Η ΑΟΖ και το ελληνικό πνεύμα

Γρά­φει ο Νίκος Λυ­γε­ρός

Όταν οι ίδιοι οι δη­μο­σιο­γρά­φοι βά­ζουν με­τα­ξύ των ερω­τη­μά­των τους στους αρ­χη­γούς κομ­μά­των το θέμα της ελ­λη­νι­κής ΑΟΖ και ρω­τούν με ξε­κά­θα­ρο τρόπο αν θα προ­χω­ρή­σουν, επι­τέ­λους, μετά τις εκλο­γές, στην πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νη και πο­λυα­να­με­νό­με­νη χά­ρα­ξη και ανα­κή­ρυ­ξή της, μπο­ρού­με να κα­τα­λά­βου­με επί του πρα­κτέ­ου πόσο έχει εξε­λι­χθεί ο ελ­λη­νι­κός λαός, αφού τώρα δεν κά­θε­ται πα­θη­τι­κά μην πε­ρι­μέ­νο­ντας τί­πο­τα, αλλά διεκ­δι­κεί επί­ση­μα πια τα κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα της πα­τρί­δας μας. Ποια άλλη από­δει­ξη χρειά­ζο­νται οι υπο­ψή­φιοι βου­λευ­τές και γε­νι­κό­τε­ρα οι πο­λι­τι­κοί, για να κα­τα­νο­ή­σουν ότι έχου­με πε­ρά­σει σε μια άλλη φάση που βρί­σκε­ται σε ετοι­μό­τη­τα όσον αφορά στο θέμα της ελ­λη­νι­κής ΑΟΖ; Η ανα­κή­ρυ­ξη και οι οριο­θε­τή­σεις της ΑΟΖ, μετά τη δη­μο­σί­ευ­ση των εί­κο­σι θα­λάσ­σιων οι­κο­πέ­δων, είναι πια άκρως απα­ραί­τη­τη αν θέ­λου­με να εξα­σφα­λί­σου­με σ” αυτόν τον γύρο αδειο­δό­τη­σης μια απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα όσον αφορά στο πλή­θος και στην ποιό­τη­τα των υπο­ψη­φιο­τή­των.

Η ΑΟΖ έχει μπει πλέον στο ελ­λη­νι­κό πνεύ­μα και θε­ω­ρεί­ται ότι είναι μία οντό­τη­τα που ανή­κει στις αξίες μας, αφού βα­σί­ζε­ται θε­με­λια­κά στο Δί­καιο και στη θά­λασ­σα. Οι πο­λι­τι­κοί αρ­χη­γοί πρέ­πει λοι­πόν να πά­ρου­νε μια θέση πάνω σε αυτό το θέμα, αφού θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί, θέ­λουν δεν θέ­λουν, ως κρι­τή­ριο για τις εκλο­γές.

Έτσι αν υπάρ­χουν όντως πο­λι­τι­κοί αρ­χη­γοί αρ­νη­τι­κοί ως προς την ΑΟΖ να ξέ­ρου­με ποιοι είναι και να ξε­κα­θα­ρί­σει το πλαί­σιο κι αν δεν υπάρ­χουν να προ­ε­τοι­μα­στού­με για τη θέ­σπι­ση που γί­νε­ται πάντα μο­νο­με­ρώς και για τις οριο­θε­τή­σεις μας με τους λαούς που θέ­λουν να συ­νερ­γα­στούν μαζί μας για να ξε­πε­ρά­σου­με τα προ­βλή­μα­τά μας.