Η πολιτική ξανά στο προσκήνιο

Η χώρα φαί­νε­ται να εισέρ­χε­ται σε μια νέα φάση πολι­τι­κής ανα­διά­τα­ξης. Οι τελευ­ταίες εξε­λί­ξεις στη δημόσια σφαίρα σημα­το­δο­τούν ένα τέλος εποχής και ταυ­τό­χρονα την απαρχή μιας νέας περιό­δου, όπου η πολι­τική επι­χει­ρεί να ξανα­βρεί τη χαμένη της δυνα­μική. Η παραί­τηση του Αλέξη Τσίπρα από το βου­λευ­τικό του αξίωμα και η πρόθεσή του να δημιουρ­γή­σει νέο πολι­τικό φορέα, απο­τε­λεί μια σαφή ένδειξη ότι το πολι­τικό σκηνικό ανα­δια­μορ­φώ­νε­ται εκ βάθρων. Η πρω­το­βου­λία του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού δεν αφορά μόνο την προ­σω­πική του πορεία, αλλά ενδε­χο­μέ­νως μια ευρύ­τερη ανα­ζή­τηση νέας έκφρα­σης για κοι­νω­νικά στρώ­ματα που αισθά­νο­νται πως έχουν μείνει χωρίς πολι­τική εκπρο­σώ­πηση.

Τα βλέμ­ματα στρέ­φο­νται και προς τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, σύμφωνα με τις διαρ­ροές, ετοι­μά­ζε­ται και αυτός να ιδρύσει κόμμα. Με καθα­ρούς όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις –όπως η παραί­τηση από το βου­λευ­τικό αξίωμα για όσους επι­λέ­ξουν να τον ακο­λου­θή­σουν– επι­διώ­κει να θέσει εξ αρχής ένα ηθικό και πολι­τικό πλαίσιο λει­τουρ­γίας. Αν αυτό επι­βε­βαιω­θεί, θα πρό­κει­ται για μια ακόμη ένδειξη ότι το πολι­τικό σύστημα επι­χει­ρεί να ανα­συ­ντα­χθεί, να απο­κτή­σει εκ νέου νόημα και να επα­να­συν­δε­θεί με την κοι­νω­νία.

Την ίδια στιγμή, ο Νίκος Δένδιας επι­λέ­γει μια δια­κριτή στάση απέ­να­ντι στην κυβέρ­νηση, δια­φο­ρο­ποιού­με­νος δημόσια σε κρίσιμα ζητή­ματα. Η στάση του αυτή δείχνει πως στο εσω­τε­ρικό της Νέας Δημο­κρα­τίας δια­μορ­φώ­νο­νται ρεύματα σκέψης που ανα­ζη­τούν έναν πιο πολι­τικό λόγο, πέρα από τη δια­χεί­ριση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Στον αντί­ποδα, ο Νίκος Ανδρου­λά­κης μοιάζει να παρα­κο­λου­θεί τις εξε­λί­ξεις από από­σταση, την ώρα που θα μπο­ρούσε να δια­δρα­μα­τί­ζει ενερ­γό­τερο ρόλο, δεδο­μέ­νης της θέσης του ως αρχηγού του ΠΑΣΟΚ – ενός κόμ­μα­τος που ιστο­ρικά έχει καθο­ρί­σει τις πολι­τι­κές ισορ­ρο­πίες.

Οι διε­θνείς εξε­λί­ξεις επι­βε­βαιώ­νουν πως η ανα­διά­ταξη αυτή δεν είναι απο­κλει­στικά ελλη­νικό φαι­νό­μενο. Στη Γαλλία, η πρό­σφατη παραί­τηση του πρω­θυ­πουρ­γού έδειξε ότι η πολι­τική ρευ­στό­τητα είναι πανευ­ρω­παϊκό φαι­νό­μενο, απόρ­ροια μιας κοι­νω­νίας που αναζητά εκ νέου ουσια­στι­κές απα­ντή­σεις στα προ­βλή­ματά της.

Ανα­πό­φευ­κτα, οι αλλαγές αυτές θα επη­ρε­ά­σουν και την αυτο­διοί­κηση. Οι επερ­χό­με­νες αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές, που θα ακο­λου­θή­σουν τις εθνικές, ενδέ­χε­ται να διε­ξα­χθούν σε ένα εντελώς δια­φο­ρε­τικό πολι­τικό τοπίο. Νέες συμ­μα­χίες, νέα πρόσωπα και νέες ισορ­ρο­πίες θα δια­μορ­φώ­σουν το αύριο της τοπικής δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Μέσα σε αυτή τη ρευ­στό­τητα, ένα πράγμα παρα­μέ­νει σταθερό: η ανάγκη να επι­στρέ­ψει η πολι­τική στο επί­κε­ντρο, ως μέσο δια­λό­γου, έκφρα­σης και λύσεων. Γιατί, τελικά, στη Δημο­κρα­τία οι λύσεις είναι πολι­τι­κές και φορείς αυτών των λύσεων τα κόμματα του κοι­νο­βου­λίου.