Πως να τα ξέρουν;

Οι σιδη­ρο­δρο­μι­κοί επί μήνες έβγαζαν ανα­κοι­νώ­σεις, έστελ­ναν εξώδικα και κάποιοι οδη­γού­νταν μέχρι και σε παραι­τή­σεις, ακριβώς γιατί έβλεπαν την κατά­σταση και το ενδε­χό­μενο σοβαρού ατυ­χή­μα­τος, πράγμα που εξέ­φρα­ζαν ρητά, και αυτό είναι κάτι που το μάθαμε ΜΟΛΙΣ έγινε το τραγικό ατύχημα!  Φωνά­ζουν δηλαδή κάποιοι άνθρω­ποι επί μήνες για την ασφά­λεια των σιδη­ρο­δρό­μων και δεν υπάρχει ούτε ένα σχετικό δημο­σί­ευμα, ούτε ένα ρεπορ­τάζ που να έφτασε σε εμάς πριν το ατύχημα. Και πως να φτάσει, όταν οι δημο­σιο­γρά­φοι έκπλη­κτοι, πέφτο­ντας απ’ τα σύννεφα,ομο­λο­γούν χωρίς ντροπή…χωρίς καμία συναί­σθηση πως δεν τα ήξεραν! Και πως να τα ξέρουν όταν μια που τα έπαιρ­ναν στα γραφεία τους, μια που τα πέταγαν στο  καλάθι των αχρή­στων, φρο­ντί­ζο­ντας όμως να μας ενη­με­ρώ­σουν για τις απερ­γίες που έκαναν οι «συντε­χνίες», οι «τεμπέ­λη­δες» που «ταλαι­πω­ρούν το επι­βα­τικό κοινό». Θα είχε απο­φευ­χθεί το συγκε­κρι­μένο ατύχημα με κάποιες ανα­φο­ρές και ρεπορ­τάζ; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως απο­σιω­πώ­ντας όσους ασκούν κριτική, δια­μαρ­τύ­ρο­νται και δεί­χνουν τα προ­βλή­ματα, τότε δεν υπάρχει καμία πιθα­νό­τητα η πολι­τική τάξη να αισθαν­θεί ότι πιέ­ζε­ται, ελέγ­χε­ται και λογο­δο­τεί, πριν φτά­σουμε στο δυστύ­χημα και ακριβώς για να μην οδη­γη­θούμε στη συνθήκη που γεννά δυστυ­χή­ματα. Χαρα­κτη­ρι­στική η ανα­κοί­νωση της ΕΣΗΕΑ αλλά κι αυτή ήρθε λίγο αργά: «…Οι προει­δο­ποι­ή­σεις των εργα­ζο­μέ­νων στους σιδη­ρο­δρό­μους δεν είχαν την κάλυψη που ανα­λο­γούσε στην σοβα­ρό­τητα του ζητή­μα­τος και τα λίγα, αλλά υπαρκτά, ρεπορ­τάζ δημο­σιο­γρά­φων, ΜΜΕ και ερευ­νη­τι­κών δημο­σιο­γρα­φι­κών ομάδων δεν ανα­πα­ρή­χθη­σαν. Όσο τα ΜΜΕ απο­μα­κρύ­νο­νται από την απο­στολή τους να ελέγ­χουν την εξουσία, όσο στην ιεράρ­χηση των ειδή­σεων κυριαρ­χούν κρι­τή­ρια άσχετα με την υπε­ρά­σπιση του δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος, όσο οι επι­χει­ρή­σεις ΜΜΕ περιο­ρί­ζο­νται να λει­τουρ­γούν απλώς ως επι­χει­ρή­σεις και με όρους τηλε­θέ­α­σης και επι­σκε­ψι­μό­τη­τας, όσο οι δημο­σιο­γρά­φοι υφί­στα­νται περιο­ρι­σμούς στο να ερευ­νούν, τόσο θα απο­δυ­να­μώ­νο­νται οι θεσμι­κές εγγυ­ή­σεις για την λει­τουρ­γία του κράτους. Η στείρα ανα­πα­ρα­γωγή non paper, ακόμη και αυτές τις τρα­γι­κές ώρες, από μερίδα ενη­με­ρω­τι­κών σελίδων, είναι άλλο ένα δείγμα δημο­σιο­γρα­φι­κής στρέ­βλω­σης… Ο δημο­σιο­γρα­φι­κός κλάδος ανα­λαμ­βά­νει το μέρος της ευθύνης που του ανα­λο­γεί.»