Γερμανοί προετοιμάζουν: «Πρέπει να προετοιμαστούμε για Grexit»

Το πρό­βλημα με την Ελλάδα δεν ξεπε­ρά­στηκε επειδή βρέ­θη­καν τα χρήματα να πλη­ρω­θεί η δόση του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου, εκτιμά το περιο­δικό Der Spiegel και ο δημο­σιο­γρά­φος Βόλφ­γκανγκ Μούν­χαου, ο οποίος προ­τεί­νει ένα μετα­βα­τικό νόμισμα που θα μπορεί να μετα­τρα­πεί στη συνέ­χεια είτε ξανά σε ευρώ είτε σε δραχμή, αφού σε 2-3 μήνες, η κυβέρ­νηση, απλά δεν θα μπορεί να βρει άλλα χρήματα.

«Πρέπει να προ­ε­τοι­μα­στούμε για Grexit», είναι ο τίτλος του άρθρου, όπως ανα­φέ­ρει η Ημε­ρη­σία και ο Μούν­χαου προει­δο­ποιεί ότι η Ελλάδα βρί­σκε­ται ένα βήμα πριν τη χρε­ο­κο­πία, ενώ, σύντομα θα χρεια­στεί ένα νέο νόμισμα. Το Spiegel ανα­φέ­ρει ότι, μετά από τα 460 εκατ. ευρώ που θα πλη­ρώ­σει το ΔΝΤ, κανένας δεν ξέρει αν θα έχει η Ελλάδα να πλη­ρώ­σει μισθούς και συντά­ξεις.

Μετά από δύο τρεις μήνες, όμως, ένα είναι το σίγουρο: Δεν θα είναι δυνατόν να βρεθούν περαι­τέρω χρήματα, ακόμη και αν βάλει κανείς χέρι στα ασφα­λι­στικά ταμεία και στα απο­θέ­ματα των τρα­πε­ζών.

«Η στιγμή αυτή δεν θα έλθει τον Απρίλη αλλά κάποια στιγμή στον Μάιο ή το αργό­τερο τον Ιούλιο» σημειώ­νει ο Μούν­χαου για να προ­σθέ­σει «Και τότε κάποιος θα πρέπει να υπο­χω­ρή­σει: Οι Έλληνες ή οι δανει­στές. Ή και οι δύο μαζί. Εάν αυτό δε συμβεί τότε θα είμαστε ανα­πό­φευ­κτα κοντά σε ένα Grexit, στην έξοδο της Ελλάδας από την Ευρω­ζώνη».

Το Spiegel σημειώ­νει ότι θα ήταν καλό να προ­ε­τοι­μα­στούν όλοι πολι­τικά και οικο­νο­μικά για αυτό το σενάριο και κυρίως τους κιν­δύ­νους που θα αντι­με­τω­πί­σουν οι τρά­πε­ζες, αλλά πρω­τί­στως τις γεω­πο­λι­τι­κές και οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες και την ανθρω­πι­στική κρίση η οποία μπορεί να οξυνθεί από μια τέτοια έξοδο.

«Πάντα συμ­βού­λευα να μην αφή­σουμε τα πράγ­ματα να φτάσουν στο σημείο που βρι­σκό­μα­στε τώρα. Στη Γερ­μα­νία κάθε αρμό­διος γνω­ρί­ζει εδώ και καιρό, ότι οι Έλληνες δεν θα μπο­ρέ­σουν ποτέ να απο­πλη­ρώ­σουν τα χρέη τους» σημειώ­νει ο Μούν­χαου στο άρθρο του προ­σθέ­το­ντας ότι «Αυτή την αλήθεια θα μπο­ρού­σαμε να την δούμε ήδη από το 2010, το αργό­τερο, όμως το 2012. Πριν από πέντε χρόνια η διάσωση της Ελλάδας θα ήταν απλή υπόθεση, όχι τώρα».

