“Καθώς η σημαία ανέβαινε, όλοι οι Δωδεκανήσιοι γονάτισαν στο χώμα”

Με τα συγκλο­νι­στικά αυτά λόγια ο Μιχαήλ Στα­σι­νό­που­λος, σύμ­βου­λος τότε του πρώτου Διοι­κητή της Δωδε­κα­νή­σου, περι­γρά­φει την τελετή παρά­δο­σης της Στρα­τιω­τι­κής Βρε­τα­νι­κής Διοί­κη­σης της Δωδε­κα­νή­σου στη χώρα μας, στις 31 Μαρτίου 1947. Στις 7 Μαρτίου του επό­με­νου έτους η Ελλάδα ενσω­μα­τώ­νει και επι­σή­μως τα Δωδε­κά­νησα, επου­λώ­νο­ντας μια τελευ­ταία αλλά εξίσου οδυνηρή πληγή στον δρόμο για τη σύσταση του ελλη­νι­κού κράτους. Λίγα χρόνια αργό­τερα ανα­κη­ρύσ­σε­ται πρω­τεύ­ουσα του Νομού η Ρόδος, το νησί των Ιπποτών και των πολλών ονο­μά­των, της πλού­σιας ιστο­ρίας, των τεχνών και των γραμ­μά­των, εμπο­ρικό σταυ­ρο­δρόμι που ένωνε και ενώνει την Ανατολή με τη Δύση, απο­τε­λώ­ντας γέφυρα πολι­τι­σμών και κόμβο συνά­ντη­σης τριών ηπείρων.

Από την αρχαία ελλη­νική περίοδο, η Ρόδος αρχίζει να δρα­στη­ριο­ποιεί­ται έντονα σε νευ­ραλ­γι­κούς τομείς της οικο­νο­μίας, ανα­πτύσ­σο­ντας τη γεωρ­γο­κτη­νο­τρο­φία, τη βιο­τε­χνία, τη ναυ­τι­λία, το δια­με­τα­κο­μι­στικό εμπόριο. Εργάτες, ναυ­τι­κοί, φιλό­σο­φοι, τεχνί­τες εισ­ρέ­ουν στο νησί από άλλα μέρη, ενώ ο «Ροδια­κός Νόμος» θεω­ρεί­ται το αρχαιό­τερο ναυτικό δίκαιο και εφαρ­μό­σθηκε ευρέως στις διά θαλάσ­σης συναλ­λα­γές των μεσο­γεια­κών λαών.

Η οικο­νο­μική αυτή άνθηση ανα­βιώ­νει κατά την ιππο­τική περίοδο. Η δυτική επιρροή άφησε ανε­ξί­τηλο το απο­τύ­πωμά της στην ιδιο­συ­γκρα­σία του νησιού, στα κάστρα και στα υπό­λοιπα ιππο­τικά αρχι­τε­κτο­νικά μνημεία και κτίρια. Στην αυλή του Μεγάλου Μαγί­στρου Έλληνες και Δυτι­κο­ευ­ρω­παίοι εμπλου­τί­ζουν και δια­δί­δουν μονα­δι­κούς πνευ­μα­τι­κούς θησαυ­ρούς. Ο Χουάν Φερ­νά­ντεθ ντε Ερέδια μετα­φρά­ζει Θου­κυ­δίδη και Πλού­ταρχο στα λατι­νικά, ο Αγα­πη­τός Κασ­σια­νός μετα­λα­μπα­δεύει την πανάρ­χαια τέχνη της ιερα­κο­τρο­φίας. Φορητές και μη εικόνες κοσμούν με το απα­ρά­μιλλο κάλλος τους εκκλη­σίες και σπίτια, ενώ για μεγάλο διά­στημα η Ρόδος απο­τε­λεί μέρος ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης Ορθο­δό­ξων, Καθο­λι­κών, Μου­σουλ­μά­νων, καθώς και Εβραίων και Αρμε­νίων.

Η επέ­τειος της ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου μας ξυπνάει θρύλους και παρα­δό­σεις, μύθους και ιστο­ρίες γεμάτες χρώματα, ηρω­ι­σμούς και συγκί­νηση. Στο πέρασμα των αιώνων, ο δωδε­κα­νή­σιος ελλη­νι­σμός παρέ­μεινε ζωντα­νός. Άντεξε και ήκμασε χωρίς να χάσει στιγμή το βαθύ­τερο είναι του παρά τις κακου­χίες, τις σκληρές στιγμές, τα βάσανα και τις στε­ρή­σεις.

Οι σημε­ρι­νοί Ρόδιοι, αντά­ξιοι συνε­χι­στές της δημιουρ­γι­κής παρά­δο­σης των προ­γό­νων τους, έχουν κατορ­θώ­σει, αξιο­ποιώ­ντας τις τόσες ομορ­φιές του νησιού, να ανα­δεί­ξουν τη Ρόδο σε έναν από τους πιο δημο­φι­λείς του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς σε παγκό­σμιο επίπεδο. Το ξέσπα­σμα της παν­δη­μίας μπορεί να ανέκοψε βίαια την οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στον τομέα του του­ρι­σμού, με την πρόοδο όμως στην πορεία των εμβο­λια­σμών και την αρωγή της Πολι­τείας η ανά­καμψη θα έρθει σύντομα και λυτρω­τικά. Τη στήριξη αυτή θέλω να υπο­γραμ­μίσω με τη σημε­ρινή μου παρου­σία, στέλ­νο­ντας ταυ­τό­χρονα ένα μήνυμα αισιο­δο­ξίας σε όλους τους Δωδε­κα­νή­σιους αυτή την ξεχω­ρι­στή και βαθιά χαραγ­μένη στην εθνική μας συνεί­δηση ημέρα.