Παράκτιος τουρισμός | WTTC: Η κλιματική κρίση απειλεί με αφανισμό προορισμούς και αξιοθέατα

Ο πα­ρά­κτιος και θα­λάσ­σιος του­ρι­σμός αντι­προ­σω­πεύ­ει πε­ρί­που το 50% των πα­γκό­σμιων του­ρι­στι­κών δα­πα­νών. Το 2023 δη­μιούρ­γη­σε, άμεσα και έμ­με­σα, 3,3 τρισ. δο­λά­ρια σε όλη την αλυ­σί­δα αξίας του κλά­δου, ενώ προ­σέ­φε­ρε πε­ρισ­σό­τε­ρες από 100 εκα­τομ­μύ­ρια θέ­σεις ερ­γα­σί­ας.

Αυτά τα έσοδα και οι θέ­σεις ερ­γα­σί­ας απει­λού­νται από τις επι­πτώ­σεις της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής, σύμ­φω­να με την πα­γκό­σμια πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή πλατ­φόρ­μα EFEverde. Η έκ­θε­ση στη­ρί­ζε­ται στην έρευ­να που εκ­πο­νή­θη­κε από το Πα­γκό­σμιο Συμ­βού­λιο Τα­ξι­διών και Του­ρι­σμού (WTTC), σε συ­νερ­γα­σία με τον ισπα­νι­κό όμιλο Iberostar και την εται­ρεία συμ­βού­λων Oxford Economics.

Η έρευ­να υπο­γράμ­μι­ζε ότι απαι­τού­νται επεν­δύ­σεις 65 δισ. ευρώ ετη­σί­ως μέχρι το 2030 εάν δεν λη­φθούν μέτρα για την προ­στα­σία  από την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή. Όπως δή­λω­σε ο Αντι­πρό­ε­δρος Έρευ­νας και Αει­φο­ρί­ας του WTTC, Κρί­στο­φερ Ίμπ­σεν, το ποσό φαί­νε­ται υψηλό, όμως, εάν δεν αντι­με­τω­πι­σθεί το πρό­βλη­μα, το κό­στος θα είναι τε­ρά­στιο όχι μόνο οι­κο­νο­μι­κά αλλά και σε ζωές, καθώς προ­βλέ­πε­ται η εξα­φά­νι­ση ειδών, τόπων κλπ.

Σύμ­φω­να με την έρευ­να, ο πα­ρά­κτιος του­ρι­σμός είναι υπεύ­θυ­νος για το 3% των πα­γκό­σμιων εκ­πο­μπών διο­ξει­δί­ου του άν­θρα­κα.

Οι κίν­δυ­νοι

Οι κύ­ριες επι­πτώ­σεις της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής στους πα­ρά­κτιους και θα­λάσ­σιους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς, είναι: η άνο­δος της στάθ­μης της θά­λασ­σας, η αυ­ξη­μέ­νη συ­χνό­τη­τα ακραί­ων και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων και η απώ­λεια «βα­σι­κών αξιο­θέ­α­των» όπως οι κο­ραλ­λιο­γε­νείς ύφα­λοι.

Όπως αντι­λαμ­βά­νε­ται ο κα­θέ­νας, οι επι­πτώ­σεις αυτές απει­λούν την ύπαρ­ξη ορι­σμέ­νων προ­ο­ρι­σμών, ιδιαί­τε­ρα των μι­κρών νη­σιω­τι­κών ανα­πτυσ­σό­με­νων κρα­τών.

Σύμ­φω­να με με­λέ­τες που διε­νήρ­γη­σε το WTTC, η αυ­ξη­μέ­νη έντα­ση των τυ­φώ­νων στην Κα­ραϊ­βι­κή θα μπο­ρού­σε να οδη­γή­σει σε ετή­σια μεί­ω­ση 1% στις αφί­ξεις του­ρι­στών, κάτι που θα σή­μαι­νε πε­ρισ­σό­τε­ρα από 100 εκα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια σε χα­μέ­νο του­ρι­στι­κό ει­σό­δη­μα ετη­σί­ως.

Οι εκτι­μή­σεις των με­λε­τών του WTTC είναι ότι έως το 2050, πε­ρί­που 800 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι θα ζουν σε πό­λεις όπου η στάθ­μη της θά­λασ­σας θα μπο­ρού­σε να ανέ­βει πε­ρισ­σό­τε­ρο από μισό μέτρο. Με­τα­ξύ αυτών των πό­λε­ων που κιν­δυ­νεύ­ουν είναι το Μαϊ­ά­μι, η Γκουαν­γκ­ζού, η Νέα Υόρκη, η Μπαν­γκόκ, η Τζα­κάρ­τα και η Βομ­βάη.

Η έκ­θε­ση υπο­γραμ­μί­ζει ότι η λήψη των απα­ραί­τη­των μέ­τρων είναι κα­θο­ρι­στι­κής ση­μα­σί­ας για τη δια­τή­ρη­ση της οι­κο­νο­μι­κής και πο­λι­τι­στι­κής αξίας των προ­ο­ρι­σμών που επη­ρε­ά­ζο­νται.

Με­τα­ξύ των απα­ραί­τη­των μέ­τρων είναι η χρήση βιώ­σι­μων καυ­σί­μων στις αε­ρο­πο­ρι­κές και θα­λάσ­σιες με­τα­φο­ρές και η προ­μή­θεια πιο βιώ­σι­μων αγα­θών και υπη­ρε­σιών. Το WTTC υπο­γραμ­μί­ζει επί­σης την ανά­πτυ­ξη λύ­σε­ων βα­σι­σμέ­νων στη φύση, όπως η απο­κα­τά­στα­ση και η δια­τή­ρη­ση των μαγ­γρο­βί­ων, που δια­δρα­μα­τί­ζουν βα­σι­κό ρόλο στην προ­στα­σία των ακτών, μειώ­νο­ντας τις επι­πτώ­σεις των κα­ται­γί­δων και των τυ­φώ­νων και απο­τρέ­πο­ντας τη διά­βρω­ση.

Ένα από τα είδη που απει­λού­νται με εξα­φά­νι­ση είναι οι κο­ραλ­λιο­γε­νείς ύφα­λοι, ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα αξιο­θέ­α­τα για τους δύτες.

Πηγή: tornosnews.gr