Ο Μούν­χαου σημειώ­νει ότι μόνο ένα μεγάλο κούρεμα χρέους θα μπο­ρούσε να περι­γρα­φεί ως σωστή αντι­με­τώ­πιση του ελλη­νι­κού προ­βλή­μα­τος, τότε και όπως και τώρα. Αυτό θα κοστί­σει μερικές εκα­το­ντά­δες δισ. ευρώ παρα­πάνω. Ακόμη κι αν η πολι­τική ανα­βλη­τι­κό­τη­τας της Άγκελας Μέρκελ κοστί­σει τόσο πολύ, παρα­μέ­νει η καλύ­τερη στρα­τη­γική.

Παράλ­ληλα, το άρθρο του Spiegel επι­ση­μαί­νει ότι το καλύ­τερο θα ήταν να εγκα­θι­δρυ­θεί ένα «ερμα­φρό­διτο» status για την Ελλάδα, ένα είδος «καθαρ­τη­ρίου» μεταξύ του «έξω» και του «μέσα» στο κοινό νόμισμα. Η Ελλάδα θα ήταν ακόμη μέλος της Ευρω­ζώ­νης, αλλά θα εξέδιδε ένα παράλ­ληλο νόμισμα. «Οχι νέες δραχμές, αλλά ελλη­νικά ευρώ, τα οποία θα μπο­ρού­σαν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν μόνο στην Ελλάδα» ανα­φέ­ρει ο Μούν­χαου.

Η χώρα θα περι­κυ­κλω­νό­ταν από ελέγ­χους κίνησης κεφα­λαίων αλλά θα απε­λευ­θε­ρω­νό­ταν από το βάρος των χρεών και των τόκων των πιστω­τών της. Θα απο­φά­σιζε ελεύ­θερα για την οικο­νο­μική της πολι­τική και οι υπό­λοι­ποι Ευρω­παίοι θα την βοη­θού­σαν σε αυτή τη μετα­βα­τική φάση.

Κούρεμα

Ενα κούρεμα του ελλη­νι­κού χρέους, όμως, δεν μπορεί να γίνει αντι­κεί­μενο δια­πραγ­μά­τευ­σης. Η ΕΚΤ ως μεγα­λύ­τε­ρος πιστω­τής δεν μπορεί να άρει νομικά τις αξιώ­σεις της. Η γερ­μα­νική κυβέρ­νηση δεν μπορεί να το αντέξει πολι­τικά. Ωστόσο, αν η Ελλάδα κηρύξει μόνη της μια απο­μεί­ωση του χρέους τότε κανένας δεν μπορεί να κάνει κάτι για αυτό.

Οσο λοιπόν για το μέλλον της Ελλάδας, θα πρέπει η χώρα μόνη της να απο­φα­σί­σει τι θα κάνει από εκεί και πέρα. Αν δηλαδή από αυτήν την ερμα­φρό­διτη κατά­σταση θα επι­στρέ­ψει στο ευρώ, αφή­νο­ντας και πάλι κεφά­λαια να κινού­νται εντός και εκτός των συνόρων, ή αν θα απο­χω­ρή­σει από το κοινό νόμισμα, με το να μετα­τρέ­ψει το ελλη­νικό Ευρώ σε δραχμές, εντάσ­σο­ντάς πλέον το νέο αυτό νόμισμα κανο­νικά στις συναλ­λαγ­μα­τι­κές αγορές.

Η Τράπεζα της Ελλάδος θα γινόταν έτσι και πάλι μια αληθινή κεντρική τράπεζα και ότι το ελλη­νικό παράρ­τημα της ΕΚΤ. Οι πολι­τι­κοί στο Βερο­λίνο, στις Βρυ­ξέλ­λες και το Παρίσι θα πρέπει ήδη να αρχί­σουν να σκέ­φτο­νται αυτό το ενδιά­μεσο βήμα, αλλιώς θα το κάνουν και πάλι βια­στικά, μέσα στην πίεση ενός Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κου το Μάιο ή τον Ιούνιο.