Παράκτιος τουρισμός | WTTC: Η κλιματική κρίση απειλεί με αφανισμό προορισμούς και αξιοθέατα

Ο παρά­κτιος και θαλάσ­σιος του­ρι­σμός αντι­προ­σω­πεύει περίπου το 50% των παγκό­σμιων του­ρι­στι­κών δαπανών. Το 2023 δημιούρ­γησε, άμεσα και έμμεσα, 3,3 τρισ. δολάρια σε όλη την αλυσίδα αξίας του κλάδου, ενώ προ­σέ­φερε περισ­σό­τε­ρες από 100 εκα­τομ­μύ­ρια θέσεις εργα­σίας.

Αυτά τα έσοδα και οι θέσεις εργα­σίας απει­λού­νται από τις επι­πτώ­σεις της κλι­μα­τι­κής αλλαγής, σύμφωνα με την παγκό­σμια περι­βαλ­λο­ντική πλατ­φόρμα EFEverde. Η έκθεση στη­ρί­ζε­ται στην έρευνα που εκπο­νή­θηκε από το Παγκό­σμιο Συμ­βού­λιο Ταξι­διών και Του­ρι­σμού (WTTC), σε συνερ­γα­σία με τον ισπα­νικό όμιλο Iberostar και την εται­ρεία συμ­βού­λων Oxford Economics.

Η έρευνα υπο­γράμ­μιζε ότι απαι­τού­νται επεν­δύ­σεις 65 δισ. ευρώ ετησίως μέχρι το 2030 εάν δεν ληφθούν μέτρα για την προ­στα­σία  από την κλι­μα­τική αλλαγή. Όπως δήλωσε ο Αντι­πρό­ε­δρος Έρευνας και Αει­φο­ρίας του WTTC, Κρί­στο­φερ Ίμπσεν, το ποσό φαί­νε­ται υψηλό, όμως, εάν δεν αντι­με­τω­πι­σθεί το πρό­βλημα, το κόστος θα είναι τερά­στιο όχι μόνο οικο­νο­μικά αλλά και σε ζωές, καθώς προ­βλέ­πε­ται η εξα­φά­νιση ειδών, τόπων κλπ.

Σύμφωνα με την έρευνα, ο παρά­κτιος του­ρι­σμός είναι υπεύ­θυ­νος για το 3% των παγκό­σμιων εκπο­μπών διο­ξει­δίου του άνθρακα.

Οι κίν­δυ­νοι

Οι κύριες επι­πτώ­σεις της κλι­μα­τι­κής αλλαγής στους παρά­κτιους και θαλάσ­σιους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς, είναι: η άνοδος της στάθμης της θάλασ­σας, η αυξη­μένη συχνό­τητα ακραίων και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων και η απώλεια «βασικών αξιο­θέ­α­των» όπως οι κοραλ­λιο­γε­νείς ύφαλοι.

Όπως αντι­λαμ­βά­νε­ται ο καθένας, οι επι­πτώ­σεις αυτές απει­λούν την ύπαρξη ορι­σμέ­νων προ­ο­ρι­σμών, ιδιαί­τερα των μικρών νησιω­τι­κών ανα­πτυσ­σό­με­νων κρατών.

Σύμφωνα με μελέτες που διε­νήρ­γησε το WTTC, η αυξη­μένη ένταση των τυφώνων στην Καραϊ­βική θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει σε ετήσια μείωση 1% στις αφίξεις του­ρι­στών, κάτι που θα σήμαινε περισ­σό­τερα από 100 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια σε χαμένο του­ρι­στικό εισό­δημα ετησίως.

Οι εκτι­μή­σεις των μελετών του WTTC είναι ότι έως το 2050, περίπου 800 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι θα ζουν σε πόλεις όπου η στάθμη της θάλασ­σας θα μπο­ρούσε να ανέβει περισ­σό­τερο από μισό μέτρο. Μεταξύ αυτών των πόλεων που κιν­δυ­νεύ­ουν είναι το Μαϊάμι, η Γκουαν­γκ­ζού, η Νέα Υόρκη, η Μπαν­γκόκ, η Τζα­κάρτα και η Βομβάη.

Η έκθεση υπο­γραμ­μί­ζει ότι η λήψη των απα­ραί­τη­των μέτρων είναι καθο­ρι­στι­κής σημα­σίας για τη δια­τή­ρηση της οικο­νο­μι­κής και πολι­τι­στι­κής αξίας των προ­ο­ρι­σμών που επη­ρε­ά­ζο­νται.

Μεταξύ των απα­ραί­τη­των μέτρων είναι η χρήση βιώ­σι­μων καυ­σί­μων στις αερο­πο­ρι­κές και θαλάσ­σιες μετα­φο­ρές και η προ­μή­θεια πιο βιώ­σι­μων αγαθών και υπη­ρε­σιών. Το WTTC υπο­γραμ­μί­ζει επίσης την ανά­πτυξη λύσεων βασι­σμέ­νων στη φύση, όπως η απο­κα­τά­σταση και η δια­τή­ρηση των μαγ­γρο­βίων, που δια­δρα­μα­τί­ζουν βασικό ρόλο στην προ­στα­σία των ακτών, μειώ­νο­ντας τις επι­πτώ­σεις των καται­γί­δων και των τυφώνων και απο­τρέ­πο­ντας τη διά­βρωση.

Ένα από τα είδη που απει­λού­νται με εξα­φά­νιση είναι οι κοραλ­λιο­γε­νείς ύφαλοι, ένα από τα μεγα­λύ­τερα αξιο­θέ­ατα για τους δύτες.

Πηγή: tornosnews.gr