­στό, ο ει­ση­γη­τής δι­κα­στής της υπό­θε­σης, κα­τέ­στη­σε σαφές ότι δεν είναι έτοι­μος και ως εκ τού­του η συ­ζή­τη­ση προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται για τον προ­σε­χή Σε­πτέμ­βριο ή Οκτώ­βριο.

Η ακρι­βής ημε­ρο­μη­νία ανα­βο­λής θα ανα­κοι­νω­θεί την Πα­ρα­σκευή.

Όπως απε­κά­λυ­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, το ανώ­τα­το ακυ­ρω­τι­κό διοι­κη­τι­κό δι­κα­στή­ριο με τις υπ΄α­ριθμ. 3930 και 3931/2013 απο­φά­σεις του Β’ Τμή­μα­τος του σε 7μελή σύν­θε­ση έκρι­νε κατά πλειο­ψη­φία αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό τον φόρο.

Οι απο­φά­σεις όμως του δι­κα­στη­ρί­ου δεν είναι αμε­τά­κλη­τες, δεν πα­ρά­γουν δε­δι­κα­σμέ­νο και φυ­σι­κά δεν έχουν έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα.

Το Β’ Τμήμα εξέ­τα­σε την από 31 Ιου­λί­ου 2006 αί­τη­ση της Κοι­νο­πρα­ξί­ας με την επω­νυ­μία “Κοι­νο­πρα­ξία Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου ΤΕΡΝΑ Α.Ε. – ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε. – ΕΜΠΕ­ΔΟΣ Α.Ε. – J & P ΑΒΑΞ Α.Ε. – IMEC GMBH” και το δια­κρι­τι­κό τίτλο «Κοι­νο­πρα­ξία Κα­τα­σκευ­ής Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου», όπως με­το­νο­μά­σθη­κε η Κοι­νο­πρα­ξία με την επω­νυ­μία «ΓΕΚ Α.Ε. – ΕΛ­ΛΗ­ΝΙ­ΚΗ ΤΕ­ΧΝΟ­ΔΟ­ΜΙ­ΚΗ Α.Ε. – Α.Τ.Ε. ΓΝΩ­ΜΩΝ Α.Ε. – ΑΒΑΞ Α.Ε. – IMEC GMBH», η οποία πα­ρέ­στη με τους δι­κη­γό­ρους Σπυ­ρί­δω­να Μα­ρά­το και Φιλιώ Μεντή κατά του Δήμου Ρόδου, ο οποί­ος πα­ρέ­στη με τους δι­κη­γό­ρους Θε­ό­δω­ρο Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου και Γλυ­κε­ρία Σιού­τη. Η δια­δι­κα­σία επα­να­λαμ­βά­νε­ται.

Στις τά­ξεις του Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, που δεν ενε­πλά­κη στην έν­δι­κη δια­φο­ρά, η οποία οδή­γη­σε στην έκ­δο­ση των ως άνω απο­φά­σε­ων, ανα­πτύ­χθη­κε κί­νη­μα “δεν πλη­ρώ­νω ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ”. Ο μόνος εμ­φα­νής συν­δε­τι­κός κρί­κος με­τα­ξύ της κοι­νο­πρα­ξί­ας, που πέ­τυ­χε την έκ­δο­ση των ως άνω μη τε­λε­σί­δι­κων απο­φά­σε­ων και του Επι­με­λη­τη­ρί­ου, είναι ότι και οι δύο χρη­σι­μο­ποιούν το ίδιο δι­κη­γο­ρι­κό γρα­φείο.

Θυ­μί­ζου­με εξάλ­λου ότι το Eπι­με­λη­τή­ριο Δω­δε­κα­νή­σου εκ­προ­σω­πού­με­νο από τη δι­κη­γο­ρι­κή εται­ρεία “Ζέπος και Γιαν­νό­που­λος”, που εκ­προ­σω­πεί και την ως άνω κοι­νο­πρα­ξία, υπέ­βα­λε ενώ­πιον της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής ολο­κλη­ρω­μέ­νο φά­κε­λο συ­νο­δευό­με­νο από δια­μαρ­τυ­ρία 40 σω­μα­τεί­ων κατά του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.. Είχε προη­γη­θεί εξάλ­λου και κι­νη­το­ποί­η­ση κα­τοί­κων της Κα­λύ­μνου, που δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν για τις ανι­σό­τη­τες του φόρου. Από τον Ια­νουά­ριο του 2013 η διοί­κη­ση του Eπι­με­λη­τη­ρί­ου προ­χώ­ρη­σε σε νέες ανα­θέ­σεις στην ως άνω δι­κη­γο­ρι­κή εται­ρεία για την πα­ρο­χή νο­μι­κών συμ­βου­λών σε θέ­μα­τα διοι­κη­τι­κής δι­κο­νο­μί­ας και τη σύ­ντα­ξη σχε­δί­ων επι­στο­λών για την αντί­κρου­ση των από­ψε­ων της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής για το θέμα του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.. Ενώ­πιον της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής δεν ευ­δο­κί­μη­σαν οι θέ­σεις του Eπι­με­λη­τη­ρί­ου.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει είναι γνω­στό ότι με πάγια νο­μο­λο­γία του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιά, έχουν απορ­ρι­φθεί μέχρι σή­με­ρα όλα τα έν­δι­κα βοη­θή­μα­τα και μέσα κατά βε­βαιω­τι­κών πρά­ξε­ων του ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ, ο οποί­ος θε­ω­ρεί­ται από­λυ­τα συμ­βα­τός με το Ευ­ρω­παϊ­κό Δί­καιο και το Σύ­νταγ­μα, σύμ­φω­να και με την επι­κα­λού­με­νη στις δίκες από το 1994 γνω­μο­δό­τη­ση του Κα­θη­γη­τή Διοι­κη­τι­κού Δι­καί­ου της Νο­μι­κής Σχο­λής Αθη­νών κ. Σπ. Φλο­γαϊ­τη. Το Β’ Τμήμα του ΣτΕ έκρι­νε, ωστό­σο, με την πα­ρα­πεμ­πτι­κή από­φα­σή του, ότι οι κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες του χρό­νου επι­βο­λής του φόρου, 50 πε­ρί­που χρό­νια μετά την ένωση της Δω­δε­κα­νή­σου με την Ελ­λά­δα, είναι «προ­φα­νώς δια­φο­ρε­τι­κές εκεί­νων που υπήρ­χαν κατά τα αμέ­σως επό­με­να της ένω­σης αυτής έτη και δι­καιο­λο­γού­σαν μια ει­δι­κή, ένα­ντι άλλων πε­ριο­χών της χώρας με τα αυτά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, με­τα­χεί­ρι­ση».

Γί­νε­ται χρήση εκ­φρά­σε­ων και επί­κλη­ση συν­θη­κών που θα δι­καιο­λο­γού­σαν εν­δε­χο­μέ­νως τη δια­φο­ρο­ποί­η­ση με βάση γε­νι­κά και αντι­κει­με­νι­κά κρι­τή­ρια όχι όμως μόνης της Δω­δε­κα­νή­σου, μη αρ­κώ­ντας για την υπο­στή­ρι­ξη του θε­σμού «χωρίς συ­γκε­κρι­μέ­νη εξει­δί­κευ­ση των λόγων που το επι­βάλ­λουν» επί­κλη­ση των άρ­θρων 102 παρ. 6 και 101 και 106 του Συ­ντάγ­μα­τος για τις νη­σιω­τι­κές πα­ρα­με­θό­ριες πε­ριο­χές, ούτε του άρ­θρου 9 του Ν. 11850/198 περί κυ­ρώ­σε­ως του Ευ­ρω­παϊ­κού Χάρτη της Το­πι­κής Αυ­το­νο­μί­ας, που ορί­ζει το δι­καί­ω­μα και την υπο­χρέ­ω­ση των ΟΤΑ να έχουν επαρ­κείς ίδιους πό­ρους από το­πι­κούς φό­ρους.