Σαν να μην είναι κάποιοι/ες από εμάς…

Τα βίντεο ανα­τρι­χια­στικό. Μια 13χρονη δέχθηκε άγρια επίθεση, με μπου­νιές και κλο­τσιές, από τις συμ­μα­θή­τριές της στο προ­αύ­λιο του σχο­λείου της. Το επει­σό­διο παρα­κο­λου­θούν καμιά εικο­σα­ριά τριγύρω, βιντε­ο­σκο­πού­σαν τον ξυλο­δαρμό χωρίς να παρέμ­βουν για να δώσουν τέλος σε αυτόν, τους και στη συνέ­χεια δια­κί­νη­σαν το υλικό. Ένα από τα βίντεο ξυλο­δαρ­μών που βλέπου το φως της δημο­σιό­τη­τας, με την βία πια μεταξύ ανη­λί­κων να έχει ξεφύγει εντελώς κι εμείς στε­κό­μα­στε ανή­μπο­ροι, σαν να βλέ­πουμε μια ακα­τα­νό­ητη ταινία, ζητώ­ντας  υπό­τι­τλους για βοήθεια στο να κατα­νο­ή­σουμε την έξαρση του φαι­νο­μέ­νου της παρα­βα­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς τους. Σαν να μην είναι κάποιοι από εμάς, να μην είναι κομμάτι μας,  να μην ανήκουν στην κοι­νω­νία μας. Ενώ η κατα­νό­ηση του φαι­νο­μέ­νου βρί­σκε­ται στην καθη­με­ρι­νό­τη­τας μας, σε ερε­θί­σματα που βλέ­πουμε διαρκώς μέσα στην ημέρα και προ­σπα­θούμε να κατα­νο­ή­σουμε. Αμέλεια ανη­λί­κων είναι το πρώτο που θα σκε­φτούμε, ή και μίμηση ενη­λί­κων ταυ­τό­χρονα αν σκε­φτούμε την καθη­με­ρι­νό­τητά μας, γινό­μα­στε μάρ­τυ­ρες σε καθη­με­ρινά περι­στα­τικά. Τα βίαια παιδιά είναι βίαια επειδή έχουν διδα­χτεί από μικρά τη βία ή την ανοχή στη βία, επειδή κανείς δεν τα απέ­τρεψε από αυτήν εγκαί­ρως και αδια­πραγ­μά­τευτα, με απο­τέ­λε­σμα να την υπο­λο­γί­ζουν τώρα ως μία ακόμα επιλογή προ­σω­πι­κής ή συλ­λο­γι­κής έκφρα­σης. Το πρό­βλημα είναι πυρη­νικό. Η δια­παι­δα­γώ­γησή τους: το σπίτι τους, οι γονείς τους, το σχολείο τους, το κράτος τους – όλες εκείνες οι θεσμι­κές δυνά­μεις που τα δια­μορ­φώ­νουν όχι ως χρήστες και κατα­να­λω­τές προ­ϊ­ό­ντων, αλλά ως άτομα. Οποιος ψάχνει την αιτία της απο­κτή­νω­σης των παιδιών, πρέπει να την ανα­ζη­τή­σει στα πρόσωπα που έχουν ηθική και νομική ευθύνη να μεγα­λώ­σουν πολι­τι­σμέ­νους ανθρώ­πους, αλλά απο­τυγ­χά­νουν συστη­μα­τικά, και γι’ αυτό ρίχνουν την μπάλα στην εξέδρα